Ίυγξ

1. (I) Η Ιέρεια της Αφροδίτης Ίυγξ ή Ίυγγα

Είναι θεότητα του Ελληνικού Πανθέου, κόρη του Πάνα και της Ηχούς. Είναι θεράπαινα της κόρης του Ινάχου, Ιούς, και έμπειρη σε φάρμακα και μαγείες που υποδαύλιζαν τον έρωτα, τα οποία χρησιμοποίησε για να προσελκύσει το ενδιαφέρον του Δία για την Ιώ.

Στην Ελληνική θεολογία η Φαρμακεύτρια Ίυγγα είναι αυτή που έστρεψε γοητευμένο τον Δία προς την πλευρά της Ιούς και, γι’ αυτό, τιμωρήθηκε απ’ την Ήρα. Η Ήρα τη μεταμόρφωσε σε σουσουράδα ( = ίυγγα), όταν έμαθε πως ξελόγιασε τον Δία. Σε όλη την Αρχαιότητα η ίυγγα (σουσουράδα) είναι ιερό πτηνό της Θεάς Αφροδίτης, το οποίο από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιούν οι μάγισσες της Αφροδίτης για να δέσουν με ερωτικούς καταδέσμους το πρόσωπο του ερωτικού πόθου. Από την αρχαιότητα το πτηνό ίυγγα χρησιμοποιείται σε τελετές μαγείας και σε ερωτικούς εξορκισμούς. Τα παραπάνω μας παραδίδει και ο Πίνδαρος. «Η ίυγγα, ως μαγικό πτηνό του έρωτα συνδέεται στενά με την Αφροδίτη. Την ίυγγα, η Θέα Αφροδίτη πρώτη κατέβασε στη γη και τη δάνεισε στον Ιάσωνα, για να κερδίσει τον έρωτα της Μήδειας» [Πίνδ., Πυθ. 4. 213-219].

(II) Το κιναίδιον πτηνό Ίυγξ ή Ίυγγα
ἴυγξ, -γγος, ὁ, ἡ (Α) είναι το πτηνό σεισοπυγίς, η σουσουράδα. σουσουράδα < μεσαιωνική ελληνική σουσουράδα < σείω + ουρά , λαϊκή ονομασία του πουλιού, που όλο κουνά την ουρά του. Συνώνυμα είναι η ‘κωλοσούσα’ ( = κουνά την ουρά του). Μεταφορικά, η νεαρή κοπέλα που κάνει όλο ερωτικά καμώματα και νάζια. Το πτηνό ίυγγα της Αφροδίτης στην Αρχαία Ελλάδα ονομάζεται «κ ι ν α ί δ ι ο ν» και συμβολίζει τη θηλυπρέπεια των ομοφυλοφίλων ανδρών, ειδικότερα τον ομοφυλόφιλο με παρενδυτικές τάσεις.

Η λόγια ονομασία του πτηνού «σεισοπυγίς», έχει τα ίδια εννοιολογικά χαρακτηριστικά: [ΕΤΥΜ. < σεισοπυγίς = αρχ. σείω, + – πυγίς < αρχ. Πυγή = ≪οπίσθια≫ = σείω τα οπίσθια [Μπαμπινιώτης, σ. 1577]. Λόγω της φύσης του του πτηνού να σείει τα οπίσθια ονομάζεται «κ ι ν α ί δ ι ο ν πτηνό»! [ἴυγξ : συνώνυμο (αρχ. ελλ.) : κιναίδιον < αρχαία ελληνική κιναίδιον. Ετυμολογείται από την αρχαία Ελληνική ‘κίναιδος’ < αρχαία ελληνική κίναιδος. Ο Γαληνός παραθέτοντας τον Αρχιγένη έγραψε ότι είναι συριακή λέξη (Gal. 12,800). Ίσως προελληνική λέξη (Beekes, 2010). Υπάρχει και η πρόταση < κινέω / κινῶ + αἰδώς ή αἰδοῖον. Σημαίνει τον θηλυπρεπή ομοφυλόφιλο και ειδικότερα τον ομοφυλόφιλο με παρενδυτικές τάσεις (είδος φετιχισμού: επίμονη επιλογή ένδυσης με ρούχα του αντίθετου φύλου που παρατηρείται σε μικρό ποσοστό ομοφυλόφιλων αλλά και ετεροφυλόφιλων). Σήμερα έχει την έννοια του ομοφυλόφιλου που έχει παθητικό ρόλο. Συγγενικές λέξεις είναι η «κιναιδισμός», «πούστης» και «ομοφυλόφιλος». [Wiktionary: κιναίδιον]

(III) Το όργανο ίυγξ ή ίυγγα που χρησιμοποιείται σε τελετουργικά ερωτικών καταδεσμών με σκοπό το αντικείμενο του πόθου να δεθεί με τα ερωτικά δεσμά της Αφροδίτης !

«Το πτηνό ίυγξ (σεισοπυγίς ή σουσουράδα) ήτο αφιερωμένη εις την Αφροδίτην και για τούτο τήν μεταχειρίζοντο εις τάς ερωτικάς μαγγανείας.». Μια από τις πιο γνωστές Μάγισσες της Αρχαιότητας είναι η Σιμαίθα. Τα εργαλεία της Σιμαίθας είναι: (α) μαγική ρόδα του κιναίδιου πτηνού (Ίυγξ), (β) ο ρ ό μ β ο ς ( = περιστρεφόμενο όργανο) και (γ) το σήμαντρο (γόγγος) – μάλλον ετυμολογείται από το «σημαντήριον» που σημαίνει «σφράγισμα».

Η τελετουργία μαγείας αποσκοπούσε στο ποθούμενο αποτέλεσμα του καταδέσμου ( = δεσίματος) ενός προσώπου με τα ερωτικά δεσμά της Αφροδίτης [νΰνμέν τοις φίλτροις καταδήσομω = τώρα θα τον δέσω εγώ με μάγια ερωτικά]. Χαρακτηριστική είναι η επίκληση στην ίυγγα από τελετουργικό μαγείας που μας μεταφέρει ο Θεόκριτος στο κεφάλαιο «Φαρμακεύτριαι» του «Θεοκρίτου Ειδύλλια» :

«Φέρε τον, σουσουράδα μου, τον άντρα μου στο σπίτι.

Όπως ετούτο το κερί μεσ’ στη φωτιά το λειώνω

έτσι κι από τον έρωτα να λειώση ευθύς κι ο Δέλφις·

κι όπως τον ρ ό μ β ο, τη σβούρα μου, γυρίζει η Αφροδίτη

έτσι κι αυτός να τριγυρνά στην πόρτα τη δική μου.

Φέρε τον, σουσουράδα μου, τον άντρα μου στο σπίτι. [Θεοκρίτου Ειδύλλια, «Φαρμακεύτριαι, Μετάφραση Ι. Πολέμη]

Η ίυγγα είναι λοιπόν, όργανο που χρησιμοποιείται σε τελετές μαγείας που το κινούσαν περιστροφικά (ρ ό μ β ο ς = όργανο που κινείται περιστροφικά) για να καλέσουν εραστές. Έλκει την προέλευσή του από το κιναίδιο πτηνό της Αφροδίτης, την ίυγγα που έχει το ίδιο όνομα, για το οποίο πίστευαν πως έχει ίδια δύναμη, γι’ αυτό και το έδεναν στους τροχίσκους τους. Η ίυγξ οδηγούσε τη σκέψη προς την επιθυμία και τον έρωτα. [με αναφορές από «Η εταίρα και η μαγική ίυγγα, της Ματίνας Τιτανία»].

Οι μάγισσες στην Αρχαία Ελλάδα έδεναν το πτηνό σε τροχό και το περιέστρεφαν σε τελετές μαγείας. Με τον ήχο που έκανε το στριφογύρισμα — εξάλλου, ἰύζω, απ’ όπου και το όνομα Ίυγξ, σημαίνει κραυγάζω, βοώ, χουγιάζω — πίστευαν ότι προσέλκυαν τον ερωτικό σύντροφο, τον έθελγαν ή τον μάγευαν για να υπακούει, πόσο μάλλον αν επρόκειτο για άπιστο εραστή -ἕλκειν ἴυγγα ἐπὶ τινι [Ξεν., Απομν. 3.11.17].

Εξάλλου, σύμφωνα με τον Πίνδαρο, ο μαγικός τροχός Ίυγγα σημαίνει «ἕλκομαι ἴυγγι ἦτορ» — αισθάνομαι έλξη στην καρδιά μου σαν από μαγικό τροχό. Στην πράξη, πιο εύχρηστο και εύκολο ήταν το τελετουργικό να γίνει με το ομώνυμο όργανο που χρησιμοποιούν οι μάγισσες στην Αρχαία Ελλάδα και όχι με πραγματικό πτηνό δεμένο σε τροχό.

Το τελετουργικό όργανο ίυγγα οι Έλληνες κατασκεύαζαν σε σχήμα (α) αστεριού (επειδή η Πεντάλφα, το πεντάκτινο αστέρι, είναι ιερό σύμβολο της Αφροδίτης), (β) ρ ό μ β ο υ (που πάντοτε ταυτίζεται με το περιστρεφόμενο τελετουργικό όργανο ίυγξ) ή (γ) τετράκτινου τροχού, με ακτίνες τα φτερά και τα πόδια του πουλιού τεταμένα -ἴυγξ τετράκναμος [Πίνδ. Πυθ. 4.381]. Στις τελετουργίες ερωτικών καταδεσμών τα μαγικά εργαλεία καλούνται «ο ρ ό μ β ο ς» ( = ίυγξ )· ϊυγξ ( = τροχίσκος κιναίδιου πτηνού) [πρβλ. F. Graf, Η Μαγεία στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, 212-213.].

Βλέπουμε λοιπόν ότι το γεωμετρικό σχήμα ρ ό μ β ο ς ταυτίζεται στη μαγεία με το όργανο ίυγγα καθότι ετυμολογείται από το ρήμα ῥέμβω που σημαίνει περιστρέφω, άρα το περιστρεφόμενο όργανο ίυγξ ταυτίζεται με τον ρόμβο · ΕΤΥΜΟΛ. Η λέξη ῥόμβος ανάγεται στην ετεροιωμένη βαθμίδα ῥομβ- τού ῥέμβομαι «περιφέρομαι» με σημ. «κυκλοτερές σώμα κρεμασμένο από κλωστή το οποίο περιστρεφόταν». Η λέξη ρόμβος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει το είδος γεωμετρικού σχήματος με τέσσερεις παράλληλες γραμμές ίσες λόγω τής ομοιότητας τού σχήματος αυτού με το κυκλοτερές σώμα που περιστρεφόταν [Academic Dictionaries and Encyclopedias: ρόμβος].

«Ρ ό μ β ο ς είναι ο μικρός τροχός, περιστρεφόμενος με τη βοήθεια λεπτού σχοινιού, τον οποίο χρησιμοποιούν οι μάγοι σε μαγικές τελετές · «χὡς δινεῑθ ὅδε ῥόμβος ὁ χάλκεος ἐξ Ἀφροδίτας, ὥς τῆνος δινοῑτο ποθ’ ἀμφοτέραισι θύραισιν» (Θεόκρ.) [Academic Dictionaries and Encyclopedias: Ρόμβος]

ΡΌΜΒΟΣ και ΊΥΓΞ Τ Α Υ Τ Ί Ζ Ο Ν Τ Α Ι ! [Thesaurus Linguae Graecae® , University of California: λήμμα «ῥόμβος or ῥύμβος» > ῥόμβος or ῥύμβος called ἴυγξ > «θύννων εὐκλώστοιο λίνου βυσσώμασι ῥόμβον», Anthologia Graeca AP5.204 | « Ἶυγξ, ἕλκε τὺ τῆνον ἐμὸν ποτὶ δῶμα τὸν ἄνδρα» THEOCRITUS, Idyllia 2.17].

Στην εικόνα 1, μία από τις εκδοχές της ίυγγας· εδώ η περιστρεφόμενη ίυγγα έχει σχήμα τροχίσκου που εσωτερικά φέρει ι σ ο σ κ ε λ ή (Ελληνικό) ρ ο μ β ο ε ι δ ή σ τ α υ ρ ό, με σχοινί που κρεμιέται ως χ α ϊ μ α λ ί στη ζώνη. Στην εκδοχή αυτή (κυκλική περιστρεφόμενη ίυγγα με ρομβοειδή ισοσκελή σταυρό στο εσωτερικό της), η ίυγγα ταυτίζεται με τον ρ ό μ β ο όχι από το εξωτερικό σχήμα της αλλά (α) από τον ρ ο μ β ο ε ι δ ή ελληνικό – ισοσκελή σταυρό και (β) από την περιστροφική κίνηση κατά το τελετουργικό της μαγείας («Ρόμβος είναι ο μικρός τροχός της Αφροδίτης, περιστρεφόμενος με τη βοήθεια λεπτού σχοινιού, τον οποίο χρησιμοποιούν οι μάγοι σε μαγικές τελετές · «χὡς δινεῑθ ὅδε ῥόμβος ὁ χάλκεος ἐξ Ἀφροδίτας, ὥς τῆνος δινοῑτο ποθ’ ἀμφοτέραισι θύραισιν»).

[Να σημειωθεί ότι ο Ελληνικός ισοσκελής σταυρός είναι ιερό σύμβολο του Διός, της Άρτεμης Εκάτης, του Απόλλωνος και της Αφροδίτης. Ο ισοσκελής Ελληνικός σταυρός από φλεβωτό μάρμαρο της εικόνας 2, ανάγεται στο 1600 π.Χ. κατά την Νεοανακτορική περίοδο, και προέρχεται από το Θησαυροφυλάκιο του Ιερού της Κνωσού στην Κρήτη. Σήμερα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Ο ισοσκελής Ελληνικός σταυρός στο εσωτερικό της ίυγγας απαντάται επίσης στη βάση του Καθρέπτη της Αφροδίτης, ιερού συμβόλου της Θεάς. Ο Καθρέπτης της Αφροδίτης με την σταυροειδή λαβή καθιερώθηκε ως τις μέρες μας ως το σύμβολο του πλανήτη Αφροδίτη αλλά και του θηλυκού γένους – εικόνα 2]

Πάνω στον δίσκο ή στον τροχό της ίυγγας ο ενδιαφερόμενος για κάποιο πρόσωπο χάραζε ερωτικά ξόρκια ή μαγικές επικλήσεις και του το έστελνε ή προσπαθούσε εκ του μακρόθεν να επιτύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μεταφορικά η λέξη ἲυξ σήμαινε γοητεία, μαγικό φίλτρο, επομένως είναι ισχυρότερη της λέξης πόθος = σφοδρή επιθυμία. [Ίυγγα: Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας, της Δήμητρας Μήττα]

Πρακτικά, η περιστρεφόμενη ίυγγα, είτε ως χ α ϊ μ α λ ί με μεταλλικό ρ ό μ β ο είτε ως δισκάριο (που μπορούσε να έχει και κρεμασμένα ελάσματα), όταν έμπαινε σε λειτουργία, παρήγαγε ήχο ρυθμικά μονότονο, κάτι σαν ακατάληπτο μουρμουρητό, μιμητικό της κλιμάκωσης προς την έκσταση της ερωτικής πράξης. Στο ίδιο συνέβαλε κι η επαναλαμβανόμενη κυκλική της κίνηση, που εστίαζε την προσοχή κι απέτρεπε την απόσπαση της επιθυμίας.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η Ίυγγα της Αφροδίτης — είτε πρόκειται για την Ιέρεια Ίυγγα, είτε για το ομώνυμο κιναίδιο πτηνό, είτε για το ομώνυμο όργανο που χρησιμοποιείται για ερωτικούς καταδέσμους σε τελετές μαγείας –, είναι η τέχνη της μαγείας της Αφροδίτης, η γοητεία, το μαγικό φίλτρο («τῆ σῆ ληφθέντες ἴυγγι», Αριστοφ.). Είναι η σφοδρή επιθυμία, πόθος ή, κατ’ άλλη ερμ., θλιβερή ανάμνηση, καημός· ἰυγγαί είναι οι κραυγές των γυναικών κι οι ολοφύρσεις, καθώς κι οι συριγμοί. Η ίυγγα, λοιπόν, ήταν κάτι παραπάνω από τρόπος ερωτικού καλέσματος. Ήταν τέχνη μαγικού εφελκυσμού – εξάλλου, η σύνταξη η κατάλληλη γι’ αυτήν ήτανε ἕλκω ἴυγγα ἐπί τινι, όπως είχε διαμειφθεί και στον σχετικό διάλογο με τον Σωκράτη.

2. Η επίδραση του κιναίδιου πτηνού ίυγγα στους άγιους πατέρες της εκκλησίας – Η επίκληση της φαρμακεύτριας του έρωτα Ίυγγας στη βυζαντινή επιστολογραφία!

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες βυζαντινές πηγές, «Οι φιλοσοφικές θεωρίες των Ελλήνων περί ψυχής της Ύστερης Αρχαιότητας, που υιοθέτησαν και οι χριστιανοί Πατέρες της Εκκλησίας — αφού τις προσάρμοσαν στη χριστιανική ιδεολογία –, συνδέουν με την ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου την εξιδανικευμένη φιλία» .

Περαιτέρω, αναφερόμενος ο Hunger στην ε υ ρ ε ί α χρήση του κ ι ν α ί δ ι ο υ πτηνού ί υ γ γ α στη βυζαντινή επιστολογραφία των αγίων του χριστιανισμού, λέει τα εξής: «Λέξεις όπως το ερωτικό φίλτρο ή η Ί υ γ ξ χρησιμοποιούνται ευρύτατα στις επιστολές των βυζαντινών Πατέρων, για να δηλώσουν τη φιλία που έλκει τον έναν προς τον άλλο. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα εύκολα βρίσκουν θέση μεταξύ των Πατέρων εκφράσεις που προέρχονται από το χώρο της ε ρ ω τ ι κ ή ς μαγείας. Λέξεις όπως το φίλτρο ή η ίυγξ (το πουλί που έκανε ερωτικά μάγια) χρησιμοποιούνται συχνότατα στις επιστολές, για να δηλώσουν τη φιλία που έλκει τον έναν προς τον άλλο, ή, ξεφεύγοντας από τη σφαίρα της φιλίας, για να χαρακτηρίσουν τη μαγευτική ρητορική γλώσσα του συγγραφέα που σαγηνεύει σαν το τραγούδι των Σειρήνων ή παρομοιάζεται με τη λύρα του Oρφέα.» [βλ. Hunger : Η λόγια κοσμική γραμματεία των βυζαντινών, τ. Α΄, σελ 335 | Βυζαντινή Λογοτεχνία : πνευματική επικοινωνία, το ερωτικό φίλτρο ή η ίυγξ].

Τις φαιδρότητες περί ‘φιλίας’ μεταξύ Ρωμαίων χριστιανών από την ευρεία χρήση του κιναίδιου πτηνού στις επιστολές που ανταλλάσσουν, έρχεται να αποκαταστήσει ο κορυφαίος Ρωμαίος λόγιος Δημήτριος Κυδώνης, ο οποίος υπήρξε ηγετική πνευματική φυσιογνωμία του Βυζαντίου τον 14ο αιώνα. Ο Κυδώνης αφήνει κατά μέρος τις φαιδρότητες περί ‘αγνής φιλίας’ που τάχα το κιναίδιο πτηνό συμβολίζει στη βυζαντινή επιστολογραφία. Στις επιστολές που ο Κυδώνης ανταλλάσσει με άλλους πατέρες κάνει ε υ ρ ε ί α χρήση της Ίυγγας (T152/ L142,32) με την α υ θ ε ν τ ι κ ή – Ε λ λ η ν ι κ ή σημασία του κιναίδιου πτηνού, δηλαδή της μάγισσας και φαρμακεύτριας του έρωτα Ίυγγας. [βλ. και διδακτορική διατριβή της Ξανθίππης Καραβίδα, «Η πρόσληψη της αρχαίας ελληνικής και της χριστιανικής γραμματείας στο έργο του βυζαντινού λογίου Δημητρίου Κυδώνη»», θεολογική σχολή Θεσσαλονίκης]

Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα αμφιλεγόμενης βυζαντινής επιστολογραφίας, που έχει δεχθεί αυστηρή κριτική για το ερωτικό ύφος, είναι οι επιστολές του Μέγα Βασιλείου και του Συνέσιου Κυρήνης.

«Φαντάσου να αγκαλιάζω τον Πυλαιμένη, εκείνη την ψυχή με την ψυχή μου. Δεν έχω λόγια να εκφράσω αυτό που θέλω να πω ή μάλλον δε βρίσκω τρόπο να δείξω ούτε το μεγάλο έρωτα που έχω για σένα στην ψυχή μου. Υπήρξε όμως ένας άνδρας δεινός στα ερωτικά, ο Πλάτωνας, ο γιος του Aρίστωνα, ο Αθηναίος, που μπορούσε εύκολα να μιλήσει και να προσδιορίσει αβίαστα τη φύση του εραστή και μάλιστα οτιδήποτε είχε να κάνει με τα ερωτικά. Ας είναι αυτός λοιπόν που θα βρει και θα πει κάτι για την περίπτωσή μου. Θα ήθελε λοιπόν -λέει – η τέχνη του Ήφαιστου να τον λιώσει μαζί με τον αγαπημένο του και να ξαναγεννηθούν μαζί και οι δύο να γίνουν ένα.» [Συνέσιος Κυρήνης, επ. 152: «Tω αυτώ (προς τον Πυλαιμένην)», A. Garzya, (έκδ.), σ. 368.]

Λέγει ο μέγας Βασίλειος: «Τη σωματική φιλία τη δημιουργούν τα μάτια και η μακρόχρονη συμβίωση την επιβεβαιώνει. Την αληθινή όμως αγάπη την προσφέρει η δωρεά του Πνεύματος που συνδέει τα πρόσωπα (σ.σ το ‘άγιο πνεύμα’ είναι η Νύμφη Περιστερά που είναι η ερωτική ακόλουθος της Αφροδίτης και την οποία ο Έρωτας μεταμόρφωσε στο πτηνό περιστερά όταν η νύμφη Περιστερά παρενέβη σε ερωτικό παιχνίδι μεταξύ της Αφροδίτης και του Έρωτα – έκτοτε το πτηνό περιστερά έγινε κεντρικό ιερό σύμβολο της Αφροδίτης). (…) Έτσι λοιπόν και η Χάρις του θεού (σ.σ «Χάρις» είναι ένα από τα επίθετα της Αφροδίτης) μάς έδωσε τη δυνατότητα να σε δούμε με τα μάτια της ψυχής ,να σε αγκαλιάσουμε χάρη στην αληθινή αγάπη και χάρη στην κοινή μας πίστη να ενωθούμε και να γίνουμε σαν ένα σώμα.» [Mέγας Bασίλειος, επ. 133: «Πέτρω αρχιεπισκόπω Aλεξανδρείας», Courtonne (έκδ.), σ. 147.]

Βλέπουμε λοιπόν ότι στις επιστολές που οι Ρωμαίοι πατέρες ανταλλάσσουν κάνουν ευρεία χρήση του κ ι ν α ί δ ι ο υ πτηνού [βλ. Hunger : Η λόγια κοσμική γραμματεία των βυζαντινών, τ. Α΄, σελ 335], δηλαδή της μάγισσας του έρωτα Ίυγγας, της φαρμακεύτριας Ίυγγας, της ιέρειας της Αφροδίτης που κατέχει την τέχνη της μαγείας και της γοητείας αλλά και το μαγικό φίλτρο που προκαλεί σφοδρή ερωτική επιθυμία και ασίγαστο πόθο.

3. Σχέση Ιησού με το κιναίδιον πτηνό ίυγξ και με την φαρμακεύτρια του έρωτα Ίυγγα!

«Τὸ γὰρ κινῆσαν φθόνον τῷ Ἰησοῦ καὶ διερεθίσαν Ἰουδαίους πρὸς τὴν κατὰ τούτου ἐπιβουλὴν τὸ πλῆθος τῶν ἑπομένων αὐτῷ εἰς τὰς ἐρήμους ἦν, πεντακισχιλίων καὶ τετρακισχιλίων ἀνδρῶν αὐτῷ ἀκολουθούντων χωρὶς τοῦ τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδίων ἀριθμοῦ. Τοσαύτη γάρ τις ἴ ϋ γ ξ ἦν ἐν τοῖς Ἰησοῦ λόγοις, ὡς οὐ μόνον ἄνδρας ἕπεσθαι θέλειν αὐτῷ εἰς τὰς ἐρημίας ἀλλὰ καὶ γυναῖκας, οὐχ ὑπομεμνημένας τὴν γυναικείαν ἀσθένειαν καὶ τὸ δοκοῦν ἐν τῷ ἀκολουθεῖν εἰς τὰς ἐρημίας τῷ διδασκάλῳ·». [Προς τον επιγεγραμμένον Κελσού αληθή λόγον Ωριγένους, 3.10.7-15 | Origenes, Cels. III, 10, p. 210, 23-25 Koetschau]

Απόδοση στα νέα ελληνικά: «Για ό τι προξένησε το φθόνο των εβραίων εναντίον του Ιησού και τους εξώθησε να του επιβληθούν, ήταν ο μεγάλος αριθμός εκείνων που τον ακολουθούσαν στις ερήμους – πέντε χιλιάδες άνδρες σε μια περίπτωση και τέσσερις χιλιάδες σε άλλη, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι γυναίκες και τα π α ι δ ι ά. Τέτοια ήταν η ε ρ ω τ ι κ ή μ α γ ε ί α (από το κιναίδιο πτηνό ἴ ϋ γ ξ ) που περιείχε ο λόγος του Ιησού, που όχι μόνο οι ά ν δ ρ ε ς ήταν πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν στις ερημιές, αλλά και οι γ υ ν α ί κ ε ς, ξεχνώντας την αδυναμία του φύλου τους, ακολουθώντας έτσι τον δάσκαλο τους στις ερημιές»· ή «στις ερήμους», ανάλογα με τον ερωτική διάθεση που το κιναίδιον πτηνό προκαλεί, μέσω του λόγου του Ιησού, στο πρόσωπο που αποδίδει το χωρίο στη νέα ελληνική.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, όπως ο Ωριγένης μας παραδίδει, μαγεμένα τα παιδιά από τα ερωτικά λόγια του Ιησού τον ακολουθούν στις ερημιές. Ότι στις ερημιές τον ακολουθούν επίσης άνδρες και γυναίκες, μαγεμένοι από τον ερωτικό λόγο του Ιησού. Ότι τη Δύναμη για να μαγέψει ερωτικά άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ο Ιησούς αντλεί από το κιναίδιον πτηνό ίυγξ – τη μάγισσα του έρωτα Ίυγγα, τη φαρμακεύτρια Ίυγγα, την ιέρεια της Μαύρης Αφροδίτης που κατέχει την τέχνη της μαγείας και της γοητείας. Είναι η ίυγξ , το μαγικό φίλτρο που δίνει τη Δύναμη στον Ιησού να προκαλεί σφοδρή ερωτική επιθυμία για το θεό – ακατανίκητο πόθο σωτηρίας σε άνδρες, γυναίκες αλλά και παιδιά.

4. Το κιναίδιον πτηνό ίυγξ στα άμφια των ορθοδόξων ιερωμένων σήμερα!

(I) Σε προηγούμενες αναρτήσεις είδαμε ότι ο χριστιανικός μεσσίας κατασκευάστηκε στη Σύνοδο της Νίκαιας [βλ. και αγγλική έκδοση του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι», σελ. 240]. Ότι η κατασκευή βασίστηκε στην Τριάδα του Ελληνικού Πανθέου «Μητέρα Θεά Αφροδίτη – Αναστάς Υιός Άδωνης – Ιερή Νύμφη της Αφροδίτης Περιστερά», εξ ου και τ α υ τ ό χ ρ ο ν α με τη σύνοδο της Νίκαιας ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Flavius Valerius Aurelius Constantinus και η Ρωμαία μητέρα του Flavia Iulia Helena Augusta έχτισαν (α) το ναό του Παναγίου τάφου στα Ιεροσόλυμα στα ερείπια Ναού της Αφροδίτης τον οποίο κατέστρεψαν (β) το ναό της γεννήσεως στη Βηθλεέμ στα ερείπια Ναού του Αναστάντος Άδωνη που κατέστρεψαν. Επίσης το μετόχι του παναγίου τάφου στην Αθήνα οι ελληνόφωνοι χριστιανοί όρθωσαν τον 17ο αι. στα λείψανα ναού της Αφροδίτης στους πρόποδες της Ακρόπολης – ναό της Αφροδίτης τον οποίο κατέστρεψαν προκειμένου να τηρηθούν οι μυστικοί συμβολισμοί που επιτάσσουν την παρανοϊκή ταύτιση της Μητέρας Αφροδίτης και του Αναστάντος Άδωνη με τον Ρωμαίο μεσσία!

Ότι, περαιτέρω, η Αφροδίτη είναι γνωστή ως «Μελαινίς», δηλαδή η «Μαύρη Θεά» (από το σκοτάδι της νύχτας), ένα κατεξοχήν ερωτικό επίθετο της Αφροδίτης, με το οποίο λατρευόταν στην Κόρινθο [Παυσανία, 2, § 4, παρ. 6, § 2, παρ. 17, § 4, Athen xiii, σελ. 588]. Ότι με τα ονόματα της Αφροδίτης «Μέλαινα», «Μελαινίς» και «Σκοτία» υποδηλώνεται η σκοτεινιά, που ο έρως συμπαθεί ιδιαίτερα [Greek Gods Cult, Aphrodite Cult, Titles & Epithets , APHRODITE TITLES, Theoi com]. Ότι το επίθετο Μελαινίς της Αφροδίτης, δηλαδή Μαύρη Θεά, παραπέμπει ευθέως στην ερωτική ιδιότητα της Θεάς, συγκεκριμένα στην επίδραση της Θεάς στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα κατά την διάρκεια της νύκτας : «εν Κορίνθωή ‘’Μελαινίς» καλουμένη, νυκτός επιφαινομένη εμήνυεν εραστών έφοδον πολυταλάντων». Ότι τα μαύρα άμφια της ιεροσύνης στον ρωμαιοχριστιανισμό έλκουν την καταγωγή τους από την ερωτική «Μελαινίς», δηλαδή την «Μαύρη Αφροδίτη». Ότι τα μαύρα άμφια των ορθοδόξων ιερέων είναι ο «Μαύρος Χιτώνας της Ιεροσύνης» στη λατρεία της Σοφίας Αφροδίτης, είναι ο Χιτώνας της Ιερής Πορνείας της Χάρις Αφροδίτης, είναι ο Μαύρος Χιτώνας που στην αρχαιότητα φορούν οι Ιερόδουλες – οι Ιερές Πόρνες της Ν υ μ φ ί α ς Αφροδίτης.

Αδιάψευστος μάρτυρας ο πίνακας ζωγραφικής «Χριστιανική Αλληγορία» του Γιαν Προφόοστ (φλαμανδικά: Jan Provoost, επίσης αναφερόμενος και ως Jean Provost ή και Jan Provost, 1462 – 1529) που ήταν βέλγος ζωγράφος γεννημένος στη Μονς της Βαλλωνία, από τους πλέον διάσημους ζωγράφους της πρώιμης φλαμανδικής σχολής της γενεάς του, που απεικονίζει τον Χριστό και τη Ν ύ φ η του: Την Μαύρη – Ν υ μ φ ί α Αφροδίτη, εξ ου και η κατασκευή «νυμφίος Ιησούς» ! [Ο πίνακας «A Christian Allegory» του Jan Provost/ Provoost, εικόνα 3]. Στον πίνακα ζωγραφικής «Χριστιανική Αλληγορία» η Νυμφία Αφροδίτη απεικονίζεται ντυμένη με τον μ α ύ ρ ο ιερατικό χιτώνα της Ιερής Πορνείας, ενώ στα χέρια της κρατά την ιερή Περιστερά. [Η Αφροδίτη Νυμφία συνδέεται με το γάμο αλλά η ανάμιξή της είναι ειδικά με τη σεξουαλική συνιστώσα του γάμου και όχι με τις κοινωνικές πτυχές του. Στο δρόμο από το Τροία στην Ερμιόνη, ο Παυσανίας σημείωσε ένα ιερό της «Αφροδίτης Νυμφίας» (Παυσανίας 2.32.7).]

Σε συνέχεια των παραπάνω δεν θα μπορούσε παρά στα άμφια των ορθοδόξων ρωμαίων ιερέων, το κιναίδιον πτηνό ίυγξ της Αφροδίτης να κατέχει περίοπτη θέση! Ειδικότερα:

(II) Στο κεφάλαιο 1 υπό στοιχείο (III) είδαμε ότι, στην Αρχαία Ελλάδα το τελετουργικό όργανο ίυγγα κατασκευάζεται σε σχήμα ρ ό μ β ο υ και με σκοινί κρεμιέται στη ζώνη της μάγισσας. Ότι ρ ό μ β ο ς και ίυγγα ταυτίζονται (ῥέμβω σημαίνει περιστρέφω, επομένως το περιστρεφόμενο όργανο ίυγξ ταυτίζεται με τον ρόμβο). Ότι η ίυγγα ήταν ένα χ α ϊ μ α λ ί με μεταλλικό ρ ό μ β ο , που μπορούσε να έχει και κρεμασμένα ε λ ά σ μ α τ α. Ότι στο εσωτερικό η ίυγγα φέρει ι σ ο σ κ ε λ ή (ΕΛΛΗΝΙΚΌ) ρ ο μ β ο ε ι δ ή σ τ α υ ρ ό, πρόσθετα δε ότι με σκοινί κρέμεται ως χ α ϊ μ α λ ί από τη ζώνη της αρχαίας ελληνίδας μάγισσας. Ότι , σε κάθε περίπτωση, ΡΌΜΒΟΣ και ΊΥΓΞ Τ Α Υ Τ Ί Ζ Ο Ν Τ Α Ι ! [Thesaurus Linguae Graecae® , University of California: λήμμα «ῥόμβος or ῥύμβος» > ῥόμβος or ῥύμβος called ἴυγξ in Theoc.2.17, AP5.204]

Η μαγική Ίυγγα, το όργανο που στις ερωτικές τελετουργίες μαγείας χρησιμοποιείται για ερωτικούς καταδέσμους και παριστάνει το κιναίδιο πτηνό ίυγξ, σήμερα επιζεί στο επιγονάτιο στα άμφια των ορθοδόξων ιερωμένων!

Στη Wikipedia διαβάζουμε ότι «Το επιγονάτιο έχει σχήμα ρ ό μ β ο υ και κ ρ έ μ ε τ α ι με ιμάντα από τη ζώνη ή από τον αριστερό ώμο» [Wikipedia: άμφια]. Έχει σχήμα ρ ό μ β ο υ και κρέμεται από τη ζώνη μπροστά από το δεξί γόνατο (εξ’ου και επιγονάτιο, επί του γόνατος)». Από τα παραπάνω παρέπεται ότι,

(α) Το επιγονάτιο είναι ένα χ α ϊ μ α λ ί σε σχήμα ρ ό μ β ο υ ακριβώς όπως το τελετουργικό όργανο ίυγγα που χρησιμοποιούσαν σε τελετές μαγείας οι Ελληνίδες μάγισσες της Μαύρης Αφροδίτης.

(β) Το επιγονάτιο έχει σχήμα ρ ό μ β ο υ επειδή ταυτίζεται με το όργανο ίυγξ, επειδή ρ ό μ β ο ς και ίυγγα ταυτίζονται (ῥέμβω σημαίνει περιστρέφω, επομένως το περιστρεφόμενο όργανο ίυγξ ταυτίζεται με τον ρόμβο).

Ατράνταχτη απόδειξη, το επιγονάτιο – ρ ό μ β ο ς της εικόνας 4 !

Το επιγονάτιο απεικονίζει ως κεντρικό σύμβολο το κιναίδιο πτηνό ίυγγα (και μάλιστα με φωτοστέφανο!). Το πτηνό ίυγξ πατά πάνω στη βίβλο όπου αναγράφονται τα γράμματα Α και Ω που αποτελούν κεντρικό σύμβολο του χριστιανισμού και σημαίνουν την Αρχή και το Τέλος. Οι συμβολισμοί στο επιγονάτιο, από τον συνδυασμό της ερωτικής ίυγγας της Αφροδίτης, με τα γράμματα Α και Ω στη βίβλο, είναι προφανείς: το Α και το Ω στον χριστιανό είναι ο έρωτας 💘 που συμβολίζει η κωλοσούσα ! Είναι ο έρωτας που συμβολίζει το κιναίδιο πτηνό της Αφροδίτης! Επιπλέον, στο κέντρο της ρομβοειδούς χριστιανικής ίυγγας (επιγονάτιο της ίδιας εικόνας, βλ. και πάλι εικόνα 4) είναι κεντημένος ο κ ό κ κ ι ν ο ς οκτάφυλλος ρ ό δ α κ α ς της Αφροδίτης! Ο οκτάφυλλος ρόδακας είναι πανάρχαιο σύμβολο της Αφροδίτης και συμβολίζει το θείο Αιδοίο της Μητέρας Αφροδίτης. Ο οκτάφυλλος ιδίως Ρόδακας αποτελεί (και) ι δ ρ υ τ ι κ ό σύμβολο του χριστιανισμού (ο Ρόδακας της Αφροδίτης είναι μπροστά στα μάτια σου εκεί που αποκλείεις να υπάρχει – άνοιξε τα μάτια σου να τον δεις). Τέλος, η ρομβοειδής χριστιανική ίυγγα (επιγονάτιο) φέρει κρεμασμένα ε λ ά σ μ α τ α, ακριβώς δλδ όπως η ίυγγα των Ελληνίδων μαγισσών.

(γ) Το σχήμα ρ ό μ β ο υ του επιγονάτιου παραπέμπει επίσης στο ρ ο μ β ο ε ι δ ή σ τ α υ ρ ό που φέρει εσωτερικά η μαγική ίυγγα της Αφροδίτης. Γι’ αυτό και το επιγονάτιο φέρει εσωτερικά ό χ ι χριστιανικό σταυρό αλλά πάντοτε ι σ ο σ κ ε λ ή (ΕΛΛΗΝΙΚΌ) ρ ο μ β ο ε ι δ ή σ τ α υ ρ ό, πρόσθετα δε έχει κρεμασμένα ε λ ά σ μ α τ α, ακριβώς δλδ όπως η μαγική ίυγγα που χρησιμοποιούν οι μάγισσες, ενώ κρεμιέται με τον ίδιο τρόπο που οι Ελληνίδες μάγισσες κρεμούσαν την ίυγγα στη ζώνη τους, με σκοινί ως χ α ϊ μ α λ ί από τη ζώνη του ορθόδοξου ιερέα. [εικόνα 5]

Εξάλλου ερωτική ωδή με υπονοούμενα της ωραιότητας και του κάλλους, που παραπέμπουν σε ερωτικούς καταδέσμους της μαγείας της Μαύρης Αφροδίτης, μοιάζει να είναι και ο ψαλμός που ο ιερέας ψάλλει φορώντας τη χριστιανική ίυγγα ( = επιγονάτιο) : «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μ η ρ ό ν σου, Δυνατέ, τη ω ρ α ι ό τ η τ ί σου και τω κ ά λ λ ε ι σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν» [Wikipedia: Επιγονάτιο].

Στον παραπάνω ψαλμό η χριστιανική ίυγξ, δηλαδή ο μαγικός ρόμβος του ορθόδοξου ιερέα ( = επιγονάτιο), παρομοιάζεται με ό π λ ο (ρομφαία) που περιζώνεται ο ιερέας στον… μ η ρ ό ! Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με παροιμιακό συσχετισμό της χριστιανικής ίυγγας, η οποία παρομοιάζεται με όπλο , με την έννοια ότι περιζώνοντας ο Ρωμαίος ιερέας τη μαγική χριστιανική ίυγγα στην ευαίσθητη ερωτικά περιοχή του μ η ρ ο ύ, περιζώνεται με το πανίσχυρο ερωτικό όπλο της μαγικής ίυγγας της Αφροδίτης (με την έννοια του οργάνου που χρησιμοποιείται σε ερωτικούς καταδέσμους), εξ ου και τα ερωτικά υπονοούμενα: «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μ η ρ ό ν σου, Δυνατέ, τη ω ρ α ι ό τ η τ ί σου και τω κ ά λ λ ε ι σου …». Εξάλλου το όπλο ρ ο μ φ α ί α που αναφέρεται στον ψαλμό είναι το δ ρ ε π α ν ο ε ι δ έ ς σπαθί. Με δ ρ ε π ά ν ι ο Κρόνος έκοψε τους Όρχεις του Ουρανού που έπεσαν στη θάλασσα των Κυθήρων, από τους αφρούς και τα κύματα της οποίας γεννήθηκε η Αφροδίτη Κυθέρεια.

Είναι από τα παραπάνω προφανές ότι εδώ δεν πρόκειται για άμφια ιερέα αλλά για στολή μ ά γ ο υ , αφού η χριστιανική ίυγξ που κρέμεται από τη ζώνη του Ρωμαίου ιερέα δεν είναι παρά το τελετουργικό όργανο ερωτικού καταδέσμου στη μαγεία της Μαύρης Αφροδίτης. Εξάλλου, ότι η μαγεία αποτελεί κεντρικό στοιχείο της χριστιανικής κατασκευής της Νίκαιας μαρτυρούν (α) οι τρεις μάγοι με τα δώρα που επισκέφτηκαν τον Ρωμαίο μεσσία στη γέννησή του, (β) η ιδιότητα του μάγου που είχε ο Παύλος (ο οποίος ταυτίζεται με το ιστορικό πρόσωπο Σίμων ο Μάγος) και (γ) οι αποκρυφιστικές τελετές χριστιανικής μαγείας όπως ο Εξορκισμός, οι τελετουργίες απομάκρυνσης των κακών πνευμάτων, οι αναθεματισμοί και οι κατάρες κατά των Ε λ λ ή ν ω ν που οι Ρωμαίοι ψέλνουν την Κυριακή της ορθοδοξίας, τα αναθέματα και οι αφορισμοί των «εχθρών της ορθοδοξίας» , τα ξόρκια κατά της βασκανίας, και οι «διαλύουσες τα μ ά γ ι α» προσευχές, όπως του αγίου Κυπριανού όπου περιλαμβάνεται πλήρης κατάλογος τελετουργιών μαύρης μαγείας!

5. Κυνήγι μαγισσών

Ιερά Εξέταση είναι η ελληνική απόδοση του λατινικού όρου Inquisitio (αγγλ. Inquisition), που αναφέρεται στην εκδίκαση από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία υποθέσεων που αφορούσαν από ανώτερους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους μέχρι και ομάδες ή μεμονωμένα άτομα τα οποία βαρύνονταν με την κατηγορία της αίρεσης. «Ως κυνήγι μαγισσών νοείται η καταδίωξη μαγισσών, η οποία διεξάγεται με ιδιαίτερα επίμονη έρευνα (sic) για εξακρίβωση ενοχοποιητικών στοιχείων που αποδεικνύουν πιθανή χρήση μαγείας. Η συγκεκριμένη έρευνα συνήθως σχετίζεται με τη δημιουργία κλίματος ηθικού κινδύνου, μαζικής υστερίας και λιντσαρισμάτων. Η κλασική εποχή του κυνηγιού μαγισσών ήταν η περίοδος 1480-1700 κατά την οποία έδρασε η ιερά εξέταση.»[Wikipedia: Ιερά εξέταση , κυνήγι μαγισσών].

Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τη μεσαιωνική εποχή, οι γυναίκες που παρέμεναν πίστες στην Άρτεμη Εκάτη καταδιώχτηκαν ανηλεώς από τους χριστιανούς ως μάγισσες, ενώ με την κατηγορία της μαγείας οδηγούνταν από την «ιερά εξέταση» σε μαρτυρικό θάνατο στην π υ ρ ά [εικόνα 6].

Σύμφωνα με την μεσαιωνική δεισιδαιμονία που επέβαλε ο χριστιανικός σκοταδισμός, οι «μάγισσες της Άρτεμης» είχαν τη σωματική δύναμη να νικήσουν τους άντρες, να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους σε ζώα και να πετάξουν. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι μάγισσες πετούσαν στον αέρα και ότι τις νύχτες καβαλούσαν ζώα ως ακόλουθοι της Άρτεμης. Η μαγεία στο μεσαίωνα ήταν συνδεδεμένη με την επίκληση των δαιμόνων και τη θυσία σ’ αυτούς, συχνά με τη σεξουαλική συνεύρεση μαζί τους στη διάρκεια σεξουαλικών οργίων. Θεωρούνταν ότι ήταν μαζί με τον διάβολο μια πανούκλα για τους συμπολίτες τους. Μύστες και μάγισσες της Άρτεμης Εκάτης θεωρούνταν τον μεσαίωνα σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες. [The Queen of Heaven, Goddesses of the Ancient World, Did God have breasts?]

Οι μάγισσες του μεσαίωνα θεωρούνται πιστές ακόλουθοι της Άρτεμης – Εκάτης καθόσον η σύνδεση της Εκάτης με τη μαγεία είναι πανάρχαια. Η Εκάτη είναι θεότητα της Μαγείας και προστάτιδα των μαγικών τεχνών, καθώς και των προσώπων που τις ασκούσαν. Η Εκάτη γνωρίζει συνθέσεις θανάσιμων φαρμάκων και δοκιμάζει τη δύναμη των δηλητηρίων της στα ανυποψίαστα θύματα της. Η Εκάτη είναι Μητέρα των φοβερών μαγισσών Κίρκης και Μήδειας, που διδάχθηκαν από τη Μητέρα τους τη φαρμακεία, γνώριζαν όλα τα είδη των δηλητηρίων και τις δυνάμεις και ιδιότητες των ριζών. Άρτεμις και Εκάτη κατά τον Όμηρο ταυτίζονται.

Τα παραπάνω ισχύουν και με την ερωτική μαγεία της Μαύρης Αφροδίτης. Οι μάγισσες της Αφροδίτης που κάνουν ερωτικούς καταδέσμους είναι παρούσες σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Με αποκρυφιστικές τελετές ερωτικής μαγείας και με ρομφαία τους τη μαγική ίυγγα, είτε αυτή χρησιμοποιείται σε σχήμα ρόμβου είτε σε σχήμα τ ρ ο χ ο ύ με ρομβοειδή σταυρό, είτε απευθείας με τη χρήση του κιναίδιου πτηνού ίυγξ, οι μάγισσες της Αφροδίτης βρίσκονται στις επάλξεις του ερωτικού μεσαιωνικού γίγνεσθαι, παρέχοντας αδιαλείπτως υπηρεσίες ερωτικών καταδεσμών στους απανταχού ερωτοχτυπημένους του Μεσαίωνα.

Από τα μέσα του 15ου αιώνα είχαμε γενικεύσεις των διώξεων εναντίον της μαγείας, κυρίως σε Φράντσια, Γερμανία και Ελβετία. 60.000 (τουλάχιστον) και σύμφωνα με άλλες εκδοχές 200.000 – 500.000 άνθρωποι θανατώθηκαν με την κατηγορία της (άσκησης της) μαγείας, μέσα σε τρεις μόνο αιώνες! Το 85% των θυμάτων του ανελέητου αυτού κυνηγιού, που μαρτύρησαν στο όνομα της Άρτεμης και της Αφροδίτης, ήταν γυναίκες [βλ. και Bailey 2018, σελ. 93 : τα τρία τέταρτα από αυτούς που εκτελέστηκαν ως μάγοι ήταν γυναίκες, με μόνο το ένα τέταρτο να είναι άντρες]. Η εννοιολογική επίσης σύνδεση μεταξύ γυναικών και μαγείας στη Δυτική κουλτούρα μπορεί να προκύπτει από το γεγονός ότι πολλές δραστηριότητες που θεωρούνταν ότι ανήκουν στην σφαίρα της μαγείας —π.χ. από τελετουργικά για αύξηση της γονιμότητας μέχρι φίλτρα για αποβολές— ανήκαν στο γυναικείο πεδίο. Η τελευταία εκτέλεση μάγισσας στην Ευρώπη, έγινε το 1782 στην Ελβετία. [Μαγεία, μάγισσες: Τουλάχιστον 60.000 τα θύματα σε τρεις αιώνες, Πρώτο Θέμα| Wikipedia: Μαγεία]

Όπως είναι ευρέως γνωστό, κύριες μέθοδοι βασανισμού και θανάτωσης των μαγισσών ήταν η καύση στην π υ ρ ά και ο τ ρ ο χ ό ς. Ο τροχός χρησιμοποιήθηκε από τους μεσαιωνικούς δήμιους για τον βασανισμό και την εκτέλεση μαγισσών. Είναι γνωστός ως Τροχός της Αικατερίνης, όπου το θύμα δενόταν σε έναν μεγάλο ξύλινο τροχό και κατόπιν αφηνόταν να κυλήσει από την πλαγιά ενός λόφου. Η πρώιμη αυτή μέθοδος δεν ικανοποιούσε ωστόσο το μεσαιωνικό χριστεπώνυμο πλήρωμα και μια πιο σοφιστικέ χρήση εφευρέθηκε για τις μάγισσες της Άρτεμης και της Αφροδίτης: στο όνομα της χριστιανικής αγάπης ο τροχός προσαρμόστηκε σε μια βάση, για να μπορεί να περιστρέφεται ελεύθερα, και μια σειρά από βάρβαρους βασανισμούς υφίσταντο το καθηλωμένο πάνω του σώμα των άτυχων γυναικών: η πυρά ήταν ο κανόνας, αν και τα καρφιά που ξέσκιζαν τη σάρκα ήταν επίσης συνήθης περίπτωση βασανισμού των μαγισσών της Εκάτης και της Αφροδίτης. [με πληροφορίες από herodotus myhistory blog : Οι πιο ανατριχιαστικές συσκευές βασανισμού του Μεσαίωνα]

Στο ερώτημα «γιατί οι μάγισσες της Άρτεμης Εκάτης και της Αφροδίτης θανατώνονται από την ιερά εξέταση ως επί το πλείστον στην π υ ρ ά και στον τ ρ ο χ ό», η απάντηση βρίσκεται (πού αλλού) στο Πλατωνικό μίασμα. Καταρχήν είναι ο Πλάτωνας που επιβάλει τη θανάτωση των μαγισσών!

Είναι ο Πλάτωνας ο πατέρας της φιλοσοφικής θεολογίας που εκφύλισε την αυθεντική θεολογική ποίηση (Όμηρος , Ησίοδος κλπ), καταλήγοντας στην Πλατωνική αίρεση του Δωδεκαθεϊσμού περί «ενός ανώτατου υπερβατικού, άρρητου και άφατου θεού ο οποίος αποτελεί αιτία της ύπαρξης και λειτουργίας του κόσμου», που αποτέλεσε τη βάση του σύγχρονου μονοθεϊσμού. Η «φιλοσοφική θεολογία», πολύ πιο φτωχή και αφαιρετική τόσο σε αφηγηματικό όσο και φαντασιακό περιεχόμενο σε σύγκριση με την «ποιητική θεολογία», αλλά και η αίρεση του Πλατωνικού Σατανισμού με την εισαγωγή πολλών μικρών θνητών – θεών που ο Πλάτωνας ονόμασε «Αγίους», οδήγησαν σε ένα ελαστικό πολυθεϊσμό της Ελληνικής θεολογίας και του τελετουργικού της, ο οποίος με τη σειρά του οδήγησε σε α ι ρ ε τ ι κ ο ύ ς διανοητικούς / φιλοσοφικούς πειραματισμούς στο θεολογικό, ηθικό και επιστημονικό επίπεδο, οδηγώντας το Ελληνικό Πάνθεον σε φιλοσοφική και θρησκευτική αμφισβήτηση και , τελικά, σε παρακμή. [Πάνω στην αίρεση του Πλάτωνα κατασκεύασε ο Ρωμαίος Flavius Valerius Aurelius Constantinus τη χριστιανική κατασκευή της Νίκαιας. Γι’αυτό και ο Νίτσε ονόμασε τον Πλάτωνα «προϋπάρξαντα χριστιανό», ενώ ο Ένγκελς τον θεωρεί τον μεγάλο πρόδρομο του χριστιανισμού. Ο ιερός Αυγουστίνος είπε «ο πλατωνισμός είναι ο προθάλαμος του χριστιανισμού». Αυτή η άποψη συνεχίστηκε από τον Ντιντερό και τον Ρουσσώ (First Discourse, 1751). Η εκτεταμένη αγιογράφηση του …»αγίου Πλάτωνα» η μορφή του οποίου διακοσμεί πλήθος ορθόδοξων ναών, δεν είναι για τον Πλάτωνα παρά η ίδια Νέμεσις · είναι η τιμωρία της σκύλευσης του πλατωνικού πνεύματος από εκείνους που εκπροσωπούν ό τι πιο σκοτεινό γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος]

Επιστρέφοντας στις μάγισσες της Άρτεμης Εκάτης και της Μαύρης Αφροδίτης, ο Πλάτων αντιμετώπιζε τους ενόχους μαγείας ως μίασμα και όριζε γι’ αυτούς την ποινή της φυλάκισης με αυστηρή απομόνωση και του θανάτου εκτός των ορίων της πόλεως χωρίς ταφή. Ο Πλάτων, γενικά, στα έργα του, εξέφραζε την έντονη αποστροφή του για αυτό το είδος της μαγείας που εξελισσόταν σε μαύρη μαγεία και στόχευε στη βλάβη και το θάνατο των ανθρώπων και τόνιζε ότι αυστηρότατες ποινές, όπως η θανατική, έπρεπε να επιβληθούν, ιδιαιτέρως στους επαγγελματίες μάγους, όχι επειδή η αποτελεσματικότητα της μαύρης μαγείας ευσταθούσε, αλλά γιατί αυτή έδειχνε την κακόβουλη θέληση των λειτουργών της και των πελατών τους και είχε άσχημα ψυχολογικά αποτελέσματα [ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008): «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα»].

Περαιτέρω, ‘Νεμεσίτες’ ήταν οι λίθοι με τους οποίους οι Ελληνίδες διακοσμούσαν τους στηθόδεσμους που φορούσαν, επειδή, σύμφωνα με την παράδοση, οι λίθοι αυτοί, που απεικόνιζαν την Νέμεσις, ήταν ιεροί λίθοι της Αφροδίτης [Κυρανίδες Α΄, στοιχείον Ν΄, 13,15-16, για τη θεά Νέμεση, βλ. Hornum 199]. Το όνομα της Θεάς Νέμεσις σημαίνει τη δίκαιη οργή που στρέφεται προς εκείνους που παραβίασαν την τάξη της φύσης και προσέβαλαν τους νόμους και τους κανόνες της. Επομένως, η εμφάνιση της Νέμεσης στον ιερούς λίθους της Αφροδίτης έδινε έμφαση στη σχέση της Θεάς της εκδίκησης Νέμεση με την Αφροδίτη. Σε μια σειρά ημιπολύτιμων λίθων που χρονολογούνται μεταξύ 3 ου και 4 ου αι. μ.Χ., απεικονίζεται ο Έρωτας να κ α ί ε ι ή να μ α σ τ ι γ ώ ν ε ι μια δ ε μ έ ν η Ψυχή, δίπλα εικονίζεται η Θεά Νέμεσις κρατώντας ένα τετράκτινο τ ρ ο χ ό , μια υπόμνηση πως η Νέμεσης τ ι μ ω ρ ε ί τον υβριστή ή τον ανυπάκουο [Τα φυλακτά της ύστερης αρχαιότητας, Η διατήρηση και ο μετασχηματισμός τους από τη χριστιανική κοινωνία].

Να λοιπόν ο λόγος που οι χριστιανοί θανάτωναν τις μάγισσες της Άρτεμης και της Αφροδίτης στην π υ ρ ά και στον τ ρ ο χ ό: ήταν καταρχήν ο πνευματικός και ιδεολογικός ιδρυτής του χριστιανισμού, το πλατωνικό μίασμα, που επέτασσε την τιμωρητική θανάτωση των μαγισσών στην Αθήνα. Επιπλέον, είναι η σχέση Έρωτα – Αφροδίτης – Νέμεσις που επιβάλει την πυρά και τον τροχό. Είναι οι ‘Νεμεσίτες’ λίθοι της Αφροδίτης που επιβάλλουν την πυρά. Είναι ο Υιός της Αφροδίτης Έρωτας που κ α ί ε ι και μ α σ τ ι γ ώ ν ε ι μια δ ε μ έ ν η Ψυχή, εξ ου και η ιερά εξέταση βασάνιζε και έκαιγε τις μάγισσες στην π υ ρ ά · επειδή ως ‘δεμένες ψυχές’ οι χριστιανικές ελίτ θεωρούν τις μάγισσες που οι ψυχές τους είναι δεμένες με μαγικούς καταδέσμους της Αφροδίτης. Είναι η Νέμεσις που στέκεται δίπλα από τις καιόμενες και τις φρικτά βασανισμένες ψυχές, μια υπόμνηση πως η Νέμεσης τ ι μ ω ρ ε ί τον υβριστή μάγο ή την ανυπάκουη μάγισσα. Είναι η Νέμεσις που στέκεται δίπλα στις καιόμενες και μαστιγωμένες ψυχές των Μαγισσών και κρατά πάντοτε έναν τ ε τ ρ ά κ τ ι ν ο τ ρ ο χ ό ! Τετράκτινος τροχός είναι η ί υ γ γ α, το όργανο που χρησιμοποιούν οι μάγισσες της Αφροδίτης!

Οι χριστιανοί βασανίζουν και καίνε τις μάγισσες της Αφροδίτης πάνω σε ίυγγα σε σχήμα τροχίσκου. Η τετράκτινη ίυγγα της Αφροδίτης στην ιερά εξέταση είναι ο τετράκτινος τροχός, πάνω στον οποίο βασανίζονται φρικτά και καίγονται οι μάγισσες της Άρτεμης και της Αφροδίτης! Για να τηρούνται οι συμβολισμοί. Να πεθαίνουν όπως έζησαν!

Advertisements