Ποια είναι η Ίσιδα Αφροδίτη που οι βάνδαλοι αποκεφάλισαν στο Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Νέα Μάκρη

1) Η θλιβερή είδηση του αποκεφαλισμού των Αγαλμάτων της Αφροδίτης και της Δήμητρας στο Ιερό των Αιγυπτίων Θεών στη Νέα Μάκρη δημοσιεύτηκε αποσπασματικά από μικρή μερίδα του Τύπου. «Άγνωστοι εισέβαλαν τις βραδινές ώρες της 19ης Ιουνίου 2018 στον αρχαιολογικό χώρο του Ιερού των Αιγυπτίων Θεών στη Μπρεξίζα Μαραθώνα, αποκεφαλίζοντας Αγάλματα του θεού Όσιρι και των Θεαινών Αφροδίτης και Δήμητρας στην μορφή της Ίσιδος»!

«Αυτό ήταν άλλης φύσης καταστροφή», λέει στην «Καθημερινή» η υπεύθυνη του αρχαιολογικού χώρου της Εφορείας Πέλλη Φωτιάδη. «Στον νότιο πυλώνα τα αγάλματα χτυπήθηκαν με μανία, διαλύθηκαν από την κοιλιά και επάνω. (…) Οι δράστες συνέχισαν την καταστροφή αποκόβοντας από τα αγάλματα τα πρόσωπα και τα σύμβολα από τα χέρια», συμπληρώνει η υπεύθυνη του αρχαιολογικού χώρου της Εφορείας Πέλλη Φωτιάδη. Τα τριαντάφυλλα ( = ρόδα) που κρατάει η θεά Ίσις ως Αφροδίτη, αποκόπηκαν από τη μια πλευρά, ενώ τα στάχυα που κρατά σε άλλο Άγαλμα στο οποίο απεικονίζεται ως Δήμητρα τα κομμάτιασαν. «Δεν είναι απλή φθορά μνημείου ούτε μικροκλοπές εργαλείων, όπως αυτές που είχαν γίνει στο παρελθόν. Είναι κάτι δυσάρεστο, κάτι άγριο και ελπίζουμε να παραμείνει μεμονωμένο», καταλήγει η κα Φωτιάδη. [Η Καθημερινή: Ένα θεϊκό ζεύγος αποκεφαλίστηκε στη Νέα Μάκρη, 27|06|2018]

2) Η Ίσις, (ή Ίσιδα) (κυρ. η Βασίλισσα του Θρόνου) της οποίας το όνομα είναι Θεά (από μετάφραση στα ελληνικά της αιγυπτιακής λέξης Εσέτ ή Έσε) . Οι Έλληνες την ταύτισαν κυρίως με τις Θέαινες, Δήμητρα, Άρτεμις και Αφροδίτη [Wikipedia: Ίσις].

Από τα ονόματα με τα οποία η Θηλυκή Αρχή έχει γίνει γνωστή πολύ έντονα στην ανθρώπινη μνήμη, χαράχθηκε το όνομα «Ίσις» όπως ακριβώς οι Θέαινες Άρτεμις, Αθηνά και Αφροδίτη που ταυτίστηκαν με την Θηλυκή Αρχή. Η ικανότητα της Ίσιδας να ενσαρκώνει τη θηλυκή δύναμη τόσο πολύ, τόσο καθαρά, τόσο κατακλυστικά, τόσο έντονα, έκανε το όνομά της να συνδεθεί για πάντα με την ιδέα του Αρχετυπικού Θηλυκού. Ως προελέχθη η λέξη «Ίσις» είναι ελληνική και προέρχεται από την Αιγυπτιακή ‘’Ισέτ’’ που σημαίνει ‘θρόνος’, ενώ κατά τον Πλούταρχο το όνομα φαίνεται να σημαίνει «Αυτή που της αρμόζουν η γνώση και οι επιστήμες».

Η λατρεία της Ίσιδας και άλλων αιγυπτιακών θεοτήτων υιοθετείται σταδιακά στον ελληνικό χώρο από τις τελευταίες δεκαετίες του 4ου αι. π.Χ. και κερδίζει συνεχώς έδαφος, ιδιαίτερα μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Αλέξανδρο τον Μέγα και την εγκαθίδρυση της δυναστείας των Πτολεμαίων.

Η περίοδος των Πτολεμαίων – που διαδέχτηκε την περίοδο των κατακτήσεων του Βασιλέα των Ελλήνων Αλέξανδρου του Μέγα – και εισήγαγε στον ευρύτερο Ελληνικό Κόσμο την Ελληνίδα Ίσιδα, συνδέεται με την περίοδο που ξεκινάει η παρακμή της Ελληνικής θρησκείας και, συνακόλουθα, η παρακμή του Ελληνικού Πολιτισμού με τον οποίο η Ελληνική θρησκεία συνδέεται με δεσμούς αρρήκτους. Είναι η περίοδος που η Ελληνίδα Ίσιδα, με τις μορφές της Δήμητρας κυρίως αλλά και της Αφροδίτης, αρχίζει σταδιακά να παραγκωνίζει τις κεντρικές Ελληνίδες Θέαινες όπως η Άρτεμις, η Ήρα και η Αθηνά.

Ο λόγος είναι καθαρά ανθρωπιστικός· επειδή η Ίσιδα ταυτίζεται με τον απλό άνθρωπο, ταυτίζεται με τον ανθρώπινο πόνο, ταυτίζεται με τον πόνο των χαμηλού κοινωνικού και μορφωτικού επιπέδου στρωμάτων, ιδίως με τον πόνο των δούλων. Λατρεύεται από φτωχούς μετανάστες και εμπόρους, από σκλάβους και άλλους δυστυχισμένους ανθρώπους, που έβλεπαν στο πρόσωπο της θεάς τη διέξοδο για τη λύτρωση ή την ανακούφιση. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην εφημερίδα «Το Βήμα» ο Μιχάλης Α. Τιβέριος, καθηγητής της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (βλ. δημοσίευμα με τίτλο «Ίσιδα, η Παναγία του αρχαίου κόσμου»), «Η λατρεία της Ίσιδας διαδόθηκε ευρέως επειδή οι Πτολεμαίοι την προέβαλαν ως την πιο καλόβουλη, καλοπροαίρετη, μειλίχια και πολυεύσπλαχνη θεά που είχαν γνωρίσει ως τότε οι άνθρωποι». Έντονο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι χαρακτηρισμοί της θεάς: ως Επήκοος, που σημαίνει ότι είναι Αυτή που εισακούει και ανταποκρίνεται στις ικεσίες, ως Σώτειρα, που διαθέτει τη δύναμη να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των πιστών της.

Έτσι η μορφή της Ίσιδας καθιερώνεται στον Ελληνικό Κόσμο με μία νέα υπόσταση Ελληνίδας Θεάς με α ν θ ρ ω π ι σ τ ι κ ό χαρακτήρα, έχοντας με αυτό το χαρακτήρα της προλειάνει το έδαφος για την έλευση του χριστιανισμού. Από την έλευση και διείσδυση της Ελληνίδας Ίσιδας (με τη μορφή κυρίως της Δήμητρας και της Αφροδίτης) μέχρι το τέλος της διαδρομής στη Σύνοδο της Νίκαιας το έτος 325 μ.Χ , οπότε και κατασκευάστηκε ο χριστιανισμός στην τελική μορφή του, μεσολαβούν περίπου πέντε αιώνες ζυμώσεων θρησκευτικού συγκρητισμού στα πλαίσια των δραστήριων κοινοτήτων του Γνωστικισμού. Τελικά στη Νίκαια ο θεολογικός πυρήνας της θεότητας του Ιησού συμφωνήθηκε να κατασκευαστεί από το αρχέτυπο «Παναγία Αφροδίτη», έχοντας προς την κατεύθυνση αυτή διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο αρχικά η Αφροδίτη και στη συνέχεια η Ίσιδα – Αφροδίτη, κυρίως μέσα στις κοινότητες του προχριστιανικού και πρωτοχριστιανικού Γνωστικισμού που προηγήθηκαν της Συνόδου της Νίκαιας.

[Η κατασκευή του χριστιανισμού στη Σύνοδο της Νίκαιας αναφέρεται και στο βιβλίο «Κώδικας Ντα Βίντσι». Στην αγγλική έκδοση του βιβλίου «Κώδικας Ντα Βίντσι» – απόσπασμα της σελίδας 240 (μετάφραση στα ελληνικά) διαβάζουμε τα παρακάτω: «Κατά την Σύνοδο της Νίκαιας πολλά ζητήματα του χριστιανισμού συζητήθηκαν και τέθηκαν σε ψηφοφορία, όπως η ημερομηνία του Πάσχα, ο ρόλος των επισκόπων, η τέλεση των μυστηρίων, και, φυσικά, η θεότητα του Ιησού… Μέχρι εκείνη την στιγμή της Ιστορίας, ο Ιησούς εθεωρείτο από τους οπαδούς του ένας θνητός προφήτης… ένας μέγας και ισχυρός άνθρωπος μεν, αλλά, παρά ταύτα, ένας άνθρωπος. Ένας θνητός. Όχι γιός του θεού. Η αναγνώριση του Ιησού ως «υιού του θεού» προτάθηκε επίσημα και ψηφίστηκε από την Σύνοδο της Νίκαιας. Η θεότητα του Ιησού ήταν αποτέλεσμα ψηφίσματος! Και μάλιστα ψηφίστηκε υπέρ, με μικρή διαφορά ψήφων.»!]

Της επικράτησης στον Ελληνικό Κόσμο της λατρείας της Ίσιδας (στις μορφές της Δήμητρας και της Αφροδίτης) έχει προηγηθεί η κατάρρευση του κυρίαρχου θεσμού της πόλης-κράτους στην αρχαία Ελλάδα κατά τον 4ο αι. π.Χ. όταν και παρατηρείται μια αξιοσημείωτη κατάπτωση της Ελληνικής θρησκείας, αυτής δηλαδή των Δώδεκα Θεών του Ολύμπου. Την κατάρρευση επέτεινε το Πλατωνικό μίασμα που πρωτοστάτησε στην ερμηνεία του Δωδεκάθεου μέσω της θεολογικής Φιλοσοφίας, καταλήγοντας στην Πλατωνική αίρεση του Δωδεκαθεϊσμού περί «ενός ανώτατου υπερβατικού, άρρητου και άφατου θεού ο οποίος αποτελεί αιτία της ύπαρξης και λειτουργίας του κόσμου», που αποτέλεσε τη βάση του σύγχρονου μονοθεϊσμού. Είναι η ύβρις του Πλατωνικού μιάσματος προς το Ελληνικό Πάνθεον, που καταδίκασε το μίασμα αυτό της φιλοσοφικής θεολογίας να καταγραφεί στην Ιστορία με τον ατιμωτικό για Έλληνα χαρακτηρισμό «ο πρώτος χριστιανός».

Επιστρέφοντας στην Ελληνίδα Ίσιδα, οι λαϊκές μάζες βρίσκουν στο πρόσωπο της την αρωγή της «Σπλαχνικής Ίσιδας», που είναι η μορφή της Ίσιδας Αφροδίτης που οι βάνδαλοι κατέστρεψαν στη Νέα Μάκρη (με το επίθετο «Σπλαχνική» λατρεύεται η Αφροδίτη στην Κύπρο, ενώ στην Πάφο η Αφροδίτη Παφία ταυτίζεται με την Ίσιδα). Η Ίσιδα Αφροδίτη γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο και συμμετέχει ενεργά στην επίλυση των προβλημάτων των ανθρώπων που θρησκεύουν στον ευρύτερο Ελληνικό Κόσμο. Ο Πλούταρχος μας παραδίδει ότι στη Σπλαχνική Ίσιδα καταφεύγουν όσοι υποφέρουν στη ζωή και ζητούν το έλεος προσδοκώντας στη σωτηρία της ψυχής τους μέσα από τη σχέση τους με το θείο.

Το σημαντικότερο όμως για να κατανοήσει κανείς τους κινδύνους για τον χριστιανισμό από την μορφή της Ίσιδας Αφροδίτης, το Άγαλμα της οποίας άγνωστοι βεβήλωσαν στη Νέα Μάκρη, είναι η Παρθένος Ίσιδα. Θα την συναντήσουμε στην Ιερή Παρθένα, στην Αιώνια Γυναίκα, στη Μεγάλη Μητέρα. Η Ίσις έχει συλλάβει τον Μεγάλο Ώρο, δηλαδή τον πρωτότοκο Υιό της, όντας ακόμη στη Μήτρα της Μητέρας της, δ ί χ ω ς να γονιμοποιηθεί από άντρα. Εδώ έχουμε μια από τις πιο παλιές αποδόσεις της ά μ ω μ η ς σύλληψης. Την άμωμη σύλληψη συναντάμε στη Γέννηση του Ήφαιστου από την Ήρα, στη Γέννηση του Μεγάλου Ώρου από την Ίσιδα, στη Γέννηση του θεανθρώπου Διονύσου στις 25 Δεκεμβρίου από την Παρθένο Σεμέλη (του αποκαλούμενου «θείου βρέφους» και «ποιμένα» που ως περιπλανώμενος θαυματοποιός στη ράχη ενός γαϊδουριού έζησε , πέθανε και αναστήθηκε για την σωτηρία του ανθρώπου), αλλά και μεταγενέστερα (ως δάνεισμα) στη γέννηση του Χριστού από την Παναγία, σαν ένα σύμβολο θεϊκής αυτάρκειας. [με πληροφορίες από « Ίσις: Η Μητέρα του Κόσμο, Διάλεξη που δόθηκε από τον Φιλοσοφικό Σύλλογο Ιάμβλιχο στις 2 Μαρτίου 1983»].

Μέσα από την ταύτιση της Ίσιδας με την Δήμητρα, τα Ελευσίνια Μυστήρια (6αι. π.Χ) ταυτίζονται με τα Μυστήρια της Ίσιδας (1αι. π.Χ). Οι τελετουργίες των Μυστηρίων της Ίσιδας, που βασίστηκαν στο τελετουργικό των Ελευσίνιων Μυστηρίων, θεωρήθηκαν ως συμβολικός θάνατος και ανάσταση και θεωρούνταν ότι διασφάλιζαν ότι η ψυχή του πιστού, με τη βοήθεια της Ίσιδας, θα συνέχιζε μετά τον θάνατο σε μια ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή. Τα Μυστήρια της Ίσιδας, και ιδιαίτερα η σχέση τους με τη μετά θάνατον ζωή, μοιάζουν με σημαντικά στοιχεία του χριστιανισμού [wikiwand: Mysteries of Isis].

Στην εξελληνισμένη Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη την λατρεία της Ελληνίδας Ίσιδας, με τις μορφές της Αφροδίτης και της Δήμητρας, διέδωσαν οι ναυτικοί και οι έμποροι της ελληνορωμαϊκής περιόδου, που εξάπλωσαν έως τις όχθες του Ρήνου την ευλάβεια προς την Ίσιδα, προστάτιδα των ναυτιλλομένων. Ως «Ίσις Πελαγία» θεωρείτο προστάτρια των ναυτικών και ο ανάλογος εορτασμός της ήταν το navigium isidis κατά την 5η Μαρτίου (Βλ. Μεγαλομμάτης Κ. 1989, 238). Το επίθετο «Πελαγία» η Ίσιδα λαμβάνει απευθείας από την «Αφροδίτη Πελαγία». Η Αφροδίτη χαρακτηρίζεται με διάφορα επίθετα σε επικλήσεις σχετικά με τη θάλασσα: Εύπλοια (που παρέχει ασφαλή πλεύση), Ποντία (της θάλασσας, του πόντου), Εινάλια (της ακτής), Επιλιμένια (του λιμανιού) και Πελαγία (του πελάγους). [Wikipedia: Αφροδίτη]

[Την «Αφροδίτη Πελαγία» και την «Ίσιδα Πελαγία» σήμερα συναντάμε στις μονές του Ρωμαιοχριστιανισμού με την στερεότυπη επωνυμία «Ιερά Μονή Πελαγία» όπου οι χριστιανοί λατρεύουν την… «Παναγία Πελαγία»! Όσο για την ετυμολογία της «Παναγίας Πελαγίας» και την σύνδεση αυτής με τη λέξη «πέλαγος», η εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι «ἡ Παναγία παρουσιάσθηκε στούς ποιμένες καί τούς ὑπέδειξε νά ἀνασύρουν τήν εἰκόνα της ἀπό το… πέλαγος.»!

Μεγάλη μορφή του Ελληνικού Πανθέου με το όνομα «Πελαγία» είναι και η χριστιανική αγία Πελαγία της Τήνου, κι ας μη το γνώριζε η ίδια όσο ζούσε. Στην αγία Πελαγία της Τήνου εμφανίστηκε η πανέμορφη νύμφη Αμφιτρίτη και της υπέδειξε το σημείο στην Τήνο όπου βρισκόταν ο ναός της!

Σύμφωνα την επίσημη εκδοχή του οράματος της αγίας Πελαγίας που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος της Παναγίας Τήνου, «Στις 9 Ιουλίου του 1822, παρουσιάστηκε στον ύπνο τής μοναχής Πελαγίας, μια πανέμορφη γυναίκα με λαμπρή περιβολή και θαυμάσια μορφή και της είπε: ‘’Πήγαινε στον επίτροπο της Μονής Σταματέλο Καγκάδη και πες του να σκάψουν, να ανακαλύψουν το σπίτι μου στο κτήμα του Αντώνιου Δοξαρά’’.»! Πράγματι. Ο λαός της Τήνου άρχισε πρόθυμα τις ανασκαφές στις αρχές Σεπτεμβρίου 1822. Με την ανασκαφή του 1822 που ακολούθησε του οράματος της Πελαγίας, βρέθηκε το αρχαίο Θέατρο και Ιερό του Διονύσου. Εκεί βρισκόταν εκτός από το θέατρο και ένας μικρός Ν α ό ς της πανέμορφης νηρηίδας Α μ φ ι τ ρ ί τ η ς και του συζύγου της Ποσειδώνα! Το όραμα της μοναχής Πελαγίας είχε βγει αληθινό! Η νηρηίδα Αμφιτρίτη που με την μορφή μιας πανέμορφης γυναίκας εμφανίστηκε στο όνειρο της μοναχής Πελαγίας υποδεικνύοντάς της το σημείο που ήταν θαμμένος ο ναός της, είχε βγει αληθινό! Δυστυχώς όμως τα γεγονότα κύλησαν αλλιώς. Και η Ιστορία γράφτηκε αλλιώς…

Ο τηνιακός όχλος χλεύαζε και κατηγορούσε την Πελαγία ως ονειροπόλα γιατί αντί για το θαμμένο ναό τής χριστιανικής Παναγίας, η Πελαγία υπέδειξε το ναό της νηρηίδας Αμφιτρίτης! Έτσι εχόντων των πραγμάτων «(…) υπό την πίεση της λαϊκής δυσαρέσκειας οι εργασίες επαναλαμβάνονται με περισσότερη οργάνωση και πείσμα και στις 30/1/1823, η αξίνα του Δημ. Βλάσση χτυπάει στο… θαυματουργό εικόνισμα της Παναγίας ευαγγελίστριας.» …! Στη συνέχεια οι Ρωμαίοι της Τήνου λεηλατούν την Ιερή Δήλο, αποξηλώνουν τα μάρμαρα από τα Ιερά των Διδύμων Θεών Άρτεμις και Απόλλων, και με το Δηλιακό μάρμαρο των Διδύμων κατασκευάζουν το ρωμαϊκό ναό της Παναγίας της Τήνου! Ήταν η Ύβρις που προκάλεσε την Οργή των Παντοδύναμων Διδύμων. Ήταν η ανόσια πράξη βεβήλωσης της Ιερής Δήλου που καταδίκασε το ελληνόφωνο Ρωμαϊκό κράτος σε θάνατο πριν ακόμα γεννηθεί.

Συναφώς, για την εισαγωγή των ‘αγίων’ στο χριστιανικό πάνθεον λεκτέο ότι πίσω από την επινόηση των ‘αγίων’ βρίσκεται, ποιος άλλος? Το Πλατωνικό μίασμα! Τους ‘αγίους’ επινόησε ο Πλάτωνας στα πλαίσια της αίρεσης του Δωδεκάθεου που δημιούργησε, περί «ενός ανώτατου υπερβατικού, άρρητου και άφατου θεού ο οποίος αποτελεί αιτία της ύπαρξης και λειτουργίας του κόσμου»! Όπως η Wikipedia αναφέρει στο λήμμα ‘Σατανάς’, «Ο Πλατωνικός Σατανισμός είναι ο προστάτης της ελεύθερης βούλησης. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα δεν υπάρχει κακό και καλό, παρά μόνο περισσότερο ή λιγότερο πνευματικό, όλη ή ύλη, τα ζώα μα και οι Ά γ ι ο ι (μικροί θεοί για τον Πλάτωνα) ή τα Πνεύματα και ο θεός έχουν διαφορετικές μα σταθερές -αμετάβλητες θέσεις στην κλίμακα της πνευματικότητας και μόνο ο άνθρωπος μπορεί να μεταβάλλει την θέση του γιατί έχει ελεύθερη θέληση – βούληση (σύμφωνα με τον Πλάτωνα), ενώ σύμφωνα με τους Πλατωνικούς Σατανιστές ελεύθερη θέληση έχει και ο Σατανάς.» (wikipedia: Σατανάς).

Κλείνοντας την παρένθεση αυτή να προσθέσω ότι (α) ως ‘σατανάς’ φαίνεται και πάλι να λατρεύεται η Αφροδίτη, λόγω της Πεντάλφα και του οργιαστικού χαρακτήρα των σατανιστικών τελετουργιών που παραπέμπουν ευθέως στην Ιερή Πορνεία· κυρίως όμως λόγω του λαμπερού πλανήτη Αφροδίτη, του αποκαλούμενου και «Άστρο της Αυγής» που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Εωσφόρος (έως + φέρω), δηλαδή αυτός που φέρνει την «έως-ηώς» (αυγή = φως), όταν εμφανιζόταν νωρίς το πρωί, στην ανατολή, λίγες ώρες, περίπου τρεις, πριν ανατείλει ο Ήλιος (λυκαυγές) , και

(β) η φιλοσοφική θέση του Πλατωνικού μιάσματος περί «ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου», στη θεολογική ερμηνεία που επιχειρεί στον ‘Πλατωνικό Σατανισμό’ σχετικά με τη σχέση του ανθρώπου με το τους ‘αγίους’, τα ‘πνεύματα’ και το ‘θεό’ , πιθανολογείται ως εσφαλμένη τόσο από την Ελληνική Σκέψη όσο και από την ελίτ της σύγχρονης διανόησης και των νευροεπιστημόνων. Η πλατωνική βεβαιότητα της «ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου», που στη συνέχεια αποτέλεσε το Πλατωνικό θ ε μ έ λ ι ο του χριστιανισμού, αμφισβητείται έντονα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ως εσφαλμένη. «Ο άνθρωπος δεν έχει ελεύθερη βούληση, η ελεύθερη βούληση είναι αυταπάτη, μια ψευδαίσθηση του ανθρώπου» υποστήριξε ο Daniel Wegner, ο πολυβραβευμένος Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας στο Harvard. Φαίνεται ότι η αιώνια πάλη μεταξύ Ελεατικής και Πλατωνικής Σκέψης αναδεικνύει νικήτρια την πρώτη.

Για τους Σοφιστές, η Πλατωνική ‘αλήθεια’ δεν υπάρχει. Η Ελεατική Σκέψη υποστηρίζει ότι «Οι φανταστικές διαστάσεις του χώρου και του χρόνου υπάρχουν για να υπάρξει α ν ύ π α ρ κ τ α ο κόσμος των φαινομένων. Ο μεγάλος Σοφιστής Παρμενίδης υποστηρίζει ότι το «Το “Φαίνεσθαι” δεν θεμελιώνει αληθινή γνώση, δεν υπάρχει η έννοια του μη όντος αλλά είναι πλάνη στην οποία οδηγήθηκε ο άνθρωπος μέσω εικασιών. Εκ τούτου συνάγεται πως η ροή των φαινομένων, το γίγνεσθαι, είναι μύθευμα, λανθασμένη αντίληψη στην οποία οδηγεί η εμπειρία και όχι ο λόγος, και πως το Ον βρίσκεται σε στάση, άχρονο, αδημιούργητο, αδιαίρετο».

Παρόμοιες είναι και οι θέσεις του μεγάλου Σοφιστή Γοργία: «Το όν δεν υπάρχει, δηλαδή τίποτε από ότι σκεπτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει. Αλλά ακόμη και αν υπήρχε δεν θα μπορούσαμε να το γνωρίσουμε. Αλλά ακόμη και να μπορούσαμε να το γνωρίσουμε δεν θα μπορούσαμε να κοινωνήσουμε τη γνώση μας με τους άλλους.»]

Επιστρέφοντας στην Ελληνίδα Ίσιδα, αν και η κρατούσα άποψη ταυτίζει την Ίσιδα κυρίως με τη Δήμητρα και την Άρτεμη Εφεσία, εντούτοις δε μπορεί να παραβλεφθεί η ταύτιση της Ίσιδας με την Αφροδίτη, βασιζόμενη κυρίως σε απεικονίσεις της Αφροδίτης όπως η τελευταία παριστάνεται στον αγαλματικό τύπο της Ίσιδας – Αφροδίτης. Πριν όμως δούμε την Ίσιδα με την μορφή της Αφροδίτης, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την Ελληνίδα Αφροδίτη από την οποία προέρχεται η Ελληνίδα Ίσιδα – Αφροδίτη. Και συγκεκριμένα να εξετάσουμε τις μορφές των δύο Θεαινών ως «Μαύρη Αφροδίτη» και «Μαύρη Ίσιδα».

(I) Μαύρη Αφροδίτη

Η Αφροδίτη είναι γνωστή ως «Μελαινίς», δηλαδή η «Μαύρη Θεά» (από το σκοτάδι της νύχτας), ένα κατεξοχήν ερωτικό επίθετο της Αφροδίτης, με το οποίο λατρευόταν στην Κόρινθο. (Παυσανία, 2, § 4, παρ. 6, § 2, παρ. 17, § 4, Athen xiii, σελ. 588). Σύμφωνα με τον Παυσανία 1000 Ιερές Πόρνες ιερουργούσαν στο ναό της Θεάς στην Κόρινθο.

Με τα ονόματα «Μέλαινα», «Μελαινίς» και «Σκοτία» υποδηλώνεται η σκοτεινιά, που ο έρως συμπαθεί ιδιαίτερα [Greek Gods Cult, Aphrodite Cult, Titles & Epithets , APHRODITE TITLES, Theoi com]. Το επίθετο Μελαινίς της Αφροδίτης, δηλαδή Μαύρη Θεά, παραπέμπει ευθέως στην Ερωτική ιδιότητα της Θεάς, συγκεκριμένα στην επίδραση της Θεάς στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα κατά την διάρκεια της νύκτας : «εν Κορίνθωή ‘’Μελαινίς» καλουμένη, νυκτός επιφαινομένη εμήνυεν εραστών έφοδον πολυταλάντων».

Ο πλέον χαρακτηριστικός αγαλματικός τύπος της Αφροδίτης που παριστάνει την Ερωτική – Μαύρη Αφροδίτη είναι ο αγαλμάτινος τύπος στο μοτίβο «Αφροδίτη Αποσανδίζουσα» («Η Αφροδίτη λύνοντας το σανδάλι της’’). Το εμβληματικότερο μάλλον Άγαλμα στον τύπο «Αφροδίτη Αποσανδίζουσα» φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου στη Φραντσία (εικόνα 1). Παριστάνει τη «Μαύρη Αφροδίτη» στη μορφή της Μελαΐνής. Το γλυπτικό αυτό αριστούργημα της ελληνιστικής εποχής είναι η επιτομή της Ερωτικής – Μαύρης Αφροδίτης.

Όπως διαβάζουμε στον ιστότοπο του Μουσείου του Λούβρου, το χάλκινο (μαύρο) αγαλματίδιο, το οποίο πιθανότατα προέρχεται από τη Συρία (όπου η Αφροδίτη λατρευόταν ως Σύρια Αφροδίτη), καταδεικνύει τη σημασία της λατρείας της Αφροδίτης στις ανατολικές περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι εμπνευσμένο από ένα διάσημο άγαλμα της Ελληνιστικής περιόδου, το οποίο στη συνέχεια αντιγράφηκε πολλές φορές: η Θεά, που φαίνεται εντελώς γυμνή, λύνει ένα από τα σανδάλια της. Το θέμα, προσφέροντας ένα πρόσχημα για αδιάκριτη παρατήρηση του γυναικείου σώματος, ανήκει στην παράδοση της κλασσικής γλυπτικής. Η Θεά Αφροδίτη παριστάνεται εξ ολοκλήρου γυμνή, δεν φορά τίποτα άλλο παρά χρυσά βραχιόλια. Στηριζόμενη σε μια στήλη που έχει χαθεί, πρόκειται να αφαιρέσει το σανδάλι της από το αριστερό της πόδι. Στο άλλο της χέρι κρατάει ένα μ ή λ ο, ένα παραδοσιακό σύμβολο της Αφροδίτης. Η φιγούρα της θεάς παριστάνεται καθώς ισορροπεί επισφαλώς, σε μια στάση που υπογραμμίζει το γυμνό γυναικείο σώμα και αναδεικνύει σε όλο του το μεγαλείο τον αισθησιακό ερωτισμό της Θεάς προσφέροντας στο ανθρώπινο γένος αδιάκριτη θέαση του Θείου Αιδοίου. (με πληροφορίες από Louvre: Aphrodite Untying Her Sandal).

[Σχετικά με την Συρία Αφροδίτη, υπενθυμίζω στο σημείο αυτό ότι σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή της Γέννησης της Αφροδίτης που μας παραδίδει ο Υγίνος (‘μύθος’ 197), η Αφροδίτη γεννήθηκε στη Συρία. Ένα αυγό έπεσε στον Ευφράτη ποταμό. Αυτό το έβγαλαν ψάρια στη στεριά, το κλώσησαν περιστέρια και από εκεί, στον κατάλληλο χρόνο, ξεπετάχτηκε η Αφροδίτη. Γι’ αυτό και αποκλήθηκε και Συρία ή Συριακή θεά και οι Σύριοι δεν έτρωγαν ψάρια και περιστέρια θεωρώντας τα θεϊκά όντα. Έτσι Ιχθύς και Περιστέρι καθιερώθηκαν ως κεντρικά ιερά σύμβολα της Αφροδίτης. Ωστόσο η παραπάνω άποψη του Υγίνου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Χωρίς να θέλω να στεναχωρήσω τους φίλους κύπριους που διαβάζουν την ανάρτηση, η Αφροδίτη δ ε ν γεννήθηκε Κύπρο. Ούτε στη Συρία γεννήθηκε. Η Γέννηση της Αφροδίτης τοποθετείται γεωγραφικά στα Κύθηρα. Αυτό μας υποδεικνύει η ίδια η Θεά. Στη θάλασσα των Κυθήρων μπορεί ο επισκέπτης ακόμη και σήμερα να δει τους Όρχεις του Ουρανού, του Πατέρα της Αφροδίτης! Την Γέννηση της Αφροδίτης στα Κύθηρα από τους Όρχεις του Ουρανού, που έπεσαν στη θάλασσα των Κυθήρων, θα δούμε στο αμέσως επόμενο επεισόδιο. Είναι η ανάδυση της Αφροδίτης από τον αφρό της θάλασσας των Κυθήρων.]

Επιστρέφοντας στη Μαύρη Αφροδίτη, στον πίνακα ζωγραφικής «Χριστιανική Αλληγορία» [εικόνα 2 ] του Γιαν Προφόοστ (φλαμανδικά: Jan Provoost, 1462-1529) που ήταν βέλγος ζωγράφος γεννημένος στη Μονς της Βαλλωνίας και ήταν από τους πλέον διάσημους ζωγράφους της πρώιμης φλαμανδικής σχολής της γενεάς του, απεικονίζεται ο Χριστός και η Μαύρη Αφροδίτη, η οποία φορά τον μαύρο χιτώνα της ιεροσύνης. Στα χέρια της κρατά το Περιστέρι, το κεντρικό σύμβολο της λατρείας της Αφροδίτης. Να διευκρινίσω στο σημείο αυτό ότι «μαύρος χιτώνας της ιεροσύνης» στη λατρεία της Αφροδίτης είναι ο χιτώνας της Ιερής Πορνείας.

(II) Μαύρη Ίσιδα

Η επιγραφή στην είσοδο του ναού της Θεάς Ίσιδας στην Σάϊδα της Αιγύπτου έγραφε: «Εγώ, η Ίσιδα, είμαι όλα όσα έχουν υπάρξει, όσα υπάρχουν και όσα θα υπάρξουν. Κανείς θνητός άνθρωπος δεν αφαίρεσε ποτέ το πέπλο μου». Η Ίσιδα παριστάνεται καλυμμένη με μαύρο μανδύα από το κεφάλι μέχρι τα πόδια της, είναι εκείνη που αποκαλύπτει τη σοφία της μόνο στους μυημένους. Αντίγραφο του παραπάνω Αγάλματος της Ίσιδας που υπήρχε ναό στην Σάϊδα, σήμερα ορθώνεται στον Εθνικό Ιστορικό Χώρο Herbert Hoover στις ΗΠΑ [εικόνα 3]· είναι η Ίσις καλυμμένη με μαύρο μανδύα από το κεφάλι ως τα νύχια των ποδιών, ενώ στο βάθρο του Αγάλματος είναι γραμμένη στα γαλλικά η ίδια επιγραφή του ναού στην Σάϊδα: «Εγώ, η Ίσιδα, είμαι όλα όσα έχουν υπάρξει, όσα υπάρχουν και όσα θα υπάρξουν. Κανείς θνητός άνθρωπος δεν αφαίρεσε ποτέ το πέπλο μου». Στο Άγαλμα αυτό της Ίσιδας που η θεά παριστάνεται καλυμμένη με μαύρο μανδύα από το κεφάλι μέχρι τα νύχια των ποδιών της εντοπίζεται ο πρόγονος της ισλαμικής μπούρκας.

Αγάλματα της Μαύρης Ίσιδας η οποία φορά μαύρο ιερατικό μανδύα που καλύπτει το Σώμα της θεάς από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, διασώζονται σήμερα στο Μουσείο της Νάπολης στην Ιταλία [ εικόνα 4 – Isis, Roman, 2nd C. AD] και στο Μουσείο Kunsthistorisches στη Βιέννη [ εικόνα 5 – Black marble Isis statue holding missing Sistrum & a pitcher for holy Nile water-Roman 2nd c. AD Kunsthistorisches Museum,Vienna]

(III) Ταύτιση Ίσιδας και Αφροδίτης από τον αγαλματικό τύπο «Ίσιδα Αφροδίτη»

Α) Άγαλμα της Μαύρης Αφροδίτης – Ίσιδας που εκτίθεται στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη [εικόνα 6] παριστάνει σε χρώμα μαύρο την Πτολεμαϊκή βασίλισσα Κλεοπάτρα VII ως Ίσις – Αφροδίτη (περ. 51-30 π.Χ.). Οι περισσότερες βασίλισσες της Πτολεμαϊκής Περιόδου συσχετίστηκαν με τη θεά, με την πιο γνωστή περίπτωση αυτή της Κλεοπάτρας. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, θεωρήθηκε ως η ζωντανή ενσάρκωση της Ίσιδας, η οποία αναγνωρίστηκε ως Αφροδίτη στον ευρύτερο Ελληνικό Κόσμο που εκτείνεται γύρω από τη Λεκάνη της Μεσογείου. (Cleopatra as Isis-Aphrodite, του George Shuklin , published on 14 March 2018, Ancient History)

Β) Ένας δεύτερος αγαλματικός τύπος της εξελληνισμένης Ίσιδας Αφροδίτης είναι αυτός που φέρει στο κεφάλι ένα καλάθι σε σχήμα V που συμβολίζει το Ιερό Θηλυκό και τη Γονιμότητα της Μεγάλης Μητέρας!

Η Ίσιδα Αφροδίτη (Isis-Aphrodite) είναι μια μορφή της Μεγάλης Θεάς Ίσιδος που δίνει έμφαση στις πτυχές Γονιμότητας που σχετίζονται με την Αφροδίτη. Λατρεύτηκε ως προστάτιδα του γάμου και του τοκετού και, ακολουθώντας τα πανάρχαια φαραωνικά αρχέτυπα συνδέθηκε και με την Αναγέννηση. Στο κεφάλι φέρει ένα υπερβολικά μεγάλο ‘καλάθι’ (το στέμμα των αιγυπτιακών ελληνορωμαϊκών θεοτήτων) [εικόνα 7] που είναι διακοσμημένη με ένα μικρό δίσκο και κέρατα της Ίσιδας, που αποτελούν στοιχεία που επιτείνουν την επίδραση του γυμνού της. Η χρονολόγηση τοποθετεί αυτό το κομμάτι στη ρωμαϊκή περίοδο, πιθανώς περίπου το 150 μ.Χ. . (με πληροφορίες από το ‘’The Metropolitan Museum of Art’’)

Γ) Ένας τρίτος αγαλματικός τύπος της Ελληνίδας Ίσιδας Αφροδίτης βρίσκεται στο Ιερό των Αιγύπτιων Θεών στη Νέα Μάκρη [πρόκειται για το αντίγραφο που ορθώνονταν πλάι στην Ίσιδα Δήμητρα που επίσης αποκεφάλισαν οι βάνδαλοι]

Άγαλμα της Ίσιδος με τη μορφή της Αφροδίτης που κρατά ρόδα [εικόνα 8] και έχει την ιερατική κίνηση του βαδίσματος, βρέθηκε στη Νέα Μάκρη όπου βρισκόταν η Πυραμίδα στο ιερό των Αιγυπτίων Θεών στην Αττική. Η αυθεντική Ίσιδα Αφροδίτη εκτίθεται στο Μουσείο του Μαραθώνα.

Λείψανα ναών της Ίσιδας στην επικράτεια της σημερινής Ελλάδας διασώζονται στο Άργος, στην Ερέτρια (το Ισείον), στην Επίδαυρο, στην Ρόδο όπου λατρευόταν εκτός από την θεά και ο Σάραπις, και στο Ιερό των Αιγύπτιων Θεών στη Νέα Μάκρη που λεηλατήθηκε από τους βανδάλους.

Advertisements