Από την Ελληνική μαύρη μαγεία στη χριστιανική μαύρη μαγεία!

«Αμπρα κατάμπρα» είναι μια από τις εκφράσεις που όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει σαν παιδιά, χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι ανάγεται σε αρχαίους μαγικούς λόγους, όπως το όνομα του Δαίμονα Άβρασάξ και η παλινδρομική φράση ΑΒΛΑΝΑΘΑΝΑΛΒΑ [βλ. Brashear 1995] . Αβράσαξ είναι λέξη στην οποία αποδίδονταν μυστικιστικό νόημα, και γραφόταν σε πολύτιμους λίθους και φυλακτά της ρωμαϊκής περιόδου. Η λέξη θεωρούνταν από γνωστικούς ότι ήταν προσωποποίηση του Θεού Ήλιου Απόλλωνα [Wendy Doniger, επιμ. (2006). «Abraxas» | Britannica encyclopedia | Wikipedia: Αβράξας]

Για ένα διεφθαρμένο άτομο λέμε πως είναι «εξώλης και προώλης», παρεφθαρμένη μορφή μιας στερεότυπης φράσης σε αρχαίες κατάρες. Στον όρκο των πολιτών της Μαρώνειας (1ος αι. μ.Χ.) οι πολίτες καταριόνται τον εαυτό τους με την έκφραση [επι]ορκοϋντι δε έξώλεια καί ηαν[ώλεια μέχρι πάσης διάδοχης] («αν παραβώ τον όρκο να χαθώ ολότελα μαζί με όλους μου τους απογόνους») [SEG LUI 659 Β 40-41 = Λουκόπουλου κ.ά. 2005, αρ. Ε180. ]

Μια άλλη ομάδα φυλακτών από χθόνια πνεύματα για την προστασία των γυναικών, σχετίζεται με την αντίληψη ότι διάφορες ασθένειες των γυναικών προκαλούνταν από μετακινήσεις της μήτρας. Έτσι τα φυλακτά αυτά εξορκίζουν τη μήτρα να μείνει στη θέση της (μένειν έπί τω τόπω). Ο Εξορκισμός αυτός διαιωνίζεται στην έκφραση «έλα μήτρα στον τόπο σου» που με τη σειρά της διασώζεται στην εκλαϊκευμένη έκδοση της φράσης «έλα μουνί στον τόπο σου (και ρέστα μη γυρεύεις)»].

Μία από τις νεοελληνικές εκφράσεις που ανάγονται στην αρχαία μαγεία είναι η φράση «περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα». Η έκφραση αυτή παραλληλίζει ένα άτομο που περιφέρεται άσκοπα και χωρίς αποτέλεσμα με την κατάρα, που επίσης πλανιέται αδυνατώντας να βρει το στόχο της ακριβώς επειδή είναι άδικη. [ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008): «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα», Άγγελος Χανιώτης Professor στο AU Souls College, Oxford ]

Κάπως πιο σπάνια χρησιμοποιούμε τη λέξη Σολομωνική, συνώνυμο της μαγείας, που ανάγεται στην παράδοση ότι ο Σολομών ήταν μάγος· παρουσιάζεται σε φυλακτά σαν ιππέας που πολεμά το κακό και η «σφραγίδα του Σολομώντα» θεωρούνταν ισχυρό μαγικό όπλο [Jordan/Kotansky 1997, 53-81· Χανιώτης 2004, αρ. 22].

Ο πανάρχαιος Κόσμος του Ομήρου, ιδίως η Οδύσσεια η οποία γράφτηκε πριν από τον 8ο αι. π.Χ., επανειλημμένα επιδέχεται τη μ α γ ε ί α με την ανθρωπολογική έννοια. Κατά πολλούς κοινωνικούς ανθρωπολόγους τα κοινά στοιχεία της μαγείας ήδη από τον Όμηρο είναι ότι, πρώτον, ανατρέπει συχνά τις δημόσιες θρησκευτικές μορφές και ιδέες και δεύτερον, είναι εξ ορισμού μια αντικοινωνική δραστηριότητα. Η μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα, συγκεκριμένα, κινητοποιούσε, χειραγωγούσε ή ακόμη κι εξανάγκαζε τους νεκυδαίμονες (αλλά και άλλους Θεούς) μ’ έναν αυτόματο, μηχανικό τρόπο. [Πετρόπουλος (1999), 7. | ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008) «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα»].

Η Κίρκη είναι η πρώτη γνωστή μάγισσα της αρχαιότητας. Στην Κίρκη αναφέρεται ο Όμηρος στο διάσημο έργο του «Οδύσσεια» που γράφτηκε πριν από τον 8ο αι. π.Χ . Στην Ελληνική θεολογία η Κίρκη ήταν φοβερή μάγισσα, ίσως η πιο διάσημη ελληνίδα Φαρμακεύτρια μετά την Θεά Προστάτιδα των Μαγισσών Άρτεμη – Ε κ ά τ η. Η Κίρκη είναι δαιμονική θεά, με ωραίες πλεξούδες και ανθρώπινη μιλιά και αυταδελφή του Αιήτη [κ 139-141, μετ. Δ.Ν. Μαρωνίτης].

Η Κίρκη ζούσε στο νησί στο οποίο ήταν βασίλισσα, την Αιαία. Η αρχαία παράδοση τοποθετεί το νησί της Κίρκης στο βουνό Κιρκαίον που βρίσκεται στο νότιο Λάτιο ανάμεσα στη Ρώμη και τη Νάπολη, στον κόλπο της Γκαέτας. [Στράβων, Γεωγραφικά 5.3.6].

Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Οδυσσέα, τριγύρω υπήρχαν λιοντάρια και λύκοι, φαρμακωμένα θύματα της μαγείας της Κίρκης, που δεν ήταν επικίνδυνα για όσους επισκέπτονταν το μέρος. Μεταμόρφωνε τους εχθρούς της ή όσους την προσέβαλαν σε ζώα με τη χρήση μαγικών φίλτρων, καθώς ήταν πανίσχυρη φαρμακεύτρια με άριστη γνώση στα βότανα και τη φαρμακευτική τους επίδραση [κ 135 κκ.| Wikipedia: Κίρκη]. «Τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του συναπάντησαν εκεί λύκοι ορεσίβιοι, λιοντάρια, που ήταν γητεμένα από την Κίρκη, με τα φαρμακερά βοτάνια που τους έδινε (Ομήρου Οδύσσεια , κ 210-213, μετ. Δ.Ν. Μαρωνίτης)].

Ο Ερμής προφυλάσσει με αντίδοτο τον Οδυσσέα έτσι που τα μάγια της φαρμακεύτριας Κίρκης δεν τον πιάνουν ! Λέει ο Ερμής στον Οδυσσέα: «Να πάρε αυτό το καλοβότανο και κράτα το, στης Κίρκης σα μπεις, να σκέπει το κεφάλι σου, κακηώρα να μη σε ‘βρει. Τις πονηριές της Κίρκης άκουσε μιαν άκρη ως άλλη τώρα: Πιοτό θα σου ετοιμάσει, βάζοντας κακά βοτάνια μέσα, μα κι έτσι εσένα δε θα πιάσουνε τα μάγια, δε θ’ αφήσει το καλοβότανο που σου ‘δωκα᾿ να σου τα πω όμως όλα (…)» [Ομήρου Οδύσσεια, κ 287-308, μετ. Ν. Καζαντζάκης – Ι.Θ. Κακριδής].

Χαρακτηριστικό επίσης παράδειγμα ερωτικής μαγείας (της Μαύρης Αφροδίτης) ήδη από την εποχή του Ομήρου, είναι το ποτό του Νέστωρα στη Λ ραψωδία (της Ομήρου Οδύσσεια), το οποίο αναφέρεται ως μαγικό. Μία επιγραφή η οποία βρέθηκε πριν από εξήντα περίπου χρόνια σε μια παιδική ταφή στις Πιθηκούσες, δηλ. το σημερινό νησί Ischia στον Κόλπο της Νάπολης, η οποία χρονολογείται περί το τέλος του 8ου αι. π.Χ. και είναι γραμμένη στην Ευβοϊκή αλφάβητο, γράφει: «Νέστορος : ε[ΐμ]ι : ευποτ[ον] : ποτέριον : hòc δ’ αν τοδε πίεσι: ποτερί[ο]: αύτίκα κενόν ηίμερος: hαlpέσεl : καλλιστε[φά]γο: Άφροδίτες.»!

Τα τελευταία είκοσι χρόνια η επιγραφή αυτή έχει προσελκύσει επανειλημμένως την προσοχή πολλών μελετητών, μεταξύ των οποίων είναι και ο μαγολόγος Christopher Faraone. Σε άρθρο του στο Classical Antiquity το 1996 ο ερευνητής αυτός επιχειρηματολογεί ότι η επιγραφή αυτή είναι μ α γ ι κ ή επωδή, η οποία χαρίζει αφροδισιακή δύναμη της Θεάς Αφροδίτης σε όποιον πιεί από το κύπελλο στο οποίο είναι χαραγμένη [Faraone (1996), 77-112.]

Από τον 6ο π.Χ. αιώνα περίπου εμφανίζονται στην αρχαία Ελλάδα και τις ελληνικές αποικίες μ α γ ι κ ά κείμενα γνωστά ως κατάδεσμοι (λατινικά defixiones). Είναι σύντομα κείμενα γραμμένα στη μεγάλη τους πλειοψηφία σε μολύβδινα πινακίδια και τοποθετημένα σε τ ά φ ο υ ς, συνήθως τάφους οργισμένων νεκρών, των αώρων καί βιαιοθανάτων, δηλαδή προσώπων που είχαν πεθάνει πριν την ώρα τους (άωροι) ή με βίαιο τρόπο (βιαιοθάνατοι). Ο καταρώμενος προσπαθεί με τον κατάδεσμο να θέσει υπό τον έλεγχο του την οργή αυτών των νεκρών και να την κατευθύνει εναντίον ενός αντιπάλου του. Για να το κάνει αυτό χρησιμοποιεί τη μεταφορά του δεσίματος (καταδεειν). Ο αντίπαλος «δένεται κάτω», παραδίδεται στη επενέργεια των καταχθόνιων δυνάμεων.

Η κατάδεση συνδεόταν και με διάφορες τελετουργίες, όπως η κατασκευή ο μ ο ι ω μ ά τ ω ν του αντιπάλου και το κάρφωμα τους, το κλείσιμο τους σε ομοιώματα φέρετρων, η απαγγελία μ α γ ι κ ώ ν εκφράσεων και η τελετουργική εναπόθεση του κατάδεσμου στον τάφο ή σε άλλες εισόδους του Κ ά τ ω Κ ό σ μ ο υ (π.χ. σε πηγάδια). [ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008): «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα», Άγγελος Χανιώτης Professor στο AU Souls College, Oxford ]

Στην εικόνα 1, Αρχαίο Ελληνικό πήλινο ο μ ο ί ω μ α γυναίκας, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί σε τελετουργία ερωτικής μ α γ ε ί α ς, με καρφιά σε διάφορα όργανα της [Μουσείο Λούβρου, Φράντσια, Παρίσι].

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η μαύρη μαγεία των καταδεσμών και των καταπασσαλεύσεων ανθούσε στην Ελληνική Αρχαιότητα. Οι κατάδεσμοι -με παραγωγή από τον 5ο π.Χ. έως τον 5ο αι. μ.Χ. – είχαν πάντοτε ευρύτατη διάδοση στο λαό. Η παλαιότερη ελληνική πινακίδα καταδέσμου προέρχεται από τη Σικελία (τέλη 6ου π.Χ. αι.). Στην Αττική από τα μέσα του 5ου π.Χ. αι. οι κατάδεσμοι είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς ενώ ο αριθμός τους αυξήθηκε πολύ κατά τους 4ο και 3ο π.Χ. αιώνες.

Στην αρχαία Ελλάδα η μαγεία, και όχι μόνον η ερωτική, είναι γένους θηλυκού, είναι σχεδόν αποκλειστικά έργο γυναικών [M. W. Dickie, Magic and Magicians in the Greco-Roman World, London / New York: Routledge, 20032, 79-95. ] . Άξιον παρατηρήσεως είναι η σχεδόν αποκλειστική χρήση στα κείμενα του όρου ‘φαρμακίς’, ‘φαρμακεύτρια’, βασισμένου στο φάρμακον, το οποίο έχει αμφίσημη σημασία, δηλαδή «δηλητήριο», «φίλτρο», «ξόρκι» ή «γιατρικό» [Αφροδίτη Α. Αβαγιανού, ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008): «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα»].

Οι όροι ‘Φαρμακίς’ και ‘Φαρμακεύτρια’ είναι προφανές ότι αναφέρονται σε γυναίκες μάγισσες, ενώ τα μαγικά φίλτρα είναι στην υπηρεσία της ερωτοχτυπημένης Ελληνίδας γυναίκας. Η Γραμματεία μας προσφέρει τέτοια παραδείγματα: Η Δηιάνειρα στην τραγωδία του Σοφοκλή, η τροφός στον Ιππόλυτο του Ευριπίδη, στην Ανδρομάχη του Ευριπίδη η Ερμιόνη , όλες είναι ερωτοχτυπημένες που χρησιμοποιούν μαγικά βότανα.

Όμως, υπάρχει και η μάγισσα της καθημερινής πραγματικότητας, όπως η Λημνία Θεωρίς, η οποία μας είναι γνωστή από τον Δημοσθένη (περίπου 330 π.Χ.). Δηλητήρια και επωδές ήταν τα εργαλεία της μάγισσας- φαρμακεύτριας Θεωρίδος. Η Θεωρίς εγκαλείται επί φαρμακεία και καταδικάζεται σε θάνατο η ίδια και όλη η οικογένεια της. Η εξόντωση αυτή προϋπέθετε μίασμα όλης της κοινότητας. Η μαγεία αποτελεί ασέβεια, γιατί μιαίνει, άρα η μαγεία αντιτίθεται στη θρησκεία. Επί πλέον, η μαγεία στην κλασσική Αθήνα, ως κατ’ εξοχήν «αναρχική» δραστηριότητα, αν και μερικές φορές χρησιμοποιεί κάποιες ανάλογες πρακτικές με τη θρησκεία, επειδή τοποθετεί το καλό του ατόμου επάνω από τον νόμο, έρχεται σε ριζική αντίθεση με το ιδανικό της Πόλης, της Δημοκρατίας, τον Νόμο και τον Ορθό Λόγο. [Αφροδίτη Α. Αβαγιανού, ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008) «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα»]

Οι ρίζες της μαύρης μαγείας (όπως πέρασε στο χριστιανικό κόσμο και όπως τη γνωρίζουμε σήμερα στη Δύση) βρίσκονται στην αίρεση του Ορφισμού, ο οποίος απετέλεσε τον πρόδρομο του χριστιανισμού . [Εξαντλητικές νηστείες, αποχή από το σεξ, αποχή από την κρεοφαγία κλπ είναι όλα στοιχεία του Ορφισμού που αφομοιώθηκαν ύστερα από αιώνες από τον χριστιανισμό, αφού προηγουμένως μεσολάβησε το Πλατωνικό μίασμα που μέσα από τη θεολογική φιλοσοφία εκφύλισε την αυθεντική θεολογική ποίηση, καταλήγοντας στην Πλατωνική αίρεση του Δωδεκαθεϊσμού περί «ενός ανώτατου υπερβατικού, άρρητου και άφατου θεού ο οποίος αποτελεί αιτία της ύπαρξης και λειτουργίας του κόσμου», που αποτέλεσε τη βάση του σύγχρονου μονοθεϊσμού] Οι συνεχιστές του Ορφέα προσέφεραν θυσίες και έψαλλαν ευχές και επωδές «γοητεύοντες», εφάρμοζαν την «ψυχαγωγία» (το κάλεσμα των νεκρών), και τη «μ α γ ε ί α» των ψυχών των ζωντανών, με τελετές που έμοιαζαν με τις περσικές μαγικές τελετές. Οι άνθρωποι αυτοί, υιοθετώντας τη λατρεία των δαιμόνων και τη «μαγεία», με το σκεπτικό ότι μπορούσαν να κατανοήσουν ή να επηρεάσουν τις ε π ε μ β ά σ ε ι ς των Θεών, τις συνδύασαν με την άποψη του Ομήρου ότι οι άνθρωποι μ π ο ρ ο ύ ν να καλούν τους Θεούς με προσευχές, ευπρόσδεκτες θυσίες, κνίσα, σπονδές και παρακλήσεις και να μεταστρέφουν τη θέληση τους με αυτές τις ενέργειες. Υπό την επήρεια των ιδεών αυτών τα ελληνικά μυστήρια αλλοιώθηκαν, γιατί οι Όρφεοτελεστες αυτοί ήταν στην πραγματικότητα Μ ά γ ο ι, Γόητες, Μάντεις, γνώστες φαρμάκων και επωδών, που τελούσαν τη «γοητεία» με την έννοια της μ α ύ ρ η ς μ α γ ε ί α ς. [ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008) «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα»].

Κύρια θεότητα της Μαγείας και προστάτιδα των μαγικών τεχνών, καθώς και των προσώπων που τις ασκούσαν, είναι η Ε κ ά τ η , που γνώριζε συνθέσεις θανάσιμων φαρμάκων και δοκίμαζε τη δύναμη των δηλητηρίων της στα ανυποψίαστα θύματα της. Η Εκάτη ήταν Μητέρα των φοβερών μαγισσών Κίρκης και Μήδειας, που διδάχθηκαν από τη Μητέρα τους τη φαρμακεία, γνώριζαν όλα τα είδη των δηλητηρίων και τις δυνάμεις και ιδιότητες των ριζών .

Στην εικόνα 2, καλλιτεχνική απεικόνιση της Τρίμορφης Εκάτης. Είναι η Ά ρ τ ε μ ι ς Ε κ ά τ η που κυβερνά τον Ουρανό, τη Γη και τον Κάτω Κόσμο. Κρατά, επίσης, τα κλειδιά της Κρυμμένης Γνώσης. Μοιράζεται με τον Δία την ικανότητα να πραγματοποιεί τις ευχές των ανθρώπων. Ο Ησίοδος αναφέρει ότι η Δύναμη και η Λατρεία Της χάνονται βαθιά μέσα στο χρόνο. Σημαντικός ήταν ο ρόλος της Θεάς στις μυστικιστικές Τελετουργίες που σχετίζονται με τα Ελευσίνια Μυστήρια. [ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ (2008): «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα»]

2. Μ ά γ ο ς ήταν ο απόστολος Παύλος!

Ο ελληνιστής Παύλος δεν είναι άλλος από τον Σίμωνα τον Μάγο, τον αποκρυφιστή ιδρυτή του χριστιανικού Γνωστικισμού, εξ’ ου και το θεμελιώδες ερώτημα που ταλανίζει το χριστιανισμό: Χριστιανισμός ή Παυλιανισμός, ή αλλιώς, Ιησούς ή Παύλος, που ήταν το κυρίαρχο ερώτημα που απασχόλησε κατά τον 19ο αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου, τους βιβλικούς κριτικούς και τους προτεστάντες κυρίως θεολόγους!

Ο Σίμων ο Μ ά γ ο ς ήταν θαυματοποιός και θεωρείται ιδρυτής μιας δραστήριας θρησκευτικής ομάδας, ο οποίος έζησε κατά το δεύτερο τέταρτο του 1ου αιώνα μ.Χ. . Ο χριστιανικός Γνωστικισμός που εισήγαγε ο ελληνιστής Σίμων ο Μάγος είναι στην πραγματικότητα η ελληνιστική μήτρα του χριστιανισμού.

Σύμφωνα με τη Wikipedia, είναι γεγονός ότι ο γνωστικός Σίμων ο Μάγος ποτέ δεν θεωρήθηκε από την Εκκλησία ως απλός απατεώνας. Αυτό δείχνει όλη η παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας, από τον Ιουστίνο, που ήταν κι αυτός από τη Σαμάρεια (Α’ Απολ. 20:56, Διάλογ. προς Τρύφωνα 120), μέχρι τον Ειρηναίο, τον Ιππόλυτο και τον Ωριγένη.

Μάλιστα ο Σίμων ο Μάγος κατά μια άποψη ταυτίζεται με τον ελληνιστή απόστολο Παύλο! Η θεωρία ότι ο Σίμων Μάγος ταυτίζεται με τον απόστολο Παύλο ανήκει αρχικά στον Γερμανό Προτεστάντη θεολόγο, Μπάουρ (Baur). Ο Μπάουρ δέχτηκε ως απαραίτητη προϋπόθεση για την εξήγηση της χριστιανικής Εκκλησίας του 2ου αιώνα τη σ κ λ η ρ ή π ά λ η μέχρι το 150 μ.Χ. ανάμεσα σε δυο μερίδες μέσα στην Εκκλησία, την ι ο υ δ α ΐ ζ ο υ σ α και την ε λ λ η ν ί ζ ο υ σ α, με επικεφαλής της πρώτης τον Πέτρο και της δεύτερης τον Παύλο. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα περισσότερα βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι μεταγενέστερα συγγράμματα που τοποθετούνται στο τέλος του 2ου αιώνα και εκφράζουν τις προσπάθειες ιουδαϊζόντων και ελληνιζόντων Χριστιανών, με διάθεση εξομάλυνσης των διαφορών τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο δεν αποδέχεται και την αυθεντικότητα των Πράξεων των Αποστόλων. Οι διαμάχες του ελληνιστή Σίμωνα του Μάγου (που ταυτίζεται με τον Παύλο) με τον ιουδαϊστή Πέτρο, δεν ήταν παρά μια καλυμμένη περιγραφή της σφοδρής διαμάχης ανάμεσα στους ιουδαΐζοντες και τους ελληνίζοντες χριστιανούς! [Wikipedia: Σίμων ο Μάγος – Η Ταύτιση του Σίμωνα Μάγου με τον Απόστολο Παύλο]

Το τελικό αμάλγαμα του χριστιανικού, ως τερατώδης αίρεση της ελληνικής και ιουδαϊκής θρησκείας, συμφωνήθηκε στη σύνοδο της Νίκαιας. Εκεί λύθηκαν τα συσσωρευμένα προβλήματα τριών αιώνων από τη σ κ λ η ρ ή π ά λ η ανάμεσα στις δύο τάσεις του χριστιανικού Γνωστικισμού που ίδρυσε ο Σίμων ο Μάγος , την ι ο υ δ α ΐ ζ ο υ σ α και την ε λ λ η ν ί ζ ο υ σ α τάση, με επικεφαλής της πρώτης τον Πέτρο (που ήθελε τον χριστιανισμό να κατασκευαστεί στη βάση του μεσσιανικού δόγματος της ιουδαϊκής θρησκείας) και της δεύτερης τον Παύλο (που ήθελε τον χριστιανισμό να κατασκευαστεί στα πρότυπα της Ελληνικής θρησκείας). Τελικά επικράτησε η μέση οδός κατά την οποία, η μεν χριστεπώνυμη πλέμπα συμφωνήθηκε να λατρεύει τον μεσσία στο πρότυπο του μεσσιανικού δόγματος της ιουδαϊκής θρησκείας, ενώ οι βαθιά μυημένοι στο χριστιανικό Γνωστικισμό, οι χριστιανικές δλδ ελίτ, να λατρεύουν έναν αδιανόητο εκφυλισμό της Τριάδας του Ελληνικού Πανθέου «Θεά Μητέρα Αφροδίτη – Αναστάς Υιός Άδωνης – Νύμφη Περιστερά της Αφροδίτης»! Το αδιανόητο σκηνικό της αίρεσης στήθηκε στο βράχο της Γολγίας Αφροδίτης ( = Γολγοθάς) όπου έστεκε Άγαλμα της Αφροδίτης, πρόσθετα δε στο ναό του παναγίου τάφου χτισμένο στα λείψανα ναού της Αφροδίτης, και στο ναό της γεννήσεως χτισμένο στα λείψανα ναού του Αναστάντος Άδωνη· όλοι χτισμένοι από τον Ρωμαίο αυτοκράτωρ Flavius Valerius Aurelius Constantinus και τη Ρωμαία μητέρα του Flavia Iulia Helena Augusta, τ α υ τ ό χ ρ ο ν α με τη σύνοδο της Νίκαιας.

Έτσι εχόντων των πραγμάτων τα φερόμενα ως θεόπνευστα βιβλία της Βίβλου είναι κατασκευασμένα από τη Σύνοδο της Νίκαιας που συγκλήθηκε υπό τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, όπου ορίστηκαν τα πάντα για την χριστιανική πίστη, για την «θεϊκότητα» του Ιησού, για τη γέννηση, για τη σταύρωση, την ταφή και την ανάσταση, για την Διάβολο ( = Μαύρη Αφροδίτη) , ακόμη και για το τι θα περιλαμβάνει η Βίβλος, ενώ όπως στη συνέχεια θα δούμε, στον χριστιανισμό πέρασαν οι ελληνικές μυστικιστικές τελετουργίες μαύρης μαγείας που εφάρμοζε ελληνιστής Σίμωνας ο Μάγος , ο οποίος είναι ο ελληνιστής Παύλος που ίδρυσε την χριστιανικό Γνωστικισμό! Έτσι, οι μυστικές τελετουργίες μαγείας που ο θαυματοποιός Παύλος εφάρμοζε με την ιδιότητα του Μάγου, πέρασαν στη χριστιανική μυθολογία της Νίκαιας. Ένα εμφανές παράδειγμα χριστιανικής μαγείας είναι τα μυθικά πρόσωπα «τρεις μάγοι με τα δώρα» που επισκέπτονται τον Ιησού ως βρέφος κατά τη νύκτα της γεννήσεώς του.

3. Οι τρεις μ ά γ ο ι με τα δώρα

«Οι τρεις μάγοι με τα δώρα» [εικόνα 3] αποτελούν κεντρικές μορφές στα πλαίσια του εορτασμού των Χριστουγέννων και σημαντικό στοιχείο της χριστιανικής πίστεως. Σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη η σκηνή της γεννήσεως περιλαμβάνει τους τρεις «Μάγους» να επισκέπτονται τον Ιησού ως βρέφος κατά τη νύκτα της γεννήσεώς του μέσα σε μία φάτνη, συνοδευόμενοι από ποιμένες και αγγέλους.

Από τους ευαγγελιστές είναι ο Ματθαίος που αναφέρεται στους τρεις μάγους. Σύμφωνα με τον Ματθαίο, το ευαγγέλιο του οποίου είναι το μόνο από τα τέσσερα ευαγγέλια του Κανόνα που αναφέρει τους μάγους, στο 2:1-2 μας λέει: «Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μ ά γ ο ι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα (…)».

Σύμφωνα με την ρωμαιοκαθολική εκκλησία τα ονόματα των τριών μάγων είναι (α) Μελχιόρ, ένας πέρσης δήθεν σοφός (β) Κασπάρ, ένας ινδός ή άραβας δήθεν σοφός (γ) Βαλτάσαρ, ένας βαβυλώνιος δήθεν σοφός. Τους τρεις μάγους η ρωμαιοκαθολική εκκλησία α γ ι ο π ο ί η σ ε και σήμερα οι μ ά γ ο ι τιμώνται ως ι ε ρ ά πρόσωπα του ρωμαιοκαθολικισμού ! Όμως:

Οι τρεις μάγοι ποτέ και πουθενά στον χριστιανισμό δεν αναφέρονται ως γνώστες τελετουργιών μαύρης μαγείας. Στην πραγματικότητα κάνεις εκτός από τον Ματθαίο δεν τους γνωρίζει. Σε σχέση με το πρόβλημα που δημιουργείται από το χωρίο στο ευαγγέλιο του Ματθαίου που αναφέρεται σε «μάγους», λόγω των συνειρμών που ο Ματθαίος δημιουργεί περί σύνδεσης τελετουργιών μαύρης μαγείας με την γέννηση του Ιησού, έγινε από τον Ρωμαιοχριστιανισμό συστηματική προσπάθεια οι μάγοι να εμφανιστούν ως «σοφοί» και «βασιλείς»! Τούτων δοθέντων στη χριστιανική πίστη οι τρεις μάγοι αναφέρονται πάντοτε ως «σοφοί» ή «βασιλείς» ή «εξέχοντα πρόσωπα με εξουσία και δύναμη»!

Στη Wikipedia αναφέρεται, «Παρά το γεγονός ότι οι τρεις μάγοι χαρακτηρίζονται πολλές φορές ως ‘βασιλείς’, δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο στη διήγηση του ευαγγελιστή Ματθαίου που να υποδεικνύει ότι ήταν φορείς κάποιας εκτελεστικής εξουσίας. Οι Τρεις Μάγοι, αποκαλούνται και ‘τρεις βασιλείς’ ή ‘σοφοί’ , ενώ στη χριστιανική παράδοση αναφέρονται ως τρεις διακεκριμένοι ξένοι που επισκέφθηκαν τον Ιησού Χριστό μετά τη γέννησή του, προσφέροντάς του ως δώρα χρυσό, λιβάνι και σμύρνα.»! [Wikipedia: τρεις μάγοι]

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα αν οι τρεις μάγοι εννοούνται (από τον Ματθαίο) ως μυημένοι στη μαύρη μαγεία, ή αν εννοούνται, όπως η εκκλησία υποστηρίζει ότι ο Ματθαίος τους εννοεί, ως… ‘σοφοί βασιλείς’. Την απάντηση δίνει η μ α γ ι κ ή Ελληνική Γλώσσα· είναι η Ελληνική Γλώσσα που ο Ματθαίος συνέγραψε τον διερευνώμενο χριστιανικό μύθο: «Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μ ά γ ο ι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα (…)». Ποια λοιπόν είναι η ακριβής έννοια του όρου «μάγοι» που χρησιμοποιεί ο Ματθαίος στον χρόνο που τον χρησιμοποιεί?

Η ελληνική λέξη μ ά γ ο ς, που ο Ματθαίος χρησιμοποιεί, είναι η αρχαία περσική maguŝ, που προέρχεται από τον αβεστικό όρο magâunô, η οποία υποδηλώνει τους ι ε ρ ε ί ς που ασχολούνταν με τα ά σ τ ρ α και είχαν τη φήμη για τις αστρολογικές τους π ρ ο γ ν ώ σ ε ι ς, σε μια εποχή που εκτιμούσε πολύ την αστρολογία ως επιστήμη. Οι ιερείς αυτοί ήταν μέλη μιας μηδικής φυλής με βαθιά γνώση της θρησκείας, που επιδιδόταν σε αστρολογικές και μ α ν τ ι κ έ ς τεχνικές και χαρακτηριζόταν για τις επιστημονικές του γνώσεις· επίσης, ο ιερέας και σοφός των αρχαίων περσών που ασχολείτο με αστρολογία, αστρονομία, ονειροκρισία κλπ. και γενικά με μ υ σ τ ι κ ι σ τ ι κ έ ς και α π ό κ ρ υ φ ε ς τελετές. [Academic Dictionaries and Encyclopedias: μάγος | Wikipedia: τρεις μάγοι].

Εξάλλου στον χρόνο που ο Ματθαίος χρησιμοποιεί τον όρο «μάγοι» οι ελληνικές λέξεις «μάγος» και «μάγισσα» υποδηλώνουν το πρόσωπο που ασχολείται με τη μ α γ ε ί α και γενικά με τις α π ό κ ρ υ φ ε ς τελετές, αυτός που μεταχειρίζεται μαγικά μέσα και τεχνάσματα για να π ρ ο β λ έ ψ ε ι το μέλλον όπως ο μ ά γ ο ς και ο μ ά ν τ η ς [«διαβάλλει τὸν Αισχίνην ὅτι ἡ μήτηρ… μάγισσα ἧν καὶ ἐκράτει ὄφεις», Ρητ. | μάντης, δηλ αυτός προβλέπει τα μελλούμενα («μάγων τοὺς ἀρίστους ζητήσαντα νεκυίᾳ τε χρησάμενον μαθεῑν περὶ τοῡ τέλους τοῡ βίου αὐτοῡ», Ηρωδιαν.) | ως επίθετο «μαγικός» («μάγοις ἐπῳδαῑς», Απολλ. Ρόδ.), Academic Dictionaries and Encyclopedias: μάγος]

Εξάλλου η ελληνική λέξη «μάγος» που χρησιμοποιεί ο Ματθαίος, σημαίνει «τον ι ε ρ έ α και τους σοφούς στην Περσία που ερμήνευσαν τα ό ν ε ι ρ α». Την ελληνική λέξη «μάγοι» συναντάμε στον Ηρόδοτο [… τοὺς μάγους τί θέλει προφαίνειν τὸ φάσμα (Ηροδ. 7.37)]. Επίσης σε «μάγους» θεραπευτές αναφέρεται ο Αριστοτέλης [«…τοὺς δὲ μάγους περί τε θεραπείας» (Arist.Fr. 36.)].

Τέλος, σύμφωνα με τους Ηρόδοτο και Κτησία, «μᾰγοφόνια» ή «μαγοφονία» είναι η αρχαία εορτή της Μαγείας [Ηρόδοτος 3.79: «ὁρτὴν μεγάλην ἀνάγουσι, ἣ κέκληται ὑπὸ Περσέων μαγοφόνια, ἐν τῇ μάγον οὐδένα ἔξεστι φανῆναι ἐς τὸ φῶς» | Κτησίας Fr.29.15: «ἄγεται τοῖς Πέρσαις ἑορτὴ τῆς μαγοφονίας, καθ’ ἣν Σφενδαδάτης ὁ μάγος ἀνήιρηται»] [The Online Liddell-Scott-Jones Greek-English Lexicon – TLG® University of California: Μάγος]

Χαρακτηριστικός είναι ο αποτροπιασμός με τον οποίο ο διαμαρτυρόμενος χ ρ ι σ τ ι α ν ό ς Ιωάννης Καλβίνος αποδοκιμάζει τις γελοιότητες περί ταύτισης των τριών μάγων με πρόσωπα που ήταν τάχα βασιλείς και σοφοί! Η παράδοση που επιβίωσε τουλάχιστον ως και τον 16ο αιώνα, κάνοντας τον μεταρρυθμιστή Ιωάννη Καλβίνο να διαμαρτυρηθεί για την ερμηνεία που η εκκλησία προσπαθούσε να αποδώσει στους τρεις μάγους, ώστε να αποφευχθεί η ταύτιση των τριών μάγων με μυστικιστικές τελετουργίες μαύρης μαγείας, διασώζεται στα λόγια του Ιωάννη Καλβίνου ο οποίος λέγει τα εξής: «Το πιο εξωφρενικό τέχνασμα των Παπιστών στο θέμα των τριών μάγων είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν βασιλείς… Όλοι μπορούμε να γελάσουμε από την ωμή άγνοιά τους». [Wikipedia: τρεις μάγοι]

Γίνεται από τα παραπάνω φανερό, ότι προφανής είναι η αγωνία του Ρωμαιοχριστιανισμού να αποπροσανατολίσει το ποίμνιο από την ευθεία και αδιαμφισβήτητη σύνδεση των μάγων του ευαγγελιστή Ματθαίου με τις Φαρμακεύτριες Μάγισσες της Ελληνικής θεολογίας, η δράση των οποίων χάνεται στα βάθη της Ελληνικής Ιστορίας, όπως της Μάγισσας Κίρκης που αναφέρει ο Όμηρος και έδρασε δώδεκα (12) ολόκληρους αιώνες πριν την κατασκευή της Νίκαιας! Τούτο είναι αναμενόμενο (και εν μέρει δικαιολογημένο) καθότι τυχόν σύνδεση των τριών μάγων — που επισκέπτονται τον Ιησού ως βρέφος κατά τη νύκτα της γεννήσεως — με τις σκοτεινές δυνάμεις που αντιπροσωπεύει η μαύρη μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα, ιδίως στην Αθήνα από τον 5 αι. π.Χ., θα πρόδιδε το πέρασμα της μαύρης μαγείας από τις παρυφές της Ελληνικής θρησκείας στον πυρήνα της Ρωμαιοχριστιανικής θρησκείας!

Τυχόν, δε, αναφορά στην αληθινή ιδιότητα του μάγου των τριών μυθολογικών προσώπων που επισκέφτηκαν το Ρωμαίο μεσσία στη γέννησή του, θα καταδείκνυε το πασίδηλο: ότι από την Αρχαία Ελλάδα πέρασαν στη χριστιανική πίστη και διδασκαλία, η ερωτική μαγεία της Μαύρης Αφροδίτης, οι τελετουργίες καταδέσμου ανδρών και γυναικών με τους πανίσχυρους ερωτικούς ιμάντες της Αφροδίτης ( = ερωτικά δεσμά της Αφροδίτης), η μαγική Ίυγγα που είναι το περίφημο κιναίδιο πτηνό της Αφροδίτης και χρησιμοποιούνταν συστηματικά σε τελετουργίες ερωτικού καταδέσμου, οι γοητείες και οι καθαρμοί του Ερμή και του Απόλλωνα, τα φυλακτά της Άρτεμης Εκάτης που είναι η Πανίσχυρη Κυρία του Σκότους και του Κάτω Κόσμου – Θεά Προστάτιδα των Μαγισσών που κατέχει την τέχνη της Μαγείας, καθώς επίσης ότι στο χριστιανισμό πέρασαν η νεκρομαντεία, η φαρμακεία, τα μαγικά βότανα και φίλτρα, οι μολύβδινοι κατάδεσμοι που τοποθετούνται σε τάφους βιαιοθανάτων, οι κατάδεσμοι και οι καταπασσαλεύσεις ομοιωμάτων, που όλα χρησιμοποιούνται από τους Αρχαίους Έλληνες σε τελετουργίες μαγείας.

4. Εμφανείς τελετουργίες χριστιανικής μαγείας

Εμφανείς τελετουργίες χριστιανικής μαγείας συνιστούν ο Εξορκισμός, οι τελετουργίες απομάκρυνσης των κακών πνευμάτων, οι τελετουργίες που αποσκοπούν να «λύσουν μάγια», οι αναθεματισμοί και οι κατάρες κατά των Ε λ λ ή ν ω ν που οι Ρωμαίοι ψέλνουν την Κυριακή της ορθοδοξίας, τα αναθέματα και οι αφορισμοί των «εχθρών της ορθοδοξίας» και τα ξόρκια κατά της βασκανίας. Πλήρης κατάλογος τελετουργιών μαύρης μαγείας περιλαμβάνεται στην προσευχή αγίου Κυπριανού, την αποκαλούμενη στην ορθοδοξία «διαλύουσα τα Μ ά γ ι α» (!) η οποία παρατίθεται αντί επιλόγου…

(I) Με τον όρο Εξορκισμός εννοείται στον χριστιανισμό η εκδίωξη δαιμόνων ή άλλων κακών πνευματικών οντοτήτων που κατέχουν (αναλαμβάνουν τον έλεγχο) ένα πρόσωπο ή ένα χώρο.
Ο εξορκιστής είναι συχνά κάποιος ιερέας, ή άτομο προικισμένο με ειδικές δυνάμεις και δεξιότητες. Χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό μ α γ ι κ ώ ν και θρησκευτικών ιεροπραξιών, ανάμεσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται η προσευχή, οι κινήσεις οι εικόνες και τα φ υ λ α κ τ ά.

Η χριστιανική Καινή Διαθήκη περιλαμβάνει τον εξορκισμό ανάμεσα στα θαύματα που εκτέλεσε ο Ιησούς. Στην Καινή Διαθήκη ο Χριστός έστειλε τους αποστόλους του να θεραπεύσουν και να εκδιώξουν τα δ α ι μ ό ν ι α (Κατά Ματθαίον Ι΄, 8, Κατά Λουκάν Ι΄, 17-20). Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο η μ α γ ε ί α και η κατοχή (από δαιμόνια) υπήρξε εξαρχής τμήμα του συστήματος πεποιθήσεων του χριστιανισμού και είναι σήμερα α ν α γ ν ω ρ ι σ μ έ ν η πρακτική του καθολικισμού και ορισμένων προτεσταντικών δογμάτων.

Στον χριστιανισμό εκτός από την επίσημη ιεροπραξία του εξορκισμού, σε ό,τι αφορά κυρίως στην ρωμαιοκαθολική εκκλησία, το μυστήριο του βαπτίσματος είναι εξορκιστική διαδικασία, τουλάχιστον ως προς την απόταξη του Σατανά, την απομάκρυνση του πιστού από κάθε τι το σατανικό. Σ’ αυτό συντελεί καί o εξορκισμός του Σατανά πού γίνεται πριν από τη βάπτιση. Την κατοχή (από δαιμόνια) εκτός από τον Καθολικισμό αναγνωρίζουν και τα χριστιανικά δόγματα του Προτεσταντισμού και σε πρακτικό επίπεδο και η Ορθοδοξία. [Wikipedia: Εξορκισμός]

(II) Είναι εξάλλου γνωστό ότι η εκκλησία πραγματοποιεί αγιασμούς για τον εξορκισμό των κακών πνευμάτων! Στο βήμα ορθοδοξίας διαβάζουμε ότι «Ο Χριστός έδιωχνε τα κακά πνεύματα από τους ανθρώπους. Ο Χριστός είχε πλήρη εξουσία επάνω τους και έτσι τα κακά πνεύματα του υποτάσσονταν χωρίς όρους. Γι᾿ αυτό και τα κακά πνεύματα στην Αγία Γραφή αποκαλούνται του θεού.»! Διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθηκη:«Και εγένετο πνεύμα θεού πονηρόν επί Σαούλ». [Βήμα ορθοδοξίας: Για τις επιθέσεις από πνεύματα του φόβου]

(III) «Ημείς Σπυρίδων, ελέω θεού Μητροπολίτης Κεφαλληνίας… έχομεν αυτόν αφοριζόμενον· έστω τρέμων και σταίνων επί της γης ως ο Κάιν, κληρονομησάτω την λέπραν του Γιεζή και την αγχόνην του Ιούδα».

Είναι το κείμενο αφορισμού το 1858 του «ελεεινού, αξιοδάκρυτου, παράφρονα, αμαθή και πονηρού» Ανδρέα Λασκαράτου για το «λίαν βλάσφημον και σκανδαλοποιόν» βιβλίο του “Τα μυστήρια της Κεφαλληνίας”. Οι μεσαιωνικές πρακτικές των αφορισμών αλλά και τα αναθέματα και οι κατάρες που η ορθοδοξία επέβαλε ως ποινές από την αποχώρηση του Όθωνα και μετά, συνεχίστηκαν μέχρι την πρώιμη μεταπολίτευση, ενώ οι παραπάνω μεσαιωνικές πρακτικές εξακολουθούν να υφίστανται μυστικά, κυρίως ως πρακτικές που στρέφεται ενάντια στους «εχθρούς της ορθοδοξίας».

Εξάλλου, η βιβλική βάση του αφορισμού ή της αποκοπής από το σώμα της εκκλησίας είναι το ἀνάθεμα’. Σχετικές αναφορές βρίσκονται στην Πρώτη Επιστολή προς Κορινθίους 16:22 όπου αναφέρεται: «Όποιος δεν αγαπάει τον κύριο Ιησού Χριστό ας είναι καταραμένος από το σώμα της εκκλησίας» [Wikipedia: εκκλησιαστικές ποινές].

Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανάθεμα και αφορισμός ταυτίζονται και αποτελούν βαρύτατη εκκλησιαστική ποινή. Το αποτέλεσμα αυτής της ποινής είναι η αποκοπή από την εκκλησιαστική κοινωνία, η καταδίκη που παραδίδει το αποβληθέν μέλος στον Σ α τ α ν ά [Αριάδνη Γερούκη, «Ο φόβος του αφορισμού», Τα Ιστορικά, τομ.5, τ/χ. 8 (Ιούνιος 1988), σελ. 53-68.]

(IV) Κύριο θέμα του εορτασμού της Κυριακής της Ορθοδοξίας που εορτάζεται από τους Ρωμιούς, είναι η νίκη των εικονολατρών επί των εικονομάχων και ταυτόχρονα ο αναθεματισμός των Ε λ λ ή ν ω ν . Οι αναθεματισμοί αυτοί ψέλνονται από το 788 μέχρι σήμερα τόσο από τους ιερείς της ορθοδοξίας όσο και από τους παριστάμενους, την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής. Συντάχθηκαν κατά την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας κατά την οποία προέδρευσε ο Κωνσταντίνος ο ΣΤ’ και η μάνα του Ειρήνη η Αθηναία, το 787, στην οποία παρευρέθηκαν 367 συνοδικοί επίσκοποι.

(V) Ως ένα είδος μαγείας αναγνωρίζει η εκκλησία την βασκανία! Βασκανία, μάτιασμα ή κακό μάτι ονομάζεται η πεποίθηση κατά την οποία είναι δυνατό να επηρεαστεί αρνητικά ένας άνθρωπος εξαιτίας του φθόνου ή μονάχα ενός βλέμματος από έναν άλλο άνθρωπο (πιθανόν και ακούσια). Υπάρχουν ακόμα και στη σημερινή εποχή υπέρμαχοι της βασκανίας οι οποίοι βρίσκουν μέσω του μηχανισμού της προσφυγής στην αυθεντία απόδειξη ύπαρξης της στην εκκλησία, η οποία επίσημα την α π ο δ έ χ ε τ α ι. [Wikipedia: Βασκανία]

(VI) Το αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα άριστης γνώσης από την εκκλησία των τελετουργιών μαύρης μαγείας, είναι η προσευχή αγίου Κυπριανού, η αποκαλούμενη στην ορθοδοξία «διαλύουσα τα Μ ά γ ι α.»!

«Καί είτε εν τώ ουρανώ εισίν αί μ α γ ε ί α ι καί τά φ α ρ μ α κ ε ύ μ α τ α εκείνα ή εν τή γή ή εν τή θαλάσση ή εν παντί τόπω καί εδάφει ευθύς τή ώρα ταύτη λυθήσονται καί καταργηθήσονται από τού δούλου τού Θεού (όνομα πάσχοντος) καί από παντός του οίκου αυτού καί ελευθερωθήσεται ο δούλος τού Θεού (όνομα πάσχοντος) καί πάς ο οίκος αυτού από πάσης ώρας πονηράς καί γ ο η τ ε ί α ς ή οφθαλμών πονηρών ή φθόνου ή καταλαλιάς ή γλωσσοφαγιάς ή μ α γ ε ί α ς ή φ α ρ μ α κ ε ί α ς ή κατάρας ή α ν α θ έ μ α τ ο ς ή α φ ο ρ ι σ μ ο ύ καί πάσης βλασφημίας ή ενεργείας του.»

[Από τον παραπάνω προσευχή του αγίου Κυπριανού, την αποκαλούμενη στην ορθοδοξία «διαλύουσα τα Μ ά γ ι α», προκύπτει αδιαστίκτως ότι είναι η ίδια η εκκλησία που κατατάσσει το «ανάθεμα» και τον «αφορισμό» στις σκοτεινές ιερατικές πράξεις που συνιστούν τελετουργικό Μαγείας. Αυτό βεβαίως σε τίποτα δεν εμποδίζει την εκκλησία να πραγματοποιεί η ίδια τελετουργίες μαγείας, όπως οι αφορισμοί και τα αναθέματα κατά Ελλήνων!]

Ακολουθεί πλήρης κατάλογος τελετουργιών μαύρης μαγείας που περιλαμβάνεται στην προσευχή αγίου Κυπριανού – την διαλύουσα τα Μάγια! Περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις ομοιωμάτων με καρφιά (!) , πλακιδίων με κατάρες θαμμένων σε τάφους (!), χώμα από νεκρούς (!), αίμα ανθρώπων, πτηνών και ιχθύων σε τελετές καταδέσμου μαύρης μαγείας (!), διασπαρμένα οστά νεκρών ανθρώπων και ζώων (!) , μαλλιά ανθρώπων για κατάδεσμο (!), τρίχωμα ζώων κατάδεσμο (!), νύχια ζώων και πτηνών (!) και άλλα πολλά ευτράπελα!

«Καί ει εν τώ Ουρανώ έστι δεδεμένη καί εμποδισμένη η δούλη τού θεού (όνομα πάσχοντος: στο εξής PiraeusBank 🙂 ) λυθήτω, ή εν τή γή, ή εν ανωφλίω λυθήτω, ή εν κατωφλίω, ή εν δέρματι αλόγου, ή εν σιδήρω, ή εν λίθω, ή εν ξύλω εκάρφωσαν τά πονηρά έργα λυθήτωσαν καί ωσεί καπνός εκλιπέτωσαν, ή εν γραμματίω διά μελένης, ή αίματος ανθρώπου, ζώου, πτηνού, ιχθύος, ή διά μολύβδου, ή διά κινναβάρεως, ή διά ζωμού λεμονιού, ή δί’ άλλου τινός έγραψαν αυτά καί έθηκαν εν τινι τόπω καί διεσκέλισεν αυτά η δούλη τού θεού PiraeusBank πρός βλάβην αυτής τή ώρα ταύτη λυθήτωσαν καί καταργηθήτωσαν καί εκριζωθήτωσαν τά τής μαγείας έργα από τούς τόπους καί κατοικίας εκεί όπου αναγινώσκεται η δέησίς μου καί προσευχή αύτη, ή εν αυλαίς τού οίκου αυτής κατέχωσαν, ή διέσπειραν αυτά, ή μετάλλου τινός εποίησαν τά κομβοδέματα εκείνα λυθήτωσαν, ή εις κόκκαλα διεπέρασαν αυτά, ή εν τή θαλάσση, ή εν φρέατι, ή εν μνήματι ερρίφθησαν λυθήτωσαν, ή μέ όνυχας ανθρώπων, ζώων, ή πτηνών ζώντων ή τεθνεώτων, ή μέ χώμα τεθνεώτων εποίησαν τά φάρμακα εκείνα λυθήτωσαν, ή υπό πλακός επλακώθησαν ή από πασσάλους, ή καρφιού εκαρφώθησαν, ή διά βελόνης επέρασαν αυτά, λυθήτωσαν τήν ώραν ταύτην, ή διά αργύρου, ή χρυσού, ή δί’ άλλου τινός μετάλλου εποίησαν τά πονηρά έργα λυθήτωσαν τήν ώραν ταύτην, ή διά μαλλίου, ή βαμβακιού, ή μετάξης, ή λινάρεως, ή κανάβεως, ή δί’ άλλου τινός χόρτου έδεσαν ταύτα λυθήτωσαν τήν ώραν ταύτην, ή εις κράββατον κατέχωσαν αυτά λυθήτωσαν τήν ώρα ταύτην, ή διά βρόχου, βούρλου ή άλλου τινός έδεσαν, λυθήτωσαν τήν ώραν ταύτην, ή εν ύδατι εποίησαν αυτά ή κούφω ξύλω ή κοχλάζοντι ύδατι άν έβρασαν αυτά λυθήτωσαν τήν ώραν ταύτην, ή εν αίματι ανθρώπου, ζώου, ή πτηνού, ή ιχθύος ζώντων ή τεθνεώτων εποίησαν αυτά ως σύ, κύριε ο θεός ημών γινώσκεις τούς τόπους καί τρόπους καί τούς ανθρώπους και τις τράπεζες, λυθήτωσαν τήν ώραν ταύτην καί διαρρηχθήτωσαν τά τής μαγείας έργα ένθα κείνται, καί τήν μέν δούλην σου PiraeusBank διαφύλαξον σύν παντί τώ Οίκω αυτής εις την εν Αθήναις έδραν της , επί της οδού Αμερικής, αριθμός 4, με Αριθμό Φορολογικού Μητρώου 094014298…». [Βήμα ορθοδοξίας: Προσευχή Αγίου Κυπριανού – Διαλύουσα τα Μάγια]

Τα παραπάνω αποτελούν εμφανείς τελετουργίες χριστιανικής μαγείας. Όπως προφανώς θα έχεις αντιληφθεί, η βιτρίνα του χριστιανισμού στο δύσμοιρο ποίμνιο είναι όπως η κορυφή στο παγόβουνο· το αθέατο κομμάτι του χριστιανισμού, το σκοτεινό κομμάτι της κατασκευής της Νίκαιας μοιάζει με αυτό που οι ίδιοι οι Ρωμαίοι περιγράφουν με την παροιμιακή φράση «χαίρε βάθος αμέτρητον», που είναι παρμένη από τον ακάθιστο ύμνο, που σημαίνει πράγματα και καταστάσεις που υπερβαίνουν κάθε όριο του συνηθισμένου.

Στο επόμενο επεισόδιο θα δούμε την ερωτική μαγεία (της Μαύρης Αφροδίτης) που από το περιθώριο του Δωδεκάθεου πέρασε στο Ρωμαιοχριστιανισμό! Θα εμβαθύνουμε στις τελετουργίες και στα όργανα καταδέσμου του ποθούμενου προσώπου με τους πανίσχυρους ερωτικούς ιμάντες της Αφροδίτης, με κύριο τελετουργικό σκεύος τη μαγική ίυγγα όπως αυτή πέρασε στα χριστιανικά σύμβολα αφενός, αφετέρου δε της ίυγγας που συνοδεύει την καθημερινότητα των Ρωμαίων ιερέων της ανατολικής του Χριστού εκκλησίας! Πρόκειται για το περίφημο κιναίδιο πτηνό της Αφροδίτης που χρησιμοποιείται σε τελετουργίες ερωτικού καταδέσμου του αντικειμένου του πόθου.

Advertisements