​Η δύστυχη Νιόβη 

– Η Πέργαμος (ή Πέργαμον), σημερινή πόλη Bergama στην Τουρκία, στην οποία εγκαταστάθηκαν οι Αιολείς κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό, βρίσκεται βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας απέναντι από τη Λέσβο. Έχει χτιστεί στις όχθες του ποταμού Κάικου (σημερινού Bakır ή Bergama Çay), σε απόσταση περίπου 28 χλμ. από τις εκβολές του. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους γνώρισε μεγάλη ακμή και απέκτησε τη φήμη ενός σπουδαίου ιατρικού κέντρου του αρχαίου κόσμου, κυρίως λόγω της παρουσίας του διάσημου ιατρού της αρχαιότητας, Γαληνού. Σήμερα, μαζί με την Έφεσο της Ιωνίας όπου βρίσκονται τα λείψανα του Μεγαλειώδους Ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος (ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, εικόνα 1), η αρχαία Πέργαμος συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης.

Η πόλη εξωραΐζεται με δεκάδες δημόσια κτήρια και επιβλητικούς ναούς, ανεγείρεται ο Βωμός του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Νικηφόρου, ιδρύεται η περίφημη βιβλιοθήκη της Περγάμου με 200.000 τόμους (μια από τις μεγαλύτερες του αρχαίου κόσμου) και τελειοποιείται η περγαμηνή, που αντικαθιστά –ως νέα γραφική ύλη– τον πάπυρο. Θεωρείται πως ο Μάρκος Αντώνιος χάρισε όλους τους τόμους της Βιβλιοθήκης του Περγάμου στην Κλεοπάτρα, για να αντικαταστήσει το υλικό που είχε καταστραφεί από τους βυζαντινούς  κατά την πυρκαγιά της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. 

Η παρακμή της πόλης ξεκινά από την έλευση του Βυζαντίου, μέσα του 2ου μ.Χ. αιώνα. Τους αμέσως επόμενους αιώνες, όταν η Πέργαμος βρίσκεται στην κυριαρχία των βυζαντινών, η εκκλησία της γίνεται έδρα επισκοπής, ενώ η πόλη εξελίσσεται σε χριστιανικό κέντρο. Στις αρχές του 20ού αιώνα (1914) ο πληθυσμός της πόλης φτάνει τους 19.000 κατοίκους, εκ των οποίων οι 10.000 είναι τούρκοι, οι 8.000 έλληνες, οι 300 αρμένιοι και οι 700 εβραίοι. Η Πέργαμος περνά οριστικά στα χέρια των τούρκων στις 22/8/1922 και όσοι από τους έλληνες κατοίκους τής καταφέρνουν να σωθούν, καταφεύγουν οριστικά στην Ελλάδα. 

Τα κτήρια της αρχαίας πόλης απλώνονται σε τέσσερις επάλληλες ζώνες. 

Το σημαντικότερο μνημείο  ήταν ο βωμός του Διός Σωτήρος και της Παρθένου Αθηνάς Νικηφόρου της Περγάμου, που εκτίθεται στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο, σχεδόν σε όλο το μεγαλείο του, αποτελώντας, ενδεχομένως, το περισσότερο ακέραια σωζόμενο γλυπτό σύνολο της Ελληνιστικής περιόδου και φέροντας, μάλιστα, μία ζωφόρο που λογίζεται παγκοίνως ως ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα της ελληνικής γλυπτικής. Πως, όμως, ο βωμός του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Νικηφόρου της Περγάμου, κατέληξε να  εκτίθεται ατόφιος στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο?

Το 1871 μια ομάδα τεσσάρων Γερμανών αρχαιολόγων με επικεφαλής τον Ερνστ Κούρτιους αφίχθη στην οθωμανική κωμόπολη Bergama στο πλαίσιο μιας αρχαιοδιφικής εκδρομής. Εκεί συνάντησαν τον συμπατριώτη τους, Καρλ Χούμαν, ο οποίος εργαζόταν για την κατασκευή ενός δρόμου. Ο Χούμαν, αρχαιολάτρης ο ίδιος, έδειξε στους αρχαιολόγους θραύσματα από μια ανάγλυφη ζωφόρο που είχε βρει στον παρακείμενο λόφο. Ο Καρλ Χούμαν, νεαρός φοιτητής της Αρχιτεκτονικής της Ακαδημίας του Βερολίνου και έμπειρος μηχανικός, μεταβαίνει για πρώτη φορά στην Πέργαμο το φθινόπωρο του 1864. Γνωρίζεται με τον Έλληνα γιατρό Ράλλη και αρχίζει συχνές επισκέψεις μαζί του και μόνος πάνω στο λόφο της Ακρόπολης με την ελπίδα να σώσει ότι μπορεί από την καταστροφή των αρχαίων μαρμάρων που λίγα – λίγα γίνονται ασβέστης μέσα σ’ ένα γειτονικό καμίνι. Κατορθώνει να εγκατασταθεί ως μηχανικός – τοπογράφος στην Πέργαμο το 1868 και εκεί απασχολεί 2.000 εργάτες, 1.000 βόδια, 500 καμήλες, άλογα και υποζύγια για την κατασκευή των δρόμων.

Από τότε με τη βοήθεια του Ράλλη αρχίζει να μαζεύει ότι μάρμαρα μπορεί να σώσει από το καμίνι, τα ταξινομεί στο σπίτι του Ράλλη από το 1869 και εκεί, τελικά, κατορθώνει να φέρει στην περιοχή το 1871 τη γερμανική αρχαιολογική αποστολή που απαρτιζόταν από τους Ερνστ Κούρτιους, Φ Άντλερ και Ε. Γκέλτσερ. Ακολούθησαν δύο ακόμη επιτυχείς ανασκαφικές έρευνες το 1880-81 και το διάστημα 1883-86. Τα ευρήματα, τα οποία έπειτα από συμφωνία με τις οθωμανικές αρχές, που πολλάκις κι αναντίρρητα έστεργαν όταν ο γερμανός αρχαιολόγος εξαγόραζε την ανοχή τους, περιήλθαν στην ιδιοκτησία των γερμανών αρχαιολόγων, μεταφέρθηκαν με άμαξες στην ακτή και έπειτα φορτώθηκαν σε πλοία του γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού.

Για τη μεταφορά του στο Βερολίνο χρειάστηκε να αποδομηθεί σχεδόν εντελώς το κτίσμα, το οποίο στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε από ιταλούς συντηρητές που εργάσθηκαν για το σκοπό αυτό έως το 1902. 

Σημειώνεται, εξάλλου, ότι το πρώτο Μουσείο Περγάμου που κατασκευάσθηκε στο Βερολίνο ειδικά για το Βωμό το 1901 είχε κριθεί ακατάλληλο, έτσι σύντομα κατεδαφίσθηκε και στη θέση του κτίσθηκε το υπάρχον, που λειτουργεί από το 1930. Τα εγκαίνια της πρώτης έκθεσης των αναγλύφων πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1901.

Εντούτοις, τα Γλυπτά της Περγάμου δεν παρέμειναν για πολλά χρόνια στο Βερολίνο, καθώς, αφού γλύτωσαν από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων το 1945, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατασχέθηκαν από τους ρώσους και μεταφέρθηκαν στη Σοβιετική Ένωση. Το 1959 οι ρώσοι τα επέστρεψαν στην τότε Ανατολική Γερμανία, αλλά έως την επανένωση της χώρας παρέμεναν κρυμμένα στην ποταπότητα της αφάνειας, πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα». Καθώς το μνημείο βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Περγάμου στο Βερολίνο [εικόνα 2], το μόνο που μπορεί να δει ο επισκέπτης της αρχαίας πόλης της Περγάμου είναι ένα τμήμα του βάθρου με πέντε σκαλοπάτια.

Ο Χούμαν [εικόνα 3], ο «αρχαιολόγος της τσάπας» όπως συνήθιζε να αυτοκαλείται, που μαζί με τον Ράλλη έσωσαν το  Βωμό του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Νικηφόρου από βέβαιη καταστροφή,  απεβίωσε τη 12η Απριλίου του 1896 στη Σμύρνη, όπου και ετάφη, με την υγεία του να κλονίζεται συνεχώς από τη φυματίωση. Έτσι, δεν είδε ποτέ την έκθεση των γλυπτών που αποσυναρμολόγησε και μετέφερε στο Βερολίνο. Παρέμεινε, όμως, «κοντά» στο αρχικό σημείο όπου έστεκε ο  Βωμός του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Νικηφόρου, αφού τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Πέργαμο το 1967 και επανετάφησαν νοτίως του σημείου όπου ανεγέρθη ο βωμός, προφανώς για να τον συντροφεύει  ακόμη και στο Επέκεινα. [πηγή: «Βόρεια Ενημερωτική», voria gr]

– Ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται 11 κι όχι 3 διαστάσεις! 

Αυτό απέδειξαν οι νευροεπιστήμονες του ελβετικού Προγράμματος Blue Brain Project, χρησιμοποιώντας πρωτότυπα μαθηματικά. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν λειτουργεί μόνο σε τρεις, αλλά έως και σε 11 διαστάσεις!

Στόχος της ομάδας είναι να βρει τον ακριβή τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος μας παρέχει την ικανότητα σκέψης και συνείδησης. Και αυτό γιατί παρά τους διθυράμβους των προηγούμενων δεκαετιών ότι «η συνείδηση του ανθρώπου είναι προϊόν της φυσικής δραστηριότητας του εγκεφάλου» και ότι «η ελεύθερη βούληση αποτελεί μια ψευδαίσθηση, ένα καπρίτσιο του νου για να ικανοποιήσει την αυταρέσκειά του, ενώ στην πραγματικότητα ο εγκέφαλος λειτουργεί ως αυτόματο», οι θέσεις αυτές θεωρούνται  ξεπερασμένες να εξηγήσουν το τι είναι πραγματικά ο εγκέφαλος και πώς λειτουργεί, ζήτημα που παραμένει ένα από τα πιο θεμελιώδη μυστήρια της επιστήμης.

Ο εγκέφαλος, το πιο πολύπλοκο αντικείμενο στο γνωστό σύμπαν, εκτιμάται ότι έχει 100  τρισεκατομμύρια νευρώνες που συνδέονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν τα τεράστια κυψελοειδή δίκτυα που μας επιτρέπουν να σκεφτόμαστε και να εκτελούμε εξαιρετικά περίπλοκες εργασίες που  άλλο έμβιο ον δεν μπορεί.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τον κόσμο μας ως μια ενιαία χωροχρονική οντότητα με τέσσερις διαστάσεις: τρεις του χώρου (μήκος-πλάτος-ύψος) και μία του χρόνου. Μπορεί έτσι κανείς να φανταστεί τη δυσκολία κατανόησης από τον κοινό άνθρωπο της ανακοίνωσης των επιστημόνων πως για πρώτη φορά ανακάλυψαν δομές στον εγκέφαλο με έως 11 διαστάσεις. Οι 11 διαστάσεις μάς είναι γνωστές από τη φυσική και τη θεωρία των υπερχορδών που πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Από τις 11 διαστάσεις οι 7 αναδιπλώνονται και συμπαγοποιούνται έτσι που δεν είναι αντιληπτές από τις αισθήσεις μας. Οι φυσικοί κατέληξαν στο σύμπαν των 11 διαστάσεων επειδή τα υποατομικά σωματίδια, όπως για παράδειγμα τα κουάρκ, δεν κινούνται μόνο στις τέσσερις διαστάσεις αλλά σε 11. Οι φυσικοί βέβαια βρίσκονται, έτσι κι αλλιώς, σε έναν άλλο κόσμο. Για όλους εμάς, τους κοινούς θνητούς, το σύμπαν είναι τρισδιάστατο.

Οι νευροεπιστήμονες του ελβετικού Προγράμματος Blue Brain Project, χρησιμοποιώντας πρωτότυπα μαθηματικά (αλγεβρική τοπολογία με τρόπο που δεν είχε ποτέ έως τώρα χρησιμοποιηθεί στη νευροεπιστήμη), έδειξαν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν λειτουργεί μόνο σε τρεις, αλλά σε πολύ περισσότερες διαστάσεις. Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό ισχυρισμό, που φιλοδοξεί να φωτίσει τα πιο βαθιά αρχιτεκτονικά μυστικά του εγκεφάλου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής έναν από τους κορυφαίους διεθνώς νευροεπιστήμονες, τον καθηγητή Χένρι Μάρκραμ της Ελβετικής Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λοζάνης (EPFL) και διευθυντή του Blue Brain Project, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο περιοδικό υπολογιστικής νευροεπιστήμης «Frontiers in Computational Neuroscience», ανακοίνωσαν ότι αποκάλυψαν ένα σύμπαν πολυδιάστατων γεωμετρικών δομών μέσα στα δίκτυα του εγκεφάλου.

Αυτές οι δομές πολλών διαστάσεων εμφανίζονται, όταν κάθε νευρώνας συνδέεται με άλλους με τέτοιο τρόπο που δημιουργείται ένα ιδιόμορφο γεωμετρικό αντικείμενο. Όσο περισσότεροι νευρώνες εμπλέκονται μαζί στην ίδια «κλίκα», τόσο αυξάνονται οι διαστάσεις αυτού του γεωμετρικού αντικειμένου.

«Βρήκαμε έναν κόσμο που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια τέτοια αντικείμενα ακόμη και σε μια μικρή κουκκίδα του εγκεφάλου, έχοντας έως επτά διαστάσεις. Σε μερικά εγκεφαλικά δίκτυα, βρήκαμε δομές ακόμη και με 11 διαστάσεις», δήλωσε ο κ. Μάρκραμ. Όπως είπε, αυτό πιθανώς εξηγεί γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς τον εγκέφαλο. Είναι προφανές ότι , αν ο άνθρωπος δυσκολεύεται αφάνταστα να «πιάσει» τον κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων του Αϊνστάιν (το συνεχές του χωροχρόνου), κόσμοι με περισσότερες διαστάσεις γίνονται υπερβολικά πολύπλοκοι ακόμη και για την πιο δυνατή φαντασία.

Η νέα αποκάλυψη κατέστη εφικτή χάρη στη συνεργασία των νευροεπιστημόνων με μαθηματικούς οι οποίοι ειδικεύονται στην αλγεβρική τοπολογία, ένα κλάδο των μαθηματικών που περιγράφει συστήματα με οποιονδήποτε αριθμό διαστάσεων.

Το 2015 το Πρόγραμμα Blue Brain παρουσίασε το πρώτο ψηφιακό αντίγραφο ενός τμήματος του νεοφλοιού, του πιο εξελιγμένου μέρους του εγκεφάλου. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από μια ομάδα επιστημόνων που μετέχουν στο πρόγραμμα Blue Brain Project – την  ελβετική ερευνητική πρωτοβουλία αφιερωμένη στην οικοδόμηση μιας υπερυπολογιστικής ανασυγκρότησης του ανθρώπινου εγκεφάλου. Το πρόγραμμα χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με ένα δισεκατομμύριο ευρώ.

Στο πλαίσιο της νέας μελέτης, έγιναν -με τη βοήθεια της αλγεβρικής τοπολογίας- πολλαπλά τεστ στον ψηφιακό εγκεφαλικό ιστό, τα οποία έδειξαν ότι οι πολυδιάστατες δομές του εγκεφάλου που ανακαλύφθηκαν, αποκλείεται να δημιουργήθηκαν κατά τύχη.

Ακολούθησαν πειράματα σε πραγματικό εγκεφαλικό ιστό στο EPFL, που επιβεβαίωσαν ότι ο εγκέφαλος συνεχώς «ανακαλωδιώνεται» στη διάρκεια της ανάπτυξής του για να δημιουργήσει ένα δίκτυο με όσο γίνεται περισσότερες δομές που έχουν πολλές διαστάσεις.

Εδώ και χρόνια οι νευροεπιστήμονες πασχίζουν να βρουν πού ο εγκέφαλος αποθηκεύει τις αναμνήσεις του. Όπως είπε ο κ. Μάρκραμ, «αυτές μπορεί τελικά να κρύβονται σε κοιλότητες ανάμεσα στις ανώτερες διαστάσεις». Με άλλα λόγια, δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή αν λέγαμε ότι οι ανώτερες ψυχικές και νοητικές λειτουργίες, αυτό το «κάτι» που παρέχει στον άνθρωπο όλα όσα τον διαφοροποιούν από τα ζώα, βρίσκεται «έξω» από τον κόσμο μας, σε κάποια άλλη διάσταση, και συνδέεται με το σώμα και τον εγκέφαλο με τρόπο που δεν μπορούμε ακόμη να κατανοήσουμε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αρχαίοι φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης, αλλά και γιατροί όπως ο Ηρόφιλος (4ος αιώνας π.Χ.) τοποθετούσαν έξω από το ανθρώπινο σώμα το νου και την ψυχή, δηλαδή τις ανώτερες γνωστικές λειτουργίες, λέγοντας ότι βρίσκονται σε άλλη διάσταση κι ότι συνδέονται με το σώμα και συγκεκριμένα με την τέταρτη κοιλία του εγκεφάλου, με κάποιο είδος νήματος. Φυσικά μιλάμε για τον διαισθητικό ή αφηρημένο νου (που μερικές φορές ονομάζεται και ανώτερος Εαυτός) και όχι για τον ρηματικό νου που παράγει καθημερινά τις σκέψεις. Σημειωτέων ότι ο Αριστοτέλης βλέπει το Σύμπαν σαν έναν οργανισμό, στον οποίο υπάρχει σκοπιμότητα, όπως και στους έμβιους οργανισμούς. Δεν υπάρχει αιτιοκρατία στον κόσμο του Αριστοτέλη, ούτε τύχη. 

[O Αριστοτέλης είχε καθιερωθεί τόσο πολύ στη συνείδηση των επιστημόνων και διανοούμενων των μεσαιωνικών χρόνων, ώστε από ένα σημείο και πέρα αποτελούσε ανασχετικό παράγοντα για την πρόοδο της επιστήμης. «Αυτός έφα» έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες, το ίδιο επαναλάμβαναν αργότερα οι Ευρωπαίοι κατά το Μεσαίωνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γαλιλαίος ντρεπόταν (!) να πει ότι η Γη γυρίζει, παρ’ ότι είχε αδιάσειστα επιστημονικά επιχειρήματα γι’ αυτό, επειδή ο Αριστοτέλης είχε ορίσει τη Γη ως κέντρο του Σύμπαντος. Δεν υπήρχε λόγος για έρευνα και μελέτη της φύσης. Όλα τα είχε πει ο Αριστοτέλης! Αυτός είναι ο δεύτερος βασικός λόγος της μη προόδου των φυσικών επιστημών κατά το Μεσαίωνα. Ο πρώτος, ήταν ο χριστιανικός Μεσαίωνας.]

Ο φιλόδοξος στόχος του Blue Brain Project είναι να δημιουργήσει -με τη βοήθεια υπερυπολογιστή- ακριβείς ψηφιακές αναπαραστάσεις και προσομοιώσεις του εγκεφάλου των τρωκτικών, αρχικά και στη συνέχεια του ανθρώπου.

[Η επιστημονική δημοσίευση εδώ . Η επιστημονική δημοσίευση όπως μεταδόθηκε στις 12 Ιουνίου 2017  από ελληνικά μέσα , εδώ   , και εδώ ]

– Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ» (ὕβρις > ὑβρίζω > ὑβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὕβρις → ἄτη → νέμεσις → τίσις  μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του. Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας (Wikipedia).

– Το νέο φιλοσοφικό και πολιτισμικό ρεύμα της Δύσης

Σύμφωνα με τον Μάνο Δανέζη,  αστροφυσικό του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, αν ανατραπεί το εννοιολογικό περιεχόμενο των εννοιών της «ύλης», του «χρόνου» και του «χώρου» καταρρέει ολόκληρο το πολιτισμικό οικοδόμημα μιας κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της θρησκευτικότητας και της κοινωνικής φιλοσοφίας. Η ανατροπή αυτή είναι προνόμιο των θετικών επιστημών και έχει επιτευχθεί από την σύγχρονη επιστημονική σκέψη. Ως εκ τούτου, η ανατροπή και η αλλαγή του δυτικού πολιτισμικού ρεύματος είναι ζήτημα χρόνου.

Σύμφωνα με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά «η προβολή (το είδωλο, το καθρέφτισμα) όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο και αθέατο Σύμπαν πάνω σε έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και Ευκλείδειο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας». Τον χώρο αυτό η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας ονομάζει χώρο Minkowski.

Σύμφωνα με τον Μάνο Δανέζη, η δεύτερη επιστημονική αλήθεια στην οποία θα στηριχθεί το νέο πολιτισμικό ρεύμα είναι ή έννοια της ολικότητας. Το Σύμπαν της σύγχρονης επιστήμης είναι ένα ενιαίο σύστημα το οποίο δεν μερίζεται, ούτε αποτελείται από μέρη. Η αίσθηση των εξατομικευμένων αντικειμένων και μορφών δεν αποτελεί παρά μια νέα πλάνη η οποία στηρίζεται σε μια ιδιομορφία, βασικά, της όρασής μας αλλά γενικότερα της εγκεφαλικής μας συγκρότησης.

«Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη, μέσω της πειραματικής διαδικασίας, γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας, η οποία δημιουργείται μέσα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με την βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας. Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix», υποστηρίζει ο διαπρεπής αστροφυσικός του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Δρ. Μάνος Δανέζης.

Τα ίδια ακριβώς υποστηρίζει και η από 7 Σεπτεμβρίου 2016 έκθεση της Bank of America Merrill Lynch, όπου  έκπληκτοι οι επενδυτές είδαν τη γνωστή εταιρεία διαχείρισης πλούτου να παρουσιάζει την άποψη, ότι το περιβόητο «Μάτριξ» της γνωστής διάσημης κινηματογραφικής τριλογίας έχει πολλές πιθανότητες να συμβαίνει στα αλήθεια και ότι όλοι μας έχουμε 20-50% πιθανότητες να ζούμε μέσα σε μια ψηφιακή προσομοίωση. [Η από 07/09/2016 έκθεση της Bank of America Merrill Lynch, βλ. και http://www.businessinsider.com/bank-of-america-wonders-about-the-matrix-2016-9 .  Επίσης το εκπληκτικό δημοσίευμα του BBC, εδώ ]

Η θεωρία της «εικονικής πραγματικότητας», που υιοθετείται ολοένα και περισσότερο από την φιλοσοφική διανόηση και την επιστημονική κοινότητα των φυσικών, αποτελεί συνέχεια της σκέψης των μεγίστων των Σοφιστών, του Γοργία του Λεοντίνου και του Παρμενίδη του Ελεάτη. Επίσης είναι η συνέχεια της Πυθαγόρειας Σκέψης•    ο αριθμός είναι πρώτη και απόλυτη αιτία των πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί.

Σύμφωνα με τον Δανέζη, η έννοια του «χρόνου» στη σύγχρονη Φυσική τροποποιείται ριζικά έτσι ώστε, έννοιες όπως αυτές του «παρόντος», του «μέλλοντος» και του «παρελθόντος» δεν έχουν πλέον επιστημονικό νόημα. Ομοίως, δεν έχουν νόημα έννοιες όπως αυτές, του «εδώ» και του «εκεί», του «πάνω» ή του «κάτω». Στο Σύμπαν της σύγχρονης επιστημονικής πραγματικότητας το «εδώ» είναι «παντού» και το «τώρα» ταυτίζεται με το «χθες» και το «αύριο». Όπως αναφέρει ο Αϊνστάιν: «Για εμάς τους ορκισμένους φυσικούς  η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν το παρόν και το μέλλον είναι μόνο μια ψευδαίσθηση ακόμα και αν είναι τόσο επίμονη».

Είναι λάθος όσα μέχρι σήμερα μάθαμε; Ο διαπρεπής αστροφυσικός απαντά ότι, όσα μάθαμε μέχρι σήμερα μας βοήθησαν να δημιουργήσουμε όλα όσα χρειάζονταν για να αναπτύξουμε τον σημερινό δυτικό πολιτισμό. Δεν ήταν λάθος αλλά περιορισμοί της αλήθειας μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της ανθρώπινης φυσιολογίας και δογματικής. Όπως ανέφερε και ο Δημόκριτος: «Υπάρχουν δύο είδη γνώσης, η μία μέσω των αισθήσεων και η άλλη μέσω της διάνοιας. Από αυτές, εκείνη που αποκτάται μέσω της διάνοιας την αποκαλεί γνήσια, αποδίδοντάς της αξιοπιστία για την εκφορά σωστής κρίσης, ενώ εκείνη που αποκτάται μέσω των αισθήσεων την ονομάζει νόθα, μην αναγνωρίζοντάς της το αλάθητο για τη διάγνωση του αληθινού. Λέγει κατά λέξη, «υπάρχουν δύο μορφές γνώσης, μία γνήσια και μία νόθα. Στη νόθα ανήκουν όλα τα παρακάτω, η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση, η αφή. Η άλλη μορφή γνώσης είναι γνήσια, που είναι ξέχωρη από αυτή».

Η σύγχρονη επιστημονική γνώση έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη γνώση που αποκτάται μέσω της διάνοιας και πάνω σε αυτήν δομεί το Νέο Πολιτισμικό Ρεύμα. Όπως πλέον διαφαίνεται, το μηχανιστικό και υλιστικό κοσμοείδωλο, που θεμελιώθηκε κατά τον 16ο-17ο αιώνα, έχει σχεδόν κλείσει τον ιστορικό του κύκλο αφήνοντας πίσω του τα συντρίμμια ενός καταρρέοντος δυτικού πολιτισμού σε κοινωνικό, οικονομικό και θεολογικό επίπεδο. Η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος  είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Το πρόβλημα όμως είναι η αναζήτηση των αξιακών και ηθικών βάσεων της ανάπτυξης του νέου αυτού ανθρωπιστικού πολιτισμικού ρεύματος.

Την ανάγκη αυτή έχουν επισημάνει, προτείνοντας λύσεις, μεγάλοι διανοητές σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους Τόφλερ, Μαρκούζε και Νέγκρι.

Εκτός αυτών όμως, τόσο η διάσημη Λέσχη της Ρώμης, όσο και η Ομάδα Φουτουριστών στο Stanford Research Institute, μελετώντας τα πολύ επικίνδυνα μελλοντικά προβλήματα της ανθρωπότητας, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η τρέχουσα κοσμοθεωρία και οι τεχνολογίες που αυτή υποστηρίζει, έχουν μεν δημιουργήσει τεράστια οφέλη σε ένα επίπεδο, αλλά συγχρόνως είναι απαρχαιωμένες και υπεύθυνες για τη δημιουργία του παγκόσμιου μεγάλου προβλήματος. Οι συγγραφείς αυτών των μελετών διατύπωσαν μια πρότασή εξόδου από την κρίση που δεν είχε να κάνει με την οικονομία, την τεχνολογία ή την πολιτική. Περισσότερο εξαρτιόταν από την επανάκτηση αυτού που ο Άλντους Χάξλεϊ όρισε ως προαιώνια φιλοσοφία: Μια κατανόηση της σχέσης μεταξύ του εαυτού μας και του κόσμου που βρίσκεται στη ρίζα κάθε μεγάλου κοινωνικού, θρησκευτικού ή φιλοσοφικού κινήματος.

Όπως επισημαίνουν οι διανοητές Hugh Kearney, Βuckminster Fullet, John Strohmeier και Peter Westbrook, οι βάσεις μιας νέας πολιτισμικής συγκρότησης απορρέει μόνο μέσα από ένα σύστημα σκέψης, το οποίο πήγασε από την αρχαία Ελληνική  Διανόηση. 

[Μάνος Δανέζης «Ζούμε σ’ ένα matrix… η ανατροπή είναι ζήτημα χρόνου» («Η ψευδαίσθηση του αισθητού κόσμου»). Ο Δρ Μάνος Δανέζης, είναι αστροφυσικός του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με  δεκάδες άρθρα στον Τύπο, εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες, πλούσιο συγγραφικό έργο βιβλίων Φυσικής, Αστροφυσικής Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θετικών Επιστημών. [πηγή].

– Τους περιορισμούς των δυνατοτήτων της ανθρώπινης φυσιολογίας αναγνωρίζει και ο Σολιψισμός. Σολιψισμός (από το λατινικό solus ipse = ο ίδιος μόνο) ή εγωμονισμός είναι ιδεαλιστική υποκειμενική θεωρία, σύμφωνα με την οποία δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο εκτός από το υποκείμενο, τον άνθρωπο και τη συνείδησή του. Όλα τα άλλα μέσα στο σύμπαν, ακόμα και το γένος των άλλων ανθρώπων, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, αλλά μόνο στη συνείδηση του υποκειμένου και η ύπαρξή τους δεν είναι παρά ένα παράγωγο της συνείδησής του. Έτσι το υποκειμενικό «Εγώ» μαζί με το συνειδησιακό του περιεχόμενο γίνεται το μοναδικό ον, ενώ όλα τα άλλα Εγώ είναι απλά ιδέες του «δικού μου Εγώ». Ως θεωρία βρίσκεται κοντά στον υποκειμενικό ιδεαλισμό. Ο σολιψισμός είναι η πιο ακραία μορφή του γνωσιολογικού ιδεαλισμού. Θεωρεί τις παραστάσεις αυθαίρετες και κενές από κάθε περιεχόμενο αφού δεν αντιστοιχούν σε αντικειμενικές πραγματικότητες ενώ παραδέχεται τη μοναδικότητα του ανθρώπινου υποκειμένου αρνούμενος τη σωματικότητά του και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει.

Ο ιδεαλιστής φιλόσοφος Τζωρτζ Μπέρκλεϋ συνοψίζει την σκέψη του σε τέσσερις άξονες: 1. Όλες οι αισθητές ποιότητες (κάθε είδους όπως ο χώρος και ο χρόνος) είναι ιδέες. 2 Δεν υπάρχει αδρανής ύλη 3. Η ύπαρξη του Θεού είναι δεδομένη και αποδείξιμη. 4. Επανερμήνευση της γλώσσας βάσει του Ιδεαλισμού. Ο Μπέρκλεϋ δεν αποδέχεται την άποψη (αλλά δεν την απορρίπτει και απολύτως), ότι τα πράγματα εξαφανίζονται και εμφανίζονται ανάλογα με το αν τα βλέπουμε ή όχι κάτι που θα ταίριαζε στον σολιψισμό, και αυτό το δηλώνει σαφώς σε πολλά σημεία του έργου του. Να συμπληρώσω εδώ το μείζον φιλοσοφικό  ζήτημα που θέτει ο σολιψισμός με το ερώτημα: «ακούγεται ο ήχος ενός δέντρου που πέφτει στο δάσος αν δεν υπάρχει στο σημείο της πτώσης κάποιος να τον ακούσει;».  

– Ο Αμφίονας ,δίδυμος αδελφός του Ζήθου και γιος της Αντιόπης και του Δία, βασιλιάς της  Θήβας, πήρε για γυναίκα του μια ξένη, που είχε έρθει από τη Λυδία και ήταν ευγενούς καταγωγής, τη Νιόβη, κόρη του Τάνταλου κι επομένως εγγονή σε ευθεία γραμμή του Δία. Μητέρα της ήταν η Διώνη και αδερφή της η Λητώ, η μητέρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος.

Από τον γάμο της με τον Αμφίονα η  «θηβαϊκή» Νιόβη απέκτησε 14 παιδιά, εφτά γιους και εφτά κόρες, τα οποία ξεχώριζαν για την ομορφιά και τη γενναιότητά τους: τους Σίπυλο, Ευπίνητο, Ισμηνό, Δαμασίχθονα, Αγήνορα, Φαίδιμο, Τάνταλο· και τις Εθοδαία, Κλεοδόξα, Αστυόχη, Φθία, Πελοπία, Αστυκράτεια και Ωγυγία (Απολλόδωρος). Έτσι στην αρχή φάνηκε ότι η τύχη χαμογελούσε στο ζεύγος, το οποίο αξιώθηκε να αποκτήσει πολλούς απογόνους. Παραμόνευε όμως το πιο βαρύ αμάρτημα της ελληνικής κοσμοθεωρίας και θεολογίας: Η ύβρις · η αλαζονεία, που αγνοεί τα όρια ανάμεσα στο θεϊκό και το ανθρώπινο. 

Τυφλωμένη από την περηφάνια για τα εξαιρετικά παιδιά της, η Νιόβη χλεύασε την αφοσίωση των Θηβαίων γυναικών προς τη Λητώ, τη μητέρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης: τι ήταν δύο παιδιά σε σύγκριση με το πλήθος των δικών της; Όπως ανέφερε, η αδερφή της, η οποία ήταν εκλεκτή του Δία είχε μόνο ένα ζεύγος διδύμων, τους Απόλλων και Άρτεμις, έναντι των τόσων δικών της. Η Λητώ ζήτησε από τα παιδιά της, τον Απόλλωνα και την Άρτεμη, να την εκδικηθούν σκοτώνοντας τα παιδιά της. Η τιμωρία της ήταν πανάρχαιο παράδειγμα θεϊκής εκδίκησης.

Μια μέρα που τα αγόρια της βγήκαν στο δάσος για κυνήγι, ο Απόλλωνας σκότωσε τα έξι με το τόξο του. Η Άρτεμις σκότωσε τα κορίτσια που ήταν μέσα στο παλάτι εκτός από τη Μελίβοια, γιατί είχε νικήσει σε αγώνες που είχε κάνει η Ιπποδάμεια. Ωστόσο, την έκανε χλωμή και από τότε ονομάστηκε Χλωρίς. Από τα αγόρια επέζησε ο μόνο ο Αμφίονας. 

[Η σκηνή που ακολουθεί είναι αποτυπωμένη σε γνωστό ερυθρόμορφο αγγείο [εικόνα 4]: στη μια όψη του κρατήρα εικονίζονται ο Απόλλωνας και η Άρτεμη καθώς τοξεύουν τα παιδιά της Νιόβης· δύο από αυτά προσπαθούν να ξεφύγουν, ενώ δύο άλλα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, κείτονται ήδη νεκρά στο έδαφος. Ένα τρίτο παιδί, λαβωμένο ήδη, τρέχει να ξεφύγει από το βέλος που ετοιμάζεται να ρίξει ο Απόλλωνας. Ανάμεσά τους εικονίζεται σχηματικά ένα δέντρο. Το τέταρτο λαβωμένο παιδί βρίσκεται πίσω από την Άρτεμη, η οποία βγάζει από τη φαρέτρα (γωρυτό) ένα βέλος: η σκηνή διαδραματίζεται σε ένα βραχώδες ορεινό τοπίο. 

Είναι η Ανελέητη Άρτεμις,  μία  από  τις  πιο  αυστηρές  θεότητες,  που  ήταν  πολύ  δύσκολο  να εξευμενιστεί. Λόγω  του  άτεγκτου  χαρακτήρα  της  την  επικαλούνταν  οι άνθρωποι στους όρκους τους, ενώ η  αυστηρότητά  της  ειδικά  απέναντι στους  ασεβείς,  γίνεται  φανερή  και  μέσα  από  τους  μύθους  στους  οποίους εμπλέκεται.  Είναι  η Αυτή που αξιώνει  τη  θυσία  της  Ιφιγένειας  και  τιμωρεί  τον  κυνηγό  Ακταίωνα,  που την πλησίασε με ανόσιους σκοπούς.  Σε μια άλλη περίπτωση η Καλλιστώ, η κόρη του Λυκάονα (και μια από τις συνοδούς της Αρτέμιδος) κόντεψε να χάσει τη ζωή της από τα βέλη της θεάς γιατί αποπλανημένη από τον Δία είχε χάσει την αγνότητά της και είχε μείνει έγκυος.  Όταν η  Κομαιθώ, Ιέρεια στον ναό της Αρτέμιδος Τρικλαρίας στην αρχαία Πάτρα,  σύναψε ερωτική σχέση με τον Μελάνιππο μέσα στον ναό διαπράττοντας ιεροσυλία, ζητήθηκε η θυσία του Μελάνιππου και της Κομαιθούς για να εξαγνιστεί η Άρτεμις, όπως και έγινε. Από τότε κάθε χρόνο θυσιάζονταν ένας νέος και μια νέα. Κατά τον ίδιο τρόπο η Άρτεμις σκότωσε την Αριάδνη επειδή ζευγάρωσε με τον Θησέα ιερόσυλα μέσα στο ιερό της στη Νάξο.]

Ο πόνος της Νιόβης ήταν τεράστιος. Θρηνούσε τα παιδιά της και ικέτευε τους θεούς να τα κηδέψει, καθώς επί εννιά ημέρες τα σώματά τους έμειναν άταφα και ο Δίας μαρμάρωνε όποιον προσπαθούσε να τα θάψει. Ο Δίας την λυπήθηκε και την άφησε να τους αποδώσει τις νεκρικές τιμές. Επί τρεις ημέρες, η Νιόβη καθόταν πάνω από τον τάφο τους σιωπηλή και νηστική και τα θρηνούσε.

Αμέσως μετά αποφάσισε να επιστρέψει στη Λυδία, όπου βασίλευε ο πατέρας της. Ωστόσο, η πόλη είχε καταστραφεί και τότε ανέβηκε στο όρος Σίπυλο και παρακάλεσε τον Δία να της πάρει τη ζωή. Ο Δίας της λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε βράχο. Αλλά ο πόνος της ήταν τόσο μεγάλος που δεν σταματούσε να κλαίει και να στάζει δάκρυα από τα μάτια της. 

Γεμάτος απελπισία για το χαμό της οικογένειάς του, ο Αμφίονας αυτοκτόνησε ή, σύμφωνα με άλλες εκδοχές, τρελάθηκε και αποπειράθηκε να εκδικηθεί καίγοντας το ναό του Απόλλωνα, ο θεός όμως τον σκότωσε κι αυτόν με τα βέλη του. Σχετικά με την τύχη του Ζήθου, του εργατικού δίδυμου αδελφού του Αμφίονα, κυκλοφορούσαν διάφοροι, λιγότερο γνωστοί, θρύλοι, σύμφωνα με τους οποίους πάντως δεν είχε ευτυχισμένο τέλος. Η σύζυγός του Θήβη έδωσε το όνομά της στην πόλη της Θήβας, που πριν λεγόταν Καδμεία, σκότωσε όμως κατά λάθος το μοναχοπαίδι τους και ο Ζήθος πέθανε από θλίψη. Οι δύο αδελφοί είναι θαμμένοι σε κοινό τάφο.

[Το τέλος της δύστυχης μητέρας περιγράφει ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη σ’ ένα λαμπρό απόσπασμα με το οποίο η ηρωίδα συνοδεύει το τελευταίο της ταξίδι της Νιόβης προς την πέτρινη φυλακή που θα γίνει ο τάφος της (στ. 823-833).

Άκουσα όμως πως βρήκε θάνατο πικρό κι η ξένη

απ’ τη Φρυγία, η κόρη του Ταντάλου, επάνω στην

κορυφή του Σίπυλου που φύτρωσε ο βράχος και

σαν κισσός την τύλιξε, κι έτσι την απολίθωσε και

ενώ λιώνει από τον πόνο της, καθώς η φήμη λέει

των ανθρώπων, βροχές και χιόνια δεν της λείπουν

ποτέ, και κάτω από τα μάτια της τα πολυκλαμένα,

δάκρυα βρέχουν το λαιμό της όμοια κι η δική μου

μοίρα στο βαθύ ύπνο του θανάτου με οδηγεί]

– Ο Σίπυλος (τουρκικά: Σπιλ Νταγί, Spil Dağı) είναι βουνό της Τουρκίας, που βρίσκεται βορειοανατολικά της Σμύρνης, κοντά στις ακτές του Αιγαίου. Ο Σίπυλος ήταν το βουνό της Λυδίας, του βασιλείου του Τάνταλου, όπου κατέφυγε η Νιόβη μετά τη σφαγή των παιδιών της. Σύμφωνα με τον μύθο η Νιόβη απελπισμένη που έχασε τα παιδιά της κατέφυγε στον Σίπυλο ικετεύοντας τους θεούς να ευσπλαχνισθούν τον πόνο της, ώσπου ο Δίας τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε βράχο από τον οποίο μέρα και νύκτα στάλαζαν σταγόνες δακρύων (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη/Γ 5.6). Ο Παυσανίας, που επισκέφτηκε εκείνους τους τόπους, το περιγράφει τον βράχο με τη συνηθισμένη του αυστηρή αντικειμενικότητα – το άκρως αντίθετο του πάθους του Σοφοκλή «Τη Νιόβη αυτή την είδα κι εγώ ο ίδιος, όταν ανέβηκα στο βουνό Σύιυλο: όταν κανείς βρίσκεται κοντά, του φαίνεται σαν κρημνός και βράχος χωρίς το σχήμα μιας λυπημένης ή οπωσδήποτε αλλιώς παριστανόμενης γυναίκας αν όμως κανείς απομακρυνθεί, νομίζει πως βλέπει γυναίκα δακρυσμένη και κατηφή». 

Στο όρος Σίπυλο της Τουρκίας (Ağlayan Kaya) υπάρχει μέχρι σήμερα ο βραχώδης σχηματισμός που μοιάζει με θλιμμένο γυναικείο πρόσωπο που κατά την παράδοση είναι η Νιόβη. Παριστάνει μια γυναικεία μορφή που θρηνεί, και παραπέμπει σε αρχαίο ειδώλιο γιγαντιαίων διαστάσεων που  συνεχίζει ν’ αποτελεί πηγή δακρύων, καθώς χιόνια που λιώνουν γίνονται ποτάμια στα πόδια της. Είναι ο  φυσικός – βραχώδης σχηματισμός που  ενέπνευσε τον μύθο. Είναι ο βράχος με τη γυναικεία μορφή της μαρμαρωμένης Νιόβης που στάζει νερό [εικόνα 5]. 

Αποτελεί σήμερα ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του βουνού. [πηγή: βιβλίο των dario & lia del corno “στη γη του μύθου” Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη, Αντικλείδι , Μηχανή του Χρόνου, Ο βράχος που κλαίει, του Νίκου Ξένιου, Wikimedia]

– Η γραμμή που ενώνει το ναό της Μουνιχίας Αρτέμιδας στον Πειραιά (σήμερα Ναυτικός Όμιλος Ελλάδας), με την πετρωμένη Νιόβη, διέρχεται ακριβώς από το ναό της Αρτέμιδας στον Υμηττό (σήμερα μονή Καισαριανής). Η γραμμή είναι 337.317,5 μ. [εικόνα 6]

– Ισοσκελές είναι το τρίγωνο με κορυφή το ναό της Αυλιδείας Αρτέμιδας, και πλευρές έως (α) το ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος (334.230,12 μ.) και (β) την πετρωμένη Νιόβη (334.230,53 μ.). [εικόνα 7]

– Ισοσκελές είναι το τρίγωνο με κορυφή το ναό του Δαφνηφόρου Απόλλωνα στην Ερέτρια, και πλευρές έως (α) το ναό του Απόλλωνος στην Αρχαία Ζώνη Μεσημβρίας  (316.992,38 μ.) και (β) την πετρωμένη Νιόβη (316.997,19 μ.). [εικόνα 8]

– Ισοσκελές είναι το τρίγωνο με κορυφή το ναό της Αφαίας Αρτέμιδας στην Αίγινα, και πλευρές έως (α) το βωμό του Σωτήρος Διός στην Πέργαμο (353.322,97 μ.) και (β) την πετρωμένη Νιόβη (353.322,69 μ.). [εικόνα 9]

[Η Άρτεμις ταυτίζεται με την Ἀφαία στην  Αίγινα,  η οποία ήταν πιθανότατα ξεχωριστή θεότητα αρχικά, στη συνέχεια όμως αφομοιώθηκε από την Άρτεμη, ώστε στο τέλος να θεωρείται και οι δυο υποστάσεις της θεάς, ενώ η ίδια η Άρτεμη έχει μεταξύ άλλων  το λατρευτικό όνομα Αφαία (Braund, D. C. 1980. ‘Artemis Eukleia and Euripides’  Hippolytus’,  JHS  100: 184-185, Ι. Θ. Κακριδής, Ελληνική μυθολογία, 3ος τόμος, σελ. 273)]

– Είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες ελεύθερη βούληση όταν επέλεγαν τις θέσεις  που κτίστηκαν οι Ναοί των Διδύμων και ο Βωμός του Διός Σωτήρος, έτσι που δημιουργούν τέλειες γεωδαισιακές δομές με την πετρωμένη Νιόβη? Υπάρχει ελεύθερη βούληση?

Πόσο ελεύθερες και συνειδητές είναι οι καθημερινές επιλογές μας; Από τη φιλοσοφία μέχρι την κβαντική φυσική και από τη βιοκυβερνητική μέχρι τη νευροψυχολογία, η σύγχρονη επιστημονική έρευνα απεργάζεται μια ιδιαίτερα περίεργη και ανοίκεια εικόνα του ανθρώπου: όχι ως ενός ενσυνείδητου δράστη ικανού να επιλέγει ελεύθερα αυτό που επιθυμεί, αλλά ως μιας θλιβερής βιολογικής μαριονέτας η οποία κινείται από τα αόρατα νήματα των γονιδίων και των ασυνείδητων εγκεφαλικών επιταγών.

Μέχρι πρόσφατα διαθέταμε μόνο υπερφυσικές και μεταφυσικές απαντήσεις στο πανάρχαιο αλλά θεμελιώδες ερώτημα: από τι εξαρτάται η τυπικά ανθρώπινη ικανότητά μας να επιλέγουμε συνειδητά και να δρούμε ελεύθερα; Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ωστόσο, άρχισαν να εμφανίζονται δειλά – δειλά ορισμένες πιο ρεαλιστικές και κυρίως εμπειρικά ελέγξιμες επιστημονικές εξηγήσεις σχετικά με το πώς αναδύεται η «ελεύθερη βούληση».

Πιο πρόσφατα, μάλιστα, η εντυπωσιακή ανάπτυξη των τεχνικών απεικόνισης των δομών και των λειτουργιών του εγκεφάλου φαίνεται να ανοίγει τον δρόμο για μια αμιγώς φυσιοκρατική προσέγγιση: οι εκδηλώσεις της ανθρώπινης ελευθερίας βουλήσεως εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό και ίσως καθορίζονται από τη λειτουργία του εγκεφάλου μας!

Πράγματι, ολοένα και συχνότερα οι έρευνες των νευροεπιστημόνων και των γνωσιακών ψυχολόγων αποκαλύπτουν ότι πίσω και κάτω από τις συνειδητές και φαινομενικά προσωπικές επιλογές μας κρύβονται κάποιες αδιαφανείς -και άρα μη συνειδητές- εγκεφαλικές διεργασίες οι οποίες προκαθορίζουν αυτό που εμείς, εκ των υστέρων, θεωρούμε ότι έχουμε επιλέξει.

Αν όμως ορισμένες εγκεφαλικές δομές επιλέγουν πράγματι για μας και πριν από εμάς, τότε η ανθρώπινη ελευθερία βουλήσεως δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ψευδαίσθηση που δημιουργεί ο νους μας: ένα καθησυχαστικό κατασκεύασμα που διασφαλίζει και επιβεβαιώνει την ενότητα του «εαυτού» μας.

Οι πρώτες σαφείς νευροψυχολογικές ενδείξεις υπέρ αυτής της μάλλον δυσάρεστης υποψίας προέκυψαν από τα περίφημα πειράματα του Benjamin Libet στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Με σειρά πειραμάτων, που θεωρούνται πλέον κλασικά, ο B. Libet παρακολούθησε μέσω ενός ηλεκτροεγκεφαλογράφου την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου πολλών εθελοντών, το κρανίο των οποίων είχε συνδέσει μέσω ηλεκτροδίων στον ηλεκτροεγκεφαλογράφο (EEG). Ζήτησε λοιπόν από τους εθελοντές να κουνήσουν, όποτε αυτοί το αποφάσιζαν, τα δάκτυλα ενός χεριού, τους μυς των οποίων παρακολουθούσε ταυτόχρονα μέσω ενός ηλεκτρομυογράφου (EMG).

Έτσι κατάφερε να δείξει ότι η εγκεφαλική δραστηριότητα, που καταγραφόταν από τον EEG, προηγείτο σαφώς από την εσκεμμένη κίνηση του χεριού, που καταγραφόταν από τον EMG. Για την ακρίβεια, τα εγκεφαλικά κέντρα που αποφασίζουν την κίνηση του χεριού ενεργοποιούνται μισό δευτερόλεπτο (550 χιλιοστά του δευτερολέπτου) προτού ο εθελοντής αποφασίσει «συνειδητά» αυτήν την κίνηση. Με άλλα λόγια, οι δομές του εγκεφάλου μας που είναι υπεύθυνες για την οποιαδήποτε σωματική κίνηση ενεργοποιούνται προτού εμείς το «αποφασίσουμε» συνειδητά και δώσουμε εντολή γι’ αυτήν την εκούσια κίνηση!

Μετέπειτα εντοπιστικές μελέτες, τόσο σε φυσιολογικά άτομα όσο και σε άτομα που έπασχαν από κάποια νευρολογική κινητική διαταραχή, έδειξαν ότι το εγκεφαλικό υπόστρωμα των διεργασιών της ελεύθερης βούλησης, μολονότι είναι αρκετά ευρύ, εντοπίζεται κυρίως στον κατώτερο βρεγματικό φλοιό των εγκεφαλικών ημισφαιρίων, ενώ περιλαμβάνει και βαθύτερες προκινητικές δομές. Αυτές οι εγκεφαλικές δομές προάγουν τις μη συνειδητές διεργασίες που καθορίζουν, κατόπιν εορτής, τις συνειδητές «επιλογές» ή τις κινητικές «αποφάσεις» μας.

Οι περισσότερες από τις πιο πρόσφατες μελέτες σχετικά με το εγκεφαλικό υπόστρωμα και τους βιοψυχολογικούς μηχανισμούς της ανθρώπινης «ελεύθερης βούλησης» βασίστηκαν κυρίως στις απεικονιστικές τεχνικές της λειτουργικής Μαγνητικής Τομογραφίας (fMRI). Στο πεδίο αυτό πρωτοποριακές είναι οι μελέτες του Jon-Dylan Haynes και των συνεργατών του, στο Κέντρο Μπερνστάιν για την υπολογιστική νευροεπιστήμη στο Βερολίνο.

Σε μια έρευνα του 2014, ο Haynes ζήτησε από αρκετούς εθελοντές να επιλέξουν συνειδητά είτε να προσθέσουν είτε να αφαιρέσουν δύο αριθμούς, ενώ όλες οι εγκεφαλικές διεργασίες της επιλογής τους καταγράφονταν από έναν ισχυρό λειτουργικό τομογράφο. Έτσι, διαπίστωσε ότι στον εγκέφαλο των εθελοντών εμφανίζονταν πρότυπα ενεργοποίησης νευρωνικών κυκλωμάτων, τα οποία του επέτρεπαν να προβλέπει επακριβώς αν οι εθελοντές θα επέλεγαν να κάνουν πρόσθεση ή αφαίρεση. Αυτά τα πρότυπα νευρωνικής ενεργοποίησης εμφανίζονταν απαρέγκλιτα 4 δευτερόλεπτα πριν οι εθελοντές επιλέξουν συνειδητά τη μαθηματική πράξη που θα εκτελούσαν!

Σχολιάζοντας αυτά τα εντυπωσιακά δεδομένα, ο Haynes γράφει σε σχετικό άρθρο του στο επιστημονικό περιοδικό «New Scientist»: «Οι αποφάσεις μας καθορίζονται σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο πολύ πριν μπει στο παιχνίδι η συνείδηση». Και καταλήγει: «Απ’ ό,τι φαίνεται, τις αποφάσεις τις παίρνει ο εγκέφαλος πριν από το πρόσωπο». [Το δίλημμα της μαριονέτας: η ελεύθερη βούληση και τα δεινά της, ιστότοπος Αντικλείδι, Επιστήμη, Ψυχολογία/Φιλοσοφία]

Από την  τέλεια γεωδαισία των ναών των Διδύμων προκύπτει ότι ο άνθρωπος δεν έχει ελεύθερη βούληση, όπως σωστά υποστηρίζει η κβαντική Φυσική και μερίδα ψυχολόγων, όπως ο Daniel Wegner, ο πολυβραβευμένος αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας στο Harvard. Η ελεύθερη βούληση είναι μια αυταπάτη, μια ψευδαίσθηση του ανθρώπου. Οι τέλειες γεωδαισιακές δομές μεταξύ των ναών των Απόλλων και Άρτεμις, αλλά και οι γεωδαισιακές δομές που οι ναοί των Διδύμων δημιουργούν με σύγχρονες δομικές κατασκευές του πολιτισμού μας [με χαρακτηριστικότερη την βιο- γεωδαισιακή δομή των (Γαλλικού, Γερμανικού, Αμερικανικού και Αυστριακού) Αρχαιολογικών Ινστιτούτων στην Αθήνα https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=10209509355468649&id=1169370310 , για την τοποθέτηση των  οποίων στη Μερκατορική  προβολή του αθηναϊκού χάρτη (Google Maps) από δύο ναούς της Αρτέμιδας, της Αγροτέρας και της Βραυρωνίας, δεν μπορεί να δοθεί πειστική  επιστημονική εξήγηση], επιβεβαιώνουν τα ευρήματα στις  απεικονιστικές τεχνικές της λειτουργικής Μαγνητικής Τομογραφίας (fMRI), από τα οποία προκύπτει εργαστηριακά ότι «Οι αποφάσεις μας καθορίζονται σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο πολύ πριν μπει στο παιχνίδι η συνείδηση». [Δοθέντος ότι οι λογικές υποθέσεις από τη  γεωδαισία των Ελληνικών ναών βασίζονται στην παραδοχή του ορθού των μετρήσεων των χαρτών της Google , ουδείς δύναται να αμφισβητήσει επιστημονικά το έγκυρο της γεωδαισίας των Διδύμων χωρίς να κατηγορηθεί για αντιεπιστημονική εμπάθεια · μπορεί μόνο, αν αποδείξει το μη ακριβές των μετρήσεων των Google maps.]

Η υποψία  ότι ο άνθρωπος δεν έχει ελεύθερη βούληση, υπόθεση που αν  επιβεβαιωθεί δημιουργεί βαθιά ρωγμή σε αυτό που στη νομική επιστήμη ορίζουμε ως «ικανότητα καταλογισμού των ανθρωπίνων πράξεων», που αποτελεί θεμέλιο του  νομικού μας πολιτισμού και απόλυτο ρυθμιστή της λειτουργίας του Κόσμου μας, θα κλόνιζε συθέμελα το επιστημονικό και φιλοσοφικό οικοδόμημα του πολιτισμού μας. Επίσης θα κλόνιζε το οικοδόμημα των επικρατουσών θρησκειών.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα που αναδύθηκαν πρόσφατα στην επιστήμη της «ελεύθερης βούλησης» είναι το ότι όταν οι άνθρωποι πιστεύουν, ή όταν τους οδηγούν στο να πιστέψουν, πως η ελεύθερη βούληση είναι απλά μια ψευδαίσθηση, τείνουν να γίνουν περισσότερο αντικοινωνικοί. Η μελέτη που έδειξε άμεσα τις αντικοινωνικές συνέπειες των ντετερμινιστικών πεποιθήσεων έγινε από την Kathleen Vohs του Πανεπιστημίου της Minnesota και τον συνεργάτη της Jonathan Schooler, ψυχολόγο από το Πανεπιστήμιου της βρετανικής Columbia,  δημοσιεύτηκε το 2008 στο Psychological Science. 

Τα ευρήματα των Vohs και Schooler αποκαλύπτουν ένα αρκετά περίεργο δίλημμα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνικοί επιστήμονες: εάν μια ντετερμινιστική κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς ενθαρρύνει την αντικοινωνική συμπεριφορά, πως μπορούμε εμείς οι επιστήμονες να δικαιώσουμε επικοινωνιακά ή ντετερμινιστικά ερευνητικά ευρήματα; Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια κάπως σοκαριστική φράση στο άρθρο τους: «Εάν η έκθεση σε ντετερμινιστικά μηνύματα αυξάνει στην πιθανότητα μη ηθικών δράσεων, τότε η αναγνώριση προσεγγίσεων για την απομόνωση του κοινού από τέτοιους κινδύνους καθίσταται επιβεβλημένη.» 

Ίσως να μην έγινε αντιληπτό στην πρώτη ανάγνωση, αλλά οι συγγραφείς κάνουν μια ασυνήθιστη πρόταση. Φαίνεται να ισχυρίζονται πως το κοινός μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να διαχειριστεί την αλήθεια και πως με κάποιον τρόπο θα έπρεπε να  προστατεύσουμε τους απλούς ανθρώπους (λέγοντάς τους ψέματα;) από τις αληθινές αιτίες των ανθρώπινων κοινωνικών συμπεριφορών. Ίσως να έχουν δίκιο, συμπληρώνει το επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύει το Scientific American. 

[«Αν δεν έχω ελεύθερη βούληση να αποφασίσω αν πρέπει να κλέψω, γιατί να προσπαθήσω να μην κλέψω». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που χρησιμοποιεί το Scientific American:  Ένας μεσήλικας άνδρας προσλαμβάνει μια πόρνη, γνωρίζοντας ότι εκθέτει τη γυναίκα του σε ένα σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα και εκμεταλλευόμενος ένα νεαρό άτομο, που είναι εθισμένο στα ναρκωτικά, για τη δική του ικανοποίηση. Θα έπρεπε ο άνδρας να τιμωρηθεί για την πράξη του; Θα έπρεπε να τον θεωρούμε υπεύθυνο γι’ αυτή; Οι περισσότεροι άνθρωποι θα απαντούσαν θετικά και στις δύο παραπάνω ερωτήσεις. Αλλά τι θα γινόταν εάν σκεφτόσασταν το παραπάνω παράδειγμα με τους  ανατρεπτικούς  επιστημονικούς όρους σύμφωνα με τους οποίους «η ελεύθερη βούληση είναι αυταπάτη» ; Αν η απόφαση του άνδρα να κάνει σεξ με τη γυναίκα ήταν αποτέλεσμα  ντετερμινιστικών παραγόντων («ο άνθρωπος δεν έχει ελεύθερη βούληση»), θα μπορούσε ο άντρας να έχει δράσει με άλλον τρόπο από αυτόν που τελικά έδρασε; Σύμφωνα με την ντετερμινιστική οπτική,  πρόκειται μόνο για την εξωτερική συμπεριφορά ενός άνδρα που δεν μπορεί να δράσει με κανέναν τρόπο ο οποίος είναι αντίθετος σε ένα καθορισμένο από πριν αποτέλεσμα, συμπεριφορά η οποία έχει παραχθεί από τη γενικότερη Φύση. Ο εαυτός είναι μόνο ένα ψευδαισθητικό πλάσμα που νομίζει ότι παίρνει μέρος σε ένα ηθικό παιχνίδι όταν στην πραγματικότητα πρόκειται απλά για έναν συναισθηματικά ανήμπορο θεατή;]

«Αυτά τα εργαστηριακά ευρήματα καταδεικνύουν τις αντικοινωνικές συνέπειες της θεώρησης της ατομικής σφαίρας των ανθρώπινων όντων ως άτυχες μπίλιες από φλίπερ παγιδευμένες σε ένα μηχανικό σύστημα και στην πραγματικότητα πιθανότατα είμαστε ακριβώς αυτό», συμπληρώνει ο συντάκτης της μελέτης.

[Μετάφραση – Απόδοση: Αμαλία Τσακίρη, για το Esoterica  . Η δημοσίευση στο Scientific American στην αγγλική γλώσσα , εδώ ]

– Υπάρχει ελεύθερη βούληση? Μπορεί ο άνθρωπος να δράσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που τελικά δρα? 

Είναι το είδος μας δέσμιο της βιωματικής ψευδαίσθησης του συνειδητού – μια μαριονέτα του ασυνείδητου? 

Είναι το  ασυνείδητο που κινεί τα νήματα του πολιτισμού μας?

Λειτουργεί το ανθρώπινο συνειδητό σαν άβουλη μπίλια από φλίπερ παγιδευμένη σε ένα μηχανικό σύστημα, όπως υποστηρίζεται σε μελέτη που δημοσιεύει το Scientific American?

Είχαν οι Αρχαίοι Έλληνες ελεύθερη βούληση όταν επέλεγαν τις θέσεις  που κτίστηκαν οι Ναοί των Διδύμων και ο Βωμός του Διός Σωτήρος, έτσι που δημιουργούν τέλειες γεωδαισιακές δομές με την πετρωμένη Νιόβη? Είχαν ελεύθερη βούληση όταν επινοούσαν το μύθο της Νιόβης? Είχαν ελεύθερη βούληση όταν στη μορφή της δακρύβρεκτης μάνας που παριστάνει ο βράχος στο όρος Σίπυλος υπέδειξαν την δύστυχη Νιόβη? 

Συσχετίζεται το σύμπαν των πολυδιάστατων γεωμετρικών δομών μέσα στα δίκτυα του εγκεφάλου, που ανακάλυψαν οι επιστήμονες του Blue Brain Project, με τα χαοτικά γεωδαιτικά δίκτυα των Διδύμων που δημιουργήθηκαν χιλιάδες χρόνια πριν και εκτείνονται σε αποστάσεις εκατοντάδων χιλιομέτρων? 

Είναι η γεωδαισία της πετρωμένης Νιόβης απόδειξη ανώτερων ψυχικών και νοητικών (ασυνείδητων) λειτουργιών του ανθρώπινου νου?

Είναι ο μύθος της  Νιόβης ένδειξη ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν λειτουργεί μόνο σε τρεις, αλλά έως και σε 11 διαστάσεις? 

Είναι ο βράχος της δύστυχης μητέρας  ένδειξη μιας άλλης διάστασης, που συνδέεται με τον εγκέφαλο με τρόπο που δεν μπορούμε ακόμη να κατανοήσουμε? 

Είχε ο Αριστοτέλης δίκιο όταν τοποθετούσε έξω από το ανθρώπινο σώμα το νου και την ψυχή, δηλαδή τις ανώτερες γνωστικές λειτουργίες, λέγοντας ότι βρίσκονται σε άλλη διάσταση κι ότι συνδέονται με τον  εγκέφαλο, με κάποιο είδος νήματος? Μήπως  το «νήμα του Αριστοτέλη» είναι τα «γεωδαιτικά νήματα» που συνδέουν την πετρωμένη Νιόβη με τον Πατέρα των Θεών, Δία, και τους Δίδυμους Θεούς  Απόλλων και Άρτεμη? Είναι ο μύθος της Νιόβης μέρος του Αριστοτελικού Σύμπαντος, που ορίζεται από τον μεγάλο Φιλόσοφο ως «οργανισμός», στον οποίο υπάρχει σκοπιμότητα, όπως και στους έμβιους οργανισμούς, όπου ο κανόνας είναι η αιτιοκρατία και η απουσία της τύχης? Υπηρετεί η τέλεια γεωδαισία της μαρμαρωμένης Νιόβης την Αριστοτέλεια «Συμπαντική Σκοπιμότητα»? Είναι η Νιόβη μύθος? 

Η ιστορική περίοδος της διερεύνησης του Κόσμου μας με όρους εξωτερικούς, λαμβάνει σταδιακά τέλος. Η κίνηση στο χώρο και στο χρόνο είναι επιστημονικό ζήτημα που ανάγεται σε όρους εσωτερικών εγκεφαλικών διεργασιών της ανθρώπινης νόησης. Διαστρικά και διαγαλαξιακά ταξίδια, κίνηση με την ταχύτητα του Φωτός και κίνηση στο παρελθόν και στο μέλλον, είναι πιθανόν εφικτά μέσα από τους νοητικούς μηχανισμούς που βασίζει τη λειτουργία του ο ανθρώπινος εγκέφαλος, ο οποίος, βάσει της βαθύτερης ερμηνείας του Αριστοτελικού Σύμπαντος, είναι το Κέντρο του Σύμπαντος. Η Γη, που στο Αριστοτελικό Σύμπαν είναι το Κέντρο του Κόσμου, είναι πράγματι το Συμπαντικό Κέντρο, υπό την έννοια ότι το ανθρώπινο Σύμπαν υπάρχει μόνο στην αντίληψή μας, άποψη που είναι συμβατή με τη μηδενιστική Ελεατική Σκέψη των Σοφιστών, σύγχρονη  συνέχεια της οποίας είναι η επιστημονική θεωρία της εικονικής πραγματικότητας και του Σολιψισμού. 

Εφαλτήριο της διερεύνησης (με όρους διανοητικούς) της δυνατότητας κίνησης  στο  χώρο και στο χρόνο με την ταχύτητα του Φωτός, είναι οι  απεικονιστικές τεχνικές μελέτης του ανθρώπινου εγκεφάλου, όπως της  λειτουργικής Μαγνητικής Τομογραφίας (fMRI). 

Αν «Οι αισθήσεις παραπλανούν και ο Κόσμος των Φαινομένων είναι μια εικονική φαντασμαγορία, μία ατελείωτη αντανάκλαση του Όντος σε ένα ‘’Μαγικό Καθρέφτη’’ , όπως ο Παρμενίδης ο Ελεάτης είπε,  αν η θεωρία της «εικονικής πραγματικότητας» είναι βάσιμη, όπως στην από 7 Σεπτεμβρίου 2016 έκθεσή της η Bank of America Merrill Lynch υποστηρίζει σε ποσοστό έως 50%,  συνεχίζοντας αυτούσια την Πυθαγόρεια και την Ελεατική Σκέψη, αν «Η πραγματικότητα είναι ψευδαίσθηση», όπως ο Αϊνστάιν είπε,  τότε το ταξίδι στο χωροχρόνο είναι εφικτό μ ό ν ο με όρους εγκεφαλικών διεργασιών, με όρους  δλδ ενεργοποίησης νευρωνικών κυκλωμάτων του ανθρώπινου εγκεφάλου που θα επέτρεπαν να γίνουν ορατές διαστάσεις που με τις αδύναμες αισθήσεις μας αδυνατούμε να αντιληφθούμε · είναι οι νευρωνικές πολυδιάστατες δομές και διεργασίες (σε έως και 11 διαστάσεις) των κυκλωμάτων του ανθρώπινου εγκεφάλου που εντόπισε το πρόγραμμα Blue Brain Project. Σε αυτές τις δομές και διεργασίες   πιθανόν οφείλεται η δημιουργία των χαοτικών βιωματικών – γεωδαισιακών δικτύων των Διδύμων, που σε πέντε περιπτώσεις επέτρεψαν ως και την μέτρηση του γεγονότος που οι (αδύναμες) αισθήσεις μας  αντιλαμβάνονται ως ‘’βιολογικός θάνατος’’. Η μέτρηση του θανάτου αποκωδικοποιεί τον θάνατο – δεν υπάρχει θάνατος με την έννοια που νομίζουμε.

Αν η Ελεατική Σκέψη έχει δίκιο και ο κόσμος των αισθήσεων δεν είναι παρά μια εικονική φαντασμαγορία, αν το Όν δεν υπάρχει και τίποτα από αυτά που σκεπτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει, όπως ο Γοργίας υποστήριξε, αν ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ελάχιστα πράγματα, απλές σκιές αυτών που πραγματικά υπάρχουν, όπως ο Πλάτων υποστήριξε, αν η θεωρία της εικονικής πραγματικότητας της Bank of America αποδειχθεί βάσιμη, αν η υλική  πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά «η προβολή (το είδωλο, το καθρέφτισμα) όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο και αθέατο Σύμπαν πάνω σε έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και Ευκλείδειο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας», όπως η  Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας και ο καθηγητής Δανέζης υποστηρίζουν , αν ο Σολιψισμός είναι βάσιμος , τότε το γεγονός που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ως ‘’βιολογικός θάνατος’’, είναι στην πραγματικότητα η μεταβολή κατάστασης της πληροφορίας, όπως η τελευταία γίνεται αντιληπτή από τις (περιορισμένες) αισθήσεις του «ζώντος»· η κατανόηση και ανάκτηση της πληροφορίας που μεταβλήθηκε επιφέροντας το γεγονός που η ανθρώπινη νόηση αντιλαμβάνεται ως  ‘’βιολογικός θάνατος», θα επιτρέψει τη διασύνδεση του κόσμου των «νεκρών» με τον κόσμο των «ζωντανών». Εξάλλου, όπως η Ελληνική Μυθολογία, το Ευαγγέλιο την Νέας Εποχής διδάσκει, η κάθοδος ζωντανών στον  κόσμο των ψυχών  και η επιστροφή από τον Άδη  πίσω στον κόσμο των ζωντανών, είναι απολύτως εφικτή. [Την κάθοδο στον Άδη έκανε η Περσεφόνη, που την αγάπησε ο Άδης και την απήγαγε παίρνοντάς την μαζί   στο σκοτεινό του βασίλειο ·τελικά έμενε μισό χρόνο στον Πάνω Κόσμο  και μισό στον Κάτω, έτσι έχουμε και τον χωρισμό του έτους, όπου φθινόπωρο και χειμώνα είναι η περίοδος που η Περσεφόνη βρίσκεται στον σκοτεινό και βαρύ Κάτω Κόσμο, ενώ την άνοιξη και το καλοκαίρι επιστρέφει στον φωτεινό και ανάλαφρο Πάνω Κόσμο. Το έκανε επίσης ο Ηρακλής, ενώ οι µόνοι άλλοι που τόλμησαν να εισέλθουν στον Κάτω Κόσμο και κατάφεραν να αντικρίσουν ξανά το λαμπερό φως του Ήλιου ήταν ο Ορφέας, ο Θησέας, ο Οδυσσέας και ο Αινείας ,συνοδευόμενος από τη Σίβυλλα.] 

Ό.τι η Μυθολογία είπε χιλιάδες χρόνια πριν, έρχεται χιλιάδες χρόνια μετά να επιβεβαιώσει η ανθρώπινη επιστήμη ως ‘’ μαθηματικό γεγονός’’, μέσω της γεωδαισίας των Διδύμων, όπως συμβαίνει στην ανάρτηση αυτή του μύθου (?) της Νιόβης. 

Το ταξίδι της ανθρώπινης επιστήμης προβλέπεται μακρύ, και ξεκινά όχι από το Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων στο ευρωπαϊκό κέντρο πυρηνικών ερευνών CERN της Γενεύης, στα γαλλο-ελβετικά σύνορα, αλλά από την  Ελβετική Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λοζάνης (EPFL) , από το ερευνητικό πρόγραμμα Blue Brain Project για τη δημιουργία ψηφιακής αναπαράστασης και προσομοίωσης του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Την Πυθαγόρεια θέση, ότι ο αριθμός είναι πρώτη και απόλυτη αιτία των πάντων, μας διδάσκει η ιστορία της δύστυχης Νιόβης. «Ο Θεός αεί γεωμετρεί» κηρύττει η πολυκλαμένη Νιόβη, από την κορυφή του Σίπυλου που φύτρωσε ο βράχος.

Advertisements