Η μεγάλη των ελλήνων εξαπάτηση! Ελληνικός Διαδικτυακός Διαφωτισμός: Επιτακτικός ο Ιστορικός Αναθεωρητισμός

1) Ο εκφυλισμός του θεολογικού όρου «Ελληνική Μυθολογία»

Ο τεράστιος γλωσσικός εκφυλισμός της Ελληνικής Γλώσσας από τους κατακτητές ελληνόφωνους και λατινόφωνους Ρωμαίους χριστιανούς, με στόχο και σκοπό την πνευματική καταστολή και τον πλήρη αποελληνισμό των ελληνόφωνων πληθυσμών. Τα σκοτεινά κίνητρα πίσω από τον δόλιο εκφυλισμό της Ελληνικής Γλώσσας. Η ανεπανάληπτη γλωσσολογική απάτη των κιβδηλοποιών της Ελληνικής Γλώσσας στη νοηματοδότηση του θεολογικού όρου «Ελληνική Μυθολογία».

Η τεράστια απάτη της εννοιολογικής ταύτισης της Μ υ θ ο λ ο γ ί α ς με το π α ρ α μ ύ θ ι. Η απάτη της εννοιολογικής νοηματοδότησης της Ελληνικής Μυθολογίας με ταύτιση της Μυθολογίας με τη φαντασία και το ψεύδος!

Από το λήμμα «μύθος» της Wikipedia προκύπτει αδιαστίκτως ότι «ΜΥΘΟΛΟΓΊΑ ΕΊΝΑΙ Η ΙΕΡΉ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΉ ΑΦΉΓΗΣΗ»! Ο μ ύ θ ο ς σύμφωνα με την ανθρωπολογική ερμηνεία του όρου είναι ι ε ρ ή ή θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ή αφήγηση της οποίας το περιεχόμενο σχετίζεται με την προέλευση ή τη δημιουργία φυσικών, υπερφυσικών ή πολιτιστικών φαινομένων. Η ανθρωπολογική έννοια για τον μύθο δ ι α φ έ ρ ε ι από εκείνην που υπονοεί στο περιεχόμενο του μύθου κάποιο ψ ε ύ δ ο ς [Wikipedia: μύθος].

Εντούτοις, στην καθομιλούμενη γλώσσα, οι Ρωμαίοι χριστιανοί κατακτητές επέβαλαν την εννοιολογική ταύτιση της λέξης μ ύ θ ο ς με τη φ α ν τ α σ ί α, δηλαδή κάτι που δ ε ν θεωρείται αληθινό! Σύμφωνα με την «ορθολογιστική» εκδοχή που οι Ρωμαίοι χριστιανοί κατακτητές επέβαλαν κατά την δισχιλιετή κυριαρχία τους στο Δυτικό Κόσμο, η Μ υ θ ο λ ο γ ί α είναι ψ ε υ δ ή ς και μη α ξ ι ό π ι σ τ η ιστορία ή πεποίθηση.

Σύμφωνα και πάλι με την Wikipedia, ανεξάρτητα με την επικράτηση της ταύτισης της Μ υ θ ο λ ο γ ί α ς με τη φ α ν τ α σ ί α και το ψ ε ύ δ ο ς, οι μελετητές της μυθολογίας, ωστόσο, δίνουν μια διαφορετική εξήγηση. Ο μύθος είναι ένα ιδιαίτερο είδος Ι σ τ ο ρ ί α ς, που προσπαθεί να ερμηνεύσει κάποιες όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει. Κάποιοι άλλοι όπως ο Φράι, προβάλλουν την άποψη πως οι μύθοι είναι η Ι σ τ ο ρ ί α των Θ ε ώ ν και άλλων υπερφυσικών υπάρξεων. Με τη σειρά του ο Μιρτσέα Ελιάντε θεωρεί πως ο μύθος είναι συχνά αφήγηση της ανθρώπινης π ρ ο έ λ ε υ σ η ς ή της δ η μ ι ο υ ρ γ ί α ς του Κόσμου και την ίδια στιγμή μια ι ε ρ ή εξιστόρηση! Για τον Ντιρκάιμ ο μύθος είναι το κλειδί για τη διάκριση ανάμεσα στο ι ε ρ ό και το β έ β η λ ο, ή α ν ί ε ρ ο! [Wikipedia: μύθος]

Την πρακτική του εκφυλισμού της Ελληνικής Γλώσσας οι Ρωμαίοι χριστιανοί ακολούθησαν και με άλλες — επικίνδυνες για την κατασκευή της Νίκαιας– έννοιες της Ελληνικής θεολογίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι λέξεις «Θεός», «Δαίμων» και «Ιερόδουλος».

2) Ο γλωσσικός εκφυλισμός της υπερβατικής έννοιας ‘Θεός’

Ο θεός που οι ελληνόφωνοι Ρωμαίοι χριστιανοί εννοούν όταν προφέρουν τη ελληνική λέξη «Θεός», είναι ο Ήλιος, η Σελήνη και τα λοιπά ουράνια σώματα!

Ο Πλάτων στο έργο του «Κρατύλος 397C» μας παραδίδει ότι η λέξη ‘θεός’ παράγεται από το ρήμ. θέειν = τρέχειν που κυριολεκτείται για κάθε κυκλοτερές πράγμα που φαίνεται ότι περιτρέχει και επανέρχεται εις εαυτόν (θο-ός = ταχύς, δηλώνει ενέργεια), διότι οι Θεοί για τους Έλληνες ταυτίζονται μεταξύ άλλων με τους Απόλλων και Άρτεμις, ως Ήλιος και Σελήνη. Θεός λοιπόν στην Ελληνική Γλώσσα σημαίνει κυριολεκτικά το κυκλοτερές σώμα που περιτρέχει και επανέρχεται, γι’αυτό και οι Έλληνες λατρεύουν ως Θεούς τα ουράνια σώματα που διατρέχουν τον ουρανό. Στα ουράνια σώματα οι Έλληνες αποδίδουν θεϊκές ιδιότητες πιστεύοντας ότι η Ειμαρμένη ταυτίζεται με τους πλανήτες και τα άστρα, που καθορίζουν τα γήινα πράγματα, κυρίως με την προβολή της ουράνιας κίνησης των άστρων και των πλανητών στο Ζωδιακό Κύκλο, εξ ου η τέχνη της Αστρολογίας με την οποία οι Έλληνες προλέγουν τα προγραμμένα. Εξάλλου και ο ίδιος ο ουρανός ταυτίζεται με τον Θεό Ουρανό.

Τούτων δοθέντων η λέξη ‘θεός’ σημαίνει τους πλανήτες και τα ουράνια σώματα που διατρέχουν τον ουρανό. Θεός και ουράνια σώματα είναι γλωσσικά έννοιες ταυτόσημες στην Ελληνική Γλώσσα.

Σχετικά με την γλωσσολογική προέλευση της λέξης ‘θεός’ λεκτέα τα παρακάτω: Η πλειοψηφία των γλωσσολόγων θεωρεί πως σήμερα η λέξη προέρχεται από την από την… ινδοευρωπαϊκή ομογλωσσία και έχει σχέση προς την σανσκριτική λέξη deva ή dyaus (ινδοευρωπαϊκή ρίζα *dʰh₁s- < *dʰeh₁), όπως και το λατινικό deus. Αν και η ετυμολογική προέλευση της λέξης θεός θεωρείται αβέβαιη, εφόσον υιοθετηθεί η παραπάνω θεωρία, ουδείς διαφωνεί ανοιχτά ότι οι λέξεις deva ή dyaus προέρχονται από τις ελληνικές ‘’Δευς’’ ή ‘’Ζευς’’, οπότε κατ’ αυτήν την διασύνδεση, η έννοια του Θεού, ταυτίζεται με την ελληνική λέξη «Ζεύς Δίας».

Σήμερα η λέξη ‘Θεός’ ταυτίζεται με τις ελληνικές λέξεις «Ζεύς» και «Δίας» στις διάφορες σύγχρονες γλώσσες, ως εξής:

ΙΤΑΛΙΑ: DIOS

ΓΑΛΛΙΑ: DIEU

ΡΩΜΑΝΙΑ [ = η βαλκανική χώρα Romania 🇷🇴]: σκέτο ZEU = Ζεύς, ή DUMNZEU, από τη λέξη Domn / προσφώνηση domnule που σημαίνει κύριος + τη λέξη Zeu που σημαίνει Ζευς (DUMNZEU = ΚΥΡΙΟΣ ΖΕΥΣ)

ΙΣΠΑΝΙΑ: DIOS

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: DEUS

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: DIA

ΟΥΑΛΙΑ: DUW

ΛΕΤΟΝΙΑ: DIEVS

ΛΙΘΟΥΑΝΙΑ: DIEVAS

ΦΙΛΛΙΠΙΝΕΣ: DIYOS

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: DEUS

ΜΕΞΙΚΟ: DIEU

3) Ο γλωσσικός εκφυλισμός της ιερατικής ιδιότητας ‘Ιερόδουλος’

Την πιο βάναυση κακοποίηση οι Ρωμαίοι κατακτητές επιφύλασσαν για τις Ιερές Πόρνες, τις Ι ε ρ ό δ ο υ λ ε ς που ιερουργούσαν στα Ιερά της Αφροδίτης σε Κόρινθο και Κύπρο. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, 1.000 Ιερόδουλες ιερουργούσαν στον Ιερό Ναό της Μελαινίς Αφροδίτης στην Κόρινθο [τό τε τῆς Ἀφροδίτης ἱερὸν οὕτω πλούσιον ὑπῆρξεν ὥστε πλείους ἢ χιλίας ἱεροδούλους ἐκέκτητο ἑταίρας, ἃς ἀνετίθεσαν τῇ θεῷ καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες (Στράβων 8.6.20], ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι, σύμφωνα και πάλι με τον Στράβωνα, την ιδιότητα ιερόδουλος έφεραν και άνδρες [ἱερᾶται δ’ ἀνὴρ ἐντιμότατος μετά γε τὸν βασιλέα, προεστὼς τῆς ἱερᾶς χώρας, πολλῆς καὶ εὐάνδρου, καὶ αὐτῆς καὶ τῶν ἱεροδούλων, ὧν ἐνθουσιῶσι πολλοὶ καὶ προφητεύουσιν (Id.11.4.7)].

Άπαντες, άνδρες και γυναίκες ιερόδουλες ήταν ενδεδυμένες με τα μαύρα ιερά άμφια, τον μαύρο ιερατικό χιτώνα της Ιερής Πορνείας. Αυτές τις σεβάσμιες ιέρειες της Μαύρης Θεάς του Έρωτα, της Μελαινίς Αφροδίτης, οι Ρωμαίοι κατακτητές ταύτισαν με την κοινή πουτάνα! Και μάλιστα με την χειρότερη εκδοχή της πουτάνας, με την ανήθικη γυναίκα, την παλιογυναίκα! Και με την έκφραση «είναι παλιά πουτάνα», οι Ρωμαίοι ταύτισαν εννοιολογικά την Ιερόδουλη με τον άνθρωπο τον κακό, τον παμπόνηρο που ξέρει πολλά κόλπα και δεν έχει ηθικούς φραγμούς.

4) Ο εννοιολογικός εκφυλισμός της υπερβατικής έννοιας ‘Δαίμων’ για να κρύψουν την αληθή προέλευση των αγγέλων

Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσ. και θηλ.) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρήμα δαίω ( = μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Αν και συνυπήρχε με τη λέξη Θεός, εντούτοις, ο δαίμων αναφερόταν στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα.
Η έννοια του δαίμονος ισοδυναμούσε με την Μοίρα, την Ειμαρμένη. Επίσης, στη λέξη Δαίμονα απέδιδαν την έννοια του φύλακα α γ γ έ λ ο υ «κατά φύλακα δαίμονα». Απ’ εδώ και η λέξη ευδαιμονία ( = ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος).

Οι Δαίμονες, γράφει ο Πλούταρχος, είναι ‘ψυχές αποχωρισθείσες του σώματος ή ουδέποτε ενσωματωθείσες, οι οποίες, κατά τον θείον Ησίοδο, είναι αγνοί επιχθόνιοι φ ύ λ α κ ε ς θνητών ανθρώπων’. Ο Κέλσος ονομάζει “ήρωες” τις αποχωρισθείσες του σώματος ψυχές, ενώ “α γ γ έ λ ο υ ς” ονομάζει τις ουδέποτε ενσωματωθείσες σε σώμα ψυχές. Έτσι , κατά την ελληνική θεολογία, το δεύτερο αυτό είδος Δαίμονα είναι οι ά γ γ ε λ ο ι. Οι Δαίμονες είναι γενικώς ανώτερες υπάρξεις, πνευματικές, οι οποίες συμπαρίστανται αθέατες στους ενάρετους ανθρώπους.

Με την επικράτηση των χριστιανών Ρωμαίων η λέξη που δήλωνε τον αγνό Θεό των Ελλήνων έπρεπε να αποκτήσει αρνητική σημασία και από συνώνυμο του Θεού γίνεται συνώνυμο του Διαβόλου. Ο καλός άγγελος, ο φύλακας άγγελος 👼 του Κελσού γίνεται κακό δαιμόνιο! Οι δαίμονες, πλέον, είναι τα κακά πνεύματα ( … ουαί τοις ηττημένοις… ) ο άγγελος του κακού, ο έκπτωτος άγγελος που έχει ως αρχηγό του τον σατανά (< satana στα εβραϊκά: ο αντίπαλος).

5) Το παραμύθι της ινδοευρωπαϊκής προέλευσης των Ελλήνων! Η ιστορικά ανακριβής άποψη σύμφωνα με την οποία η Ελληνική Γλώσσα προέρχεται από τη «μητέρα ινδοευρωπαϊκή»

Κατά την κρατούσα στη γλωσσολογία άποψη που διατυπώθηκε από κορυφαίους ευρωπαίους γλωσσολόγους του 18/19ου αι. (F. Sasseti, F. Bopp, W. Jones κ.α.), οι λαοί από τις Ινδίες μέχρι Γερμανία πριν από 3000 χρόνια είχαν μια κοινή γλώσσα! Τη γλώσσα αυτή την ονομάζουν «μητέρα ινδοευρωπαϊκή γλώσσα» και απ’ αυτή, υποστηρίζουν, προήλθε η αρχαία ελληνική, η λατινική κ.α. γλώσσες. Σύμφωνα με τη θεωρία της «μητέρας ινδοευρωπαϊκής γλώσσας» δεν υπάγονται σε αυτή οι: φιλανδική, εσθονική, ουγγρική, τουρκική, βασκική, αραβική και εβραϊκή.

Η υπόθεση της κοινής καταγωγής προτάθηκε από τον Σερ Γουίλιαμ Τζόουνς που αντιλήφθηκε και επισήμανε το 1796 ομοιότητες ανάμεσα στις τέσσερις από τις παλιότερες γλώσσες που ήταν γνωστές στην εποχή του, τη λατινική, την ελληνική, τη σανσκριτική και την περσική γλώσσα. Η συστηματική σύγκριση αυτών και άλλων αρχαίων γλωσσών από τον Φραντς Μποπ υποστήριξε αυτή τη θεωρία και η “Συγκριτική Γραμματική” του, που δημοσιεύτηκε μεταξύ του 1833 και του 1852, θεωρείται η αρχή των ινδοευρωπαϊκών σπουδών ως ακαδημαϊκού κλάδου.

Η ομοιότητα βασικών λέξεων στη σανσκριτική, αρχαία ελληνική, λατινική, γερμανική, αγγλική κ.ά. όπως πατέρας (σανσκ. pita, αρχ. ελλ. πατήρ, λατ. pater, γερμ. Vater, αγγλ. father), μητέρα (σανσκ. mata, αρχ. ελλ. μήτηρ, λατ. mater, γερμ. Mutter, αγγλ. mother), σπίτι (σανσκ. dáma-, αρχ. ελλ. δόμος, λατ. domus) άλογο (σανσκ. áśva-, αρχ. ελλ. ἵππος, λατ. equus) κλπ. οδήγησε τους γλωσσολόγους στην υπόθεση ότι οι λέξεις αυτές έχουν κοινή ρίζα. Η ύπαρξη κοινών ριζών οδήγησε με τη σειρά της στην υπόθεση ότι οι γλώσσες αυτές προέρχονται από μια κοινή πρωτογλώσσα, η οποία ονομάζεται συμβατικά Πρωτοϊνδευρωπαϊκή .

Η διαδικασία εξάπλωσης της Πρωτοϊνδευρωπαϊκής ξεκινά από την πρώιμη περίοδο 4500 π.Χ. – 4000 π.Χ. και ολοκληρώνεται το 1000 π.Χ. – 500 π.Χ. [Wikipedia]. Σύμφωνα και πάλι με την Wikipedia, η κατανομή της πρωτοϊνδευρωπαϊκής γλώσσας στον ε λ λ α δ ι κ ό χώρο λαμβάνει χώρα στα μέσα 2ης χιλιετίας π.Χ. κατά την Μυκηναϊκή Περίοδο.

Την χαριστική βολή στην παραπάνω αναπόδεικτη θεωρία δίνει το ανεκτίμητης ιστορικής αξίας επιγραφικό εύρημα από την Γιούρα Αλοννήσου. Επίσης η πανάρχαιη Πινακίδα του Δισπηλιού. Είναι δύο επιγραφές που χρονολογούνται στο 5.200 π.Χ., δύο καταπληκτικά ευρήματα από τις Βόρειες Σποράδες και την Λίμνη της Καστοριάς που έρχονται να κλονίσουν συθέμελα την επιστημονική άποψη της διεθνούς επιστημονικής κοινότητος για την δημιουργία τής Ελληνικής γραφής.

Σύμφωνα με την Wikipedia, το Κεραμικό όστρακο των Γιούρων [εικόνα 1] είναι ένα κομμάτι αγγείου που χρονολογείται γύρω στο 5.000-4.500 π.Χ. και ανακαλύφθηκε κατά την διάρκεια ανασκαφών στο σπήλαιο του Κύκλωπα στη νησίδα Γιούρα, 20 μίλια από τις ακτές της Αλοννήσου, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Βορείων Σποράδων.
Το ανασκαφικό εύρημα ήρθε στο φως το 1992 από τον Αδαμάντιο Σάμψων, καθηγητή της Αρχαιολογίας των Κλασσικών και των Προϊστορικών Xρόνων του Πανεπιστημίου Αιγαίου. [Wikipedia: Πινακίδα της Γιούρας]

Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή της επιγραφής στη Wikipedia, «στο όστρακο που ανακαλύφθηκε υπάρχουν εγχάρακτες γραμμές που φέρεται να σχηματίζουν γ ρ ά μ μ α τ α.»! Με τον τρόπο αυτό η Wikipedia πράττει έναντι του Μεγάλου Ελληνικού Πολιτισμού το καθήκον της: εντός των πλαισίων της πολιτικής ορθότητας που διακρίνει το Μέσο, υποψιάζει τον ελληνόφωνο αναγνώστη για την υπονόμευση που ακολουθεί. Δυστυχώς, στη συνέχεια, ο καθηγητής Αδαμάντιος Σάμψων διευκρινίζει ότι «το αγγείο φέρει εγχάρακτα α δ ι ε υ κ ρ ί ν ι σ τ α σύμβολα πρωτογραφής», ενώ όλοι οι ανεξάρτητοι μη συστημικοί ερευνητές — που κινούνται εκτός των ανθελληνικών περιορισμών που θέτει το προβεβλημένο ρωμαϊκό κατεστημένο της εγχώριας διανόησης — συμφωνούν στο αυτονόητο και οφθαλμοφανές: ότι η επιγραφή φέρει γ ρ ά μ μ α τ α του Ε λ λ η ν ι κ ο ύ α λ φ α β ή τ ο υ, με τα γράμματα Α , Υ , Δ να είναι ευκρινή · πρόκειται για τα αρχικά της αρχαιότατης λέξεως «ΑΥΔΗ» ( = φωνή) σύμφωνα με ανεξάρτητους ερευνητές.

Και δεν είναι η επιγραφή μόνο στο όστρακο των Γιούρων που διαλύει την αστήρικτη άποψη περί ινδοευρωπαϊκής γραφής από την οποία υποτίθεται ότι προέρχεται η Ελληνική. Αποστομωτική απάντηση στην πολιτικώς ορθή επιστημοσύνη δίνει μία ακόμα πανάρχαιη επιγραφή: Η Πινακίδα του Δισπηλιού.

Σύμφωνα με την Wikipedia, η πινακίδα του Δισπηλιού (επίσης γνωστή και ως Κείμενο ή Δίσκος του Δισπηλιού βλ. εικόνα 2) είναι ένα από τα πολλά αρχαιολογικά ευρήματα στον οικισμό της λίμνης του Δισπηλιού στην Καστοριά. Ο οικισμός ανακαλύφθηκε τυχαία το 1932 από τον καθηγητή Αντώνιο Κεραμόπουλο. Σύμφωνα με το Χουρμουζιάδη, η πινακίδα είναι ξύλινη και η χρονολόγηση με άνθρακα C14 έδειξε ότι δημιουργήθηκε στο 5260 π.Χ. !

Η πινακίδα, αναφέρει ο Χουρμουζιάδης, «φέρει χ α ρ ά γ μ α τ α ή σ ή μ α τ α , μια προσπάθεια επικοινωνίας του νεολιθικού ανθρώπου (σ.σ. πρόσεξε τη διατύπωση ‘νεολιθικού ανθρώπου’ αντί ‘νεολιθικού προγόνου μας’!) που ελπίζουμε κάποτε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε». Δυστυχώς ο Χουρμουζιάδης κινούμενος στα στενά ρωμαϊκά όρια που επιτάσσουν οι ρωμαϊκές πνευματικές ελίτ αναφέρεται όχι σε γ ρ ά μ μ α τ α αλλά σε «χ α ρ ά γ μ α τ α ή σ ή μ α τ α» στην πινακίδα του Δισπηλιού, παρά το γεγονός ότι οφθαλμοφανής είναι η ύπαρξη γραμμάτων του Ελληνικού Αλφάβητου όπως τα Ε, Δ, Ξ , Π , Θ και Ι [εικόνα 2], ενώ συμπληρώνει χαρακτηριστικά: «Η επιγραφή μοιάζει με προσπάθεια επικοινωνίας π α ρ ά με γραφή»!! Αυτό ο καθηγητής το κάνει για να κρατήσει ζωντανή την απάτη της ινδοευρωπαϊκής προέλευσης της Ελληνικής Γλώσσας, καθώς η πανάρχαια χρονολόγηση της Πινακίδας του Δισπηλιού στο 5260 π.Χ. κανένα περιθώριο δεν αφήνει για τη μη ορθότητα της… πολιτικά ορθής ινδοευρωπαϊκής προέλευσης της ελληνικής γλώσσας.

Σύμφωνα και πάλι με τη Wikipedia, η πρώτη αποδεκτή καταγεγραμμένη γραφή είναι η σφηνοειδής σουμεριακή γραφή της 3ης χιλιετίας π.Χ. [Wikipedia: Πινακίδα του Δισπηλιού]. Τη σφηνοειδή σουμεριακή γραφή της 3ης χιλιετίας π.Χ. βλέπουμε εικόνα 3.

Άξιο μνείας είναι ότι περιγράφοντας η Wikipedia τη σφηνοειδή γραφή δεν αναφέρεται σε γ ρ ά μ μ α τ α αλλά σε χ α ρ α κ τ η ρ ε ς σε σχήμα σφήνας στις πήλινες πλακέτες που χρησιμοποιούνταν για την γραφή του. Αναλύοντας περαιτέρω τους εν λόγω χαρακτήρες αυτούς ορίζει ως «σ ύ μ β ο λ α» ενός ευρύτερου συστήματος «πικτογραφημάτων» [Wikipedia: σφηνοειδή σουμεριακή γραφή].

Σύμφωνα με τους ελληνόφωνους Ρωμαίους υπονομευτές του Ελληνισμού, η πρώτη αποδεκτή καταγεγραμμένη γραφή ΔΕΝ είναι το όστρακο των Γιούρων και η Πινακίδα του Δισπηλιού που χρονολογούνται στο 5.300 π.Χ., καθώς οι παραπάνω επιγραφές δεν φέρουν οφθαλμοφανώς τα γ ρ ά μ μ α τ α της ελληνικής αλφαβήτου Ε, Δ, Ξ , Π , Θ και Ι, ούτε τα Α , Υ , Δ που είναι τα αρχικά της αρχαιότατης λέξεως «ΑΥΔΗ» αντίστοιχα, αλλά φέρουν «χ α ρ ά γ μ α τ α ή σ ή μ α τ α» και «εγχάρακτα α δ ι ε υ κ ρ ί ν ι σ τ α σύμβολα πρωτογραφής», αλλά για τους ελληνόφωνους Ρωμαίους η πρώτη αποδεκτή καταγεγραμμένη γραφή είναι η σφηνοειδής σουμεριακή γραφή της της 3ης χιλιετίας η οποία φέρει εγχάρακτα «σ ύ μ β ο λ α» ενός ευρύτερου συστήματος «πικτογραφημάτων»…!

Οι επιγραφές με τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου στο όστρακο των Γιούρων και την Πινακίδα του Δισπηλιού διαλύουν και τον συναφή μύθο της προέλευσης τάχα του Ελληνικού Αλφάβητου από το Φοινικικό, καθώς η χρονολόγηση στα 5260 π.Χ της δεύτερης επιγραφής και στα 5.000-4.500 π.Χ της πρώτης, κανένα περιθώριο δεν αφήνουν στην μη ορθή άποψη της πολιτικά ορθής ιστορικής επιστημοσύνης, που υποστηρίζει ότι η Ελληνική Γλώσσα και Γραφή είναι εισαγόμενες!

Έτσι εχόντων των πραγμάτων τα γράμματα ελληνικής αλφαβήτου που εντοπίστηκαν στις δύο επιγραφές και χρονολογούνται στα 5.000 – 4.500 π.Χ. και στα 5.260 π.Χ., δηλαδή 3000 ΧΡΌΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΘΈΜΕΝΗ ΈΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΪΝΔΕΥΡΩΠΑΪΚΉΣ ΓΛΏΣΣΑΣ ΣΤΗ ΜΥΚΗΝΑΪΚΉ ΕΛΛΆΔΑ (σύμφωνα πάντοτε με την επίσημη εκδοχή της «ιστορίας» που διδάσκονται οι μάζες), αποδεικνύουν το δίχως άλλο τη μη ορθότητα (sic) της πολιτικά ορθής επιστημοσύνης κατά την ιστορική ανάγνωση 📚…

Και όλα αυτά όταν, σύμφωνα πάντοτε με την εκδοχή της επίσημης ιστορίας, ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΓΝΏΡΙΖΑΝ ΓΡΑΦΉ ΜΈΧΡΙ ΤΟ 800 Π.Χ! Η Wikipedia αναφέρει ότι το ελληνικό αλφάβητο είναι το αλφαβητικό σύστημα γραφής που χρησιμοποιείται για τη γραφή της ελληνικής γλώσσας, από τον 8ο αιώνα π.Χ. [βλ. και Cook, B. F. 1987]. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή το γνωστό ελληνικό αλφάβητο εμφανίστηκε περί το 800 π.Χ. … Μιλάμε για το ελληνικό αλφάβητο στο οποίο ο Όμηρος συνέθεσε τα Ομηρικά Έπη… Μιλάμε για το αλφάβητο στο οποίο ο Ησίοδος έγραψε τη Θεογονία… Δηλαδή η άποψη αυτή θέλει ταυτόχρονα με την εμφάνιση του Ελληνικού Αλφάβητου (800 π.Χ.), ο Όμηρος να συνθέτει το 700 π.Χ τα Ομηρικά Έπη ! Και την ίδια περίοδο (7ος αι. π.Χ) ο Ησίοδος να συγγράφει στην Ελληνική το ιερό για τον Ελληνισμό Βιβλίο της Θεογονίας, που περιγράφει τη Γέννηση Θεών και ανθρώπων!

Πρόκειται για ιστορική απάτη των παγκόσμιων και εγχώριων ρωμαϊκών ελίτ που αποσκοπεί στο να ‘κοντύνει’ τον Τεράστιο Ελληνικό Πολιτισμό, που αποτελεί το έ ν α και μ ο ν α δ ι κ ό θεμέλιο του Δυτικού Πολιτισμού, καθώς σε αυτή τη γωνιά της Γης γεννήθηκαν ό λ α όσα η ανθρωπότητα θεωρεί σήμερα κτήμα της, με σκοπό να προαχθεί αντί του Ελληνικού Πολιτισμού ο Ρωμαϊκός, ως θεμέλιο του Δυτικού Πολιτισμού, ενώ στην πραγματικότητα ο Ρωμαϊκός πολιτισμός δεν είναι παρά κλεψίτυπο του Ελληνικού, ένας πολιτισμός ‘μαϊμού’ 🐵 του Ελληνικού.

Συνέχεια της πλαστογράφησης της Ιστορίας από τους Ρωμαίους κιβδηλοποιούς, που όρισαν τις τύχες του Δυτικού Κόσμου για περισσότερες από δύο χιλιετίες, είναι η παραχάραξη της χρονολογίας που ο Όμηρος έγραψε τα Ομηρικά Έπη (βλ. τελευταίο κεφάλαιο της ανάρτησης).

6) Η ιστορική ανακρίβεια «Η κάθοδος των Δωριέων»!

Σύμφωνα με την επίσημη Ιστορία, σε πρώτη φάση οι Δωριείς (από τους οποίους προέρχονται και οι Μακεδόνες, μεταξύ άλλων) κατέβηκαν στον βόρειο ελλαδικό χώρο «κάπου από βόρεια και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες» την δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. Σε δεύτερη φάση εξαπλώνονται στην νοτιότερη Ελλάδα. Οι Δωριείς ήταν μαζί με τους Ίωνες, τους Αιολείς και τους Αχαιούς, τα τέσσερα μεγάλα ελληνικά φύλα, τα οποία εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα σε διαφορετικές περιόδους κατά τη διάρκεια της 2ης χιλιετίας π.Χ. και διαμόρφωσαν το ελληνικό έθνος.

Οριστική απάντηση στη διαχρονική παρουσία των Μακεδόνων στο βορειοελλαδικό χώρο δίνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αιανή Κοζάνης. Τα ευρήματα αυτά που χρονολογούνται στο 1500 – 1200 π.Χ , μαρτυρούν κατά τους ιστορικούς την μακρότατη εξέλιξη της Ελληνικής Τέχνης, που είναι κοινή με την Μυκηναϊκή Τέχνη, άρα με τον ευρύτερο Ελληνικό Πολιτισμό της Νότιας Ελλάδας.

Σε ομιλία της η προϊσταμένη της Λ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Γεωργία Καραμήτρου-Μεντεσίδη, που οργάνωσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ), επισήμανε ότι τα ευρήματα της Αιανής δίνουν οριστική απάντηση στο ότι δ ε ν υ π ή ρ ξ ε «κάθοδος των Δωριέων», δηλαδή Μακεδόνες, οι οποίοι ως «βάρβαροι» και «αλλόφυλοι» κατέστρεψαν τους Μυκηναίους, Αχαιούς και Έλληνες. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αμφιβολίας για τη νότια προέλευση της μακεδονικής αμαυρόχρωμης κεραμικής από φορείς, οι οποίοι επανέρχονται βόρεια-βορειοδυτικά (το 15ο αι. π.Χ. στην Αιανή) έπειτα από πολύ προγενέστερη (γύρω στο 2000 π.Χ.) κάθοδό τους ή από συνεχείς καθόδους και ανόδους λόγω του κτηνοτροφικού χαρακτήρα της οικονομίας και του νομαδικού τρόπου ζωής. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Μ α κ ε δ ό ν ε ς των ιστορικών χρόνων, τους οποίους η φιλολογική παράδοση συνδέει άμεσα με τους Δωριείς.

Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν τα στοιχεία από το ίδιο το Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής, που καταλαμβάνει έκταση 4.000 μέτρων! «Τα ευρήματα αυτά, αληθινά κομψοτεχνήματα, μαρτυρούν την μακρότατη εξέλιξη της τέχνης, που είναι η κ ο ι ν ή με την τέχνη και τον πολιτισμό της Νότιας Ελλάδας, γεγονός που αποδεικνύει την ε ν ό τ η τ α της ελληνικής φυλής.
Ως σημαντικότερα εκθέματα θεωρούμε την ενότητα της Ύστερης Εποχής του Χαλκού (15ο – 12ος αιώνας π.Χ.) με τα Μυκηναϊκά ευρήματα και την αμαυρόχρωμη κεραμική και την ενότητα της Αρχαϊκής – Κλασικής εποχής (6ος – 5ος αιώνας π.Χ.), που συμπλήρωσαν το κενό που υπήρχε στην ιστορία του Ελληνισμού της Άνω Μακεδονίας, αφού στα ευρήματα αποτυπώνονται η εγκατάσταση των Δωρικών – Μακεδονικών φύλων και η παρουσία Μυκηναίων, και από τον 6ο αιώνα π.Χ. οικιστική ανάπτυξη και πολιτική οργάνωση.
Κάτω από το πρίσμα των νέων αυτών και άλλων δεδομένων με αδιάλειπτη σ υ ν έ χ ε ι α διαχρονικά, σύμφωνα με τα οποία οι αρχαιότητες της Αιανής έδωσαν ν έ α διάσταση στην Ιστορία ό λ η ς της Μακεδονίας.» [Επίσημη ιστοσελίδα δήμου Κοζάνης: Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής].

Χαρακτηριστικό είναι ότι, τα παραπάνω στοιχεία που αποδεικνύουν «μια νέα διάσταση που οι αρχαιότητες της Αιανής έδωσαν στην Ιστορία ό λ η ς της Μακεδονίας» περί «αδιάλειπτης σ υ ν έ χ ε ι α ς διαχρονικά από το 1500 π.Χ. της Ελληνικότητας της Μακεδονίας», πρόσθετα δε της «αρραγούς ε ν ό τ η τ α ς της Ελληνικής Φυλής», ουδείς κοπτόμενος για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας εισέφερε στο δημόσιο διάλογο που ξεκίνησε επ’ αφορμής της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών, με την οποία αναγνωρίστηκε μακεδονικό ψευδοκράτος με ένα νόμο και ένα άρθρο.

7) Η ιστορικά ανακριβής άποψη σύμφωνα με την οποία «ο Όμηρος συνέθεσε την Ιλιάδα γύρω στο 750 π.Χ. και την Οδύσσεια γύρω στα 710 π.Χ.»

Σύμφωνα με την Ιστορία που επιτάσσει η πολιτικώς ορθή ιστορική θεώρηση, την οποία οι μάζες εκπαιδεύονται να αποδέχονται άκριτα, ο Όμηρος συνέθεσε την Ιλιάδα γύρω στο 750 π.Χ. και την Οδύσσεια γύρω στα 710 π.Χ.

Όμως, αποδεδειγμένα πλέον, καθόσον ο Τρωικός Πόλεμος δεν αμφισβητείται ως ιστορικό γεγονός, οι χρονολογίες που έχουν διατυπωθεί για την Εκστρατεία των Ελλήνων στην Τροία είναι οι εξής: κατά τον Έφορο από την Κύμη το 1135 π.Χ., τον Σωσίβιο το 1172 π.Χ., τον Ερατοσθένη το 1184/83 π.Χ., τον Τιμαίο το 1193 π.Χ., το Πάριο χρονικό το 1209 π.Χ. ή τον Ηρόδοτο το 1250 π.Χ.

Ιστορικοί ερευνητές έχουν υποστηρίξει ότι η χρονολογία που δίνει ο αρχαίος ιστορικός Ερατοσθένης: 1194-1184 π.Χ., είναι η επικρατέστερη, καθώς συμφωνεί και με αρχαιολογικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι στην πόλη τότε ξέσπασε καταστροφική πυρκαγιά και συγκεκριμένα στο στρώμα VIIa της Τροίας [Wood 1985: 116–118].

Έτσι εχόντων των πραγμάτων εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα λογικό άλμα που θέλει τον Όμηρο να γράφει — και να περιγράφει με εκπληκτική λεπτομέρεια τα ομώνυμα Έπη, με τρόπο μάλιστα που παραπέμπει σε αυτόπτη και αυτήκοο μάρτυρα! — για πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν 6,5 αιώνες πριν από τη γέννησή του! Δηλαδή ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ του Τρωικού Πολέμου και της σύνθεσης από τον Όμηρο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας φέρεται, σύμφωνα πάντοτε με την επίσημη ιστοριογραφία, να είναι 7 περίπου αιώνες (!), ενώ είναι προφανές ότι ο Όμηρος καταγράφει γεγονότα που βίωσε, άλλως ότι καταγράφει γεγονότα με τέτοια λεπτομέρεια που παραπέμπει σε νωπή ιστορική μνήμη.

Συνεπώς η κοινή λογική λέει ότι η σύνθεση της Ιλιάδας και της Οδύσσειας έγιναν την ί δ ι α ιστορική περίοδο με τον Τρωικό Πόλεμο, δηλαδή την δεύτερη χιλιετία πριν τη γέννηση του Χριστού.

Τυχόν όμως παραδοχή ότι ο Όμηρος έγραψε τα ομώνυμα Έπη στην Ελληνική Γλώσσα κάνοντας χρήση της γνωστής Αλφαβήτας ήδη από δεύτερη χιλιετία π.Χ. θα γκρέμιζε (άλλως θα κλόνιζε συθέμελα) το ινδοευρωπαϊκό αφήγημα που κατασκευάστηκε στην Ευρώπη τον 18ο και 19ο αι., σύμφωνα με το οποίο η Ελληνική Γλώσσα είναι παράγωγο μιας κάποιας θολής ινδοευρωπαϊκής, πρόσθετα δε ότι η Ελληνική Αλφαβήτα εμφανίζεται τον 8ο αι. π.Χ. (οπότε αμέσως ο Όμηρος κάνει χρήση του νεότευκτου αλφάβητου γράφοντας το μεγαλύτερο αριστούργημα στην ανθρώπινη Ιστορία της ποίησης και λογοτεχνίας!).

Βεβαίως το αφήγημα της δήθεν προέλευσης της Ελληνικής Γλώσσας από την «μητέρα ινδοευρωπαϊκή» γκρεμίζουν οι επιγραφές των Γιούρων και του Δισπηλιού, που χρονολογούνται στο 5.200 π.Χ., στην απαρχή δλδ της ανθρώπινης Ιστορίας, και φέρουν γ ρ ά μ μ α τ α της αληθινής Μητέρας Γλώσσας: της Ελληνικής. Γι’αυτό και για τις επιγραφές αυτές δεν γνωρίζει τίποτα η ελληνόφωνη πλέμπα. Γι’αυτό και οι επιγραφές αυτές πολεμήθηκαν λυσσαλέα από την σάπια ρωμαϊκή ανθελληνική διανόηση, με το επιχείρημα ότι αντί γ ρ α μ μ ά τ ω ν του Ελληνικού Αλφάβητου φέρουν τάχα εγχάρακτα αδιευκρίνιστα σ ύ μ β ο λ α πρωτογραφής και χ α ρ ά γ μ α τ α ή σ ή μ α τ α…!

Advertisements