Η Παρθένος Αθηνά

– Η Αθηνά ήταν η θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου. Παλαιότεροι τύποι του ονόματος της θεάς ήταν οι τύποι Ἀθάνα (δωρικός) και Ἀθήνη, το δε όνομα Ἀθηνᾶ, που τελικά επικράτησε, προέκυψε από το επίθετο Ἀθαναία, που συναιρέθηκε σε Ἀθηνάα > Ἀθηνᾶ. Στον πλατωνικό Κρατύλο το όνομα Αθηνά ετυμολογείται από το Α-θεο-νόα ή Η-θεο-νόα, δηλαδή η νόηση του Θεού (Κρατυλ. 407b). 

Συμβολίζεται από μια κουκουβάγια και συνοδεύεται από τη θεά Νίκη. Στην ασπίδα (και στο περιθωράκιο) της Αθηνάς ήταν το κεφάλι της Μέδουσας. Η Μέδουσα αρχικά ήταν μια πολύ όμορφη θνητή γοργόνα και γι’ αυτό τον λόγο την πολιόρκησε ο Ποσειδώνας, διέπραξαν όμως προσβολή στην Αθηνά μιαίνοντας έναν ναό της ερωτοτροπώντας μέσα σ’ αυτόν. Τότε η Αθηνά την μεταμόρφωσε σε τέρας ώστε να μην την πολιορκήσει ξανά κανένας άνδρας, ενώ το βλέμμα της μετέτρεπε σε πέτρα οποιονδήποτε την κοίταζε. Η Αθηνά συχνά βοήθησε ήρωες. 

Η Αθηνά και ο Ποσειδώνας διεκδικούσαν την ίδια πόλη. Ανέβηκαν λοιπόν στον βράχο της Ακρόπολης και ενώπιον των Αθηναίων αποφάσισαν ότι όποιος προσέφερε στους κατοίκους το ωραιότερο δώρο, θα την αποκτούσε. Ο Ποσειδώνας χτύπησε σε μια πλευρά του λόφου με την τρίαινά του και αμέσως ανάβλυσε μια πηγή με νερό. Ο λαός θαύμασε, αλλά το νερό ήταν αλμυρό σαν το νερό της θάλασσας, που ήταν το βασίλειο του Ποσειδώνα κι έτσι δεν ήταν πολύ χρήσιμο. Το δώρο της Αθηνάς ήταν ένα δέντρο ελιάς, κάτι που ήταν καλύτερο, μιας και παρείχε στην πόλη τροφή, λάδι και ξυλεία. Έτσι, κέρδισε τη μονομαχία η Αθηνά και ονόμασε την πόλη της Αθήνα.

Η Αθηνά παριστάνεται οπλισμένη, ποτέ ως παιδί, πάντα Παρθένος. Ποτέ δεν είχε σύντροφο ή εραστή, αν και μια φορά ο Ήφαιστος προσπάθησε χωρίς να επιτύχει. Με το προσωνύμιο «Παρθένος» λατρευόταν στον ναό του Παρθενώνα στην Αθήνα και στο ναό της Λίνδου στη Ρόδο. 

Ο Παρθενώνας στην Αθήνα είναι ο πιο διάσημος ναός αφιερωμένος στην Αθηνά. Η προέλευση της ονομασίας του Παρθενώνα προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη «παρθενών», η οποία σήμαινε «διαμέρισμα ανύπαντρης γυναίκας» για κατοικίες, ενώ στη περίπτωση του Παρθενώνα  σημαίνει «ναός της παρθένου θεάς» και αναφέρεται στη λατρεία της Αθηνάς Παρθένου που συνδεόταν με το ναό (Wikipedia, «λήμμα Παρθενώνας». Εγκυκλοπαίδεια Britannica). Ο χαρακτηρισμός «παρθένος», σημαίνει «αγνή και ανύπαντρη γυναίκα» και χρησιμοποιούνταν κυρίως για την Άρτεμη, τη θεά των άγριων ζώων, του κυνηγιού, της φύσης, και για την Αθηνά, τη θεά της στρατηγικής και της τακτικής, της χειροτεχνίας και της πρακτικής εξάσκησης (Wikipedia  Frazer, Sir James George «The King of the Woods». The Golden Bough: A Study in Magic and Religion. Oxford: Oxford University Press, σελ. 18). Επίσης, έχει προταθεί πως το όνομα του ναού προέρχεται από τις παρθένους, των οποίων η θυσία εξασφάλισε την ασφάλεια της πόλης (Wikipedia).

Το λατρευτικό Άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς που στήθηκε εντός του Παρθενώνος, έργο του περίφημου γλύπτη Φειδίου, είχε ύψος γύρω στα 12 μ. Ο σκελετός του ήταν ένας τεράστιος ξύλινος ιστός μπηγμένος στο έδαφος. Τα γυμνά μέρη του σώματος της θεάς ήταν καμωμένα από ελεφαντόδοντο, το δέ ένδυμά της από χρυσό. 

[Τον  5ο αι. μ.Χ. ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε ναό της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, για να εξυπηρετηθούν οι σκοπιμότητες της μετάβασης στην θρησκευτική συνείδηση από την Παρθένο Αθηνά στην «παρθένο Παναγία». Μετά τη σύνοδο της Νίκαιας καθιερώθηκε η μεγάλη γιορτή της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο, ημερομηνία που συμπίπτει με τα γενέθλια της θεάς Αθηνάς στις 28 του αρχαίου μήνα Εκατομβαιώνα (μέσα Ιουλίου – μέσα Αυγούστου), όταν τελούνταν τα Παναθήναια, η μεγαλύτερη γιορτή της αρχαίας Αθήνας. Η χρυσελεφάντινη Παρθένος Αθηνά μεταφέρθηκε από τους χριστιανούς στην Κωνσταντινούπολη όπου αργότερα καταστράφηκε [Richter, Gisella (1961), Sculpture and Sculptors of the Greeks, Hesperia, σελ. 220).

Την ίδια ακριβώς τύχη είχε και το Άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου. Το Άγαλμα της Αθηνάς Προμάχου, που ήταν και αυτή έργο του περίφημου γλύπτη Φειδίου, που ορθώνονταν στα Προπύλαια και που κατά τον Παυσανία ήταν ορατό από τον Πειραιά, η θεά απεικονιζόταν με δόρυ στο δεξί της χέρι και ασπίδα στο αριστερό• κατά μία άλλη εκδοχή, με το αριστερό της χέρι κρατούσε δόρυ και στήριζε την ασπίδα πλάι της, ενώ στο δεξί της κρατούσε τη Νίκη. Το Άγαλμα αφιερώθηκε στην προστάτιδα της πόλης των Αθηνών Αθηνά, για την νίκη των αθηναίων στο Μαραθώνα. Πιθανολογείται ότι η Αθηνά Πρόμαχος αποτέλεσε το πρότυπο για την μεταγενέστερη Αθηνά Παρθένο. Το 465 μ.Χ. η Αθηνά Πρόμαχος μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έκτοτε η τύχη του Αγάλματος αγνοείται.

Η Παρθένος Αθηνά και η Αθηνά Πρόμαχος εντάχθηκαν στη συλλογή αρχαίων γλυπτών του αυτοκράτορα και ιδρυτή του Βυζαντίου Flavius Valerius Aurelius Constantinus (γνωστός στους έλληνες ως «Μέγας Κωνσταντίνος»). Η συλλογή δεν είχε αντίστοιχο σε καμία άλλη μεσαιωνική πόλη. Η συλλογή αυτή, συνειδητή δημιουργία του αυτοκράτορα και των συμβούλων του, απαρτιζόταν στο μεγαλύτερό της μέρος από  έργα τέχνης  προγενέστερα του 4ου αιώνα, τα οποία είχαν μεταφερθεί στη νέα πρωτεύουσα από ελληνιστικά και ρωμαϊκά ιερά. Τη συλλογή του Κωνσταντίνου συνέχισαν οι διάδοχοί του έως και τον 6ο αιώνα, οπότε ο Ιουστινιανός έθεσε τέλος σε αυτή τη συνήθεια. Τα έργα βρίσκονταν τοποθετημένα στα πιο σημαντικά δημόσια κτήρια της πόλης, οργανωμένα σε ενότητες-μικρότερες συλλογές. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί μια ευανάγνωστη σύνδεση της νέας πρωτεύουσας με το ρωμαϊκό μεγαλείο και έτσι να επιβεβαιωθεί το αστικό όραμα του αυτοκράτορα-ιδρυτή της πόλης. 

Τις Θέρμες διακοσμούσαν τρία αγάλματα του Απόλλωνα και τρία της Αφροδίτης, ένας Ερμαφρόδιτος, ένα σύμπλεγμα Ηρακλή και Αυγής, καθώς και ένα σύμπλεγμα Ποσειδώνα και Αμυμώνης. Τον Ιππόδρομο διακοσμούσαν ο Ζευς Ιππίας, ύαινες, Σφίγγες, τρίποδες που είχαν αρπαχθεί από το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς, με κυριότερο τον οφιοειδή κίονα πάνω στον οποίο στηριζόταν ο τρίποδας αφιερωμένος στους Δελφούς για τη νίκη των Πλαταιών (479 π.Χ.). Στο Forum του Κωνσταντίνου οι πηγές αναφέρουν 33 έργα τέχνης μνημειακού χαρακτήρα: ανάμεσά τους η θεά  Ήρα και Αφροδίτη, ένα άγαλμα της Αθηνάς και μία Θέτιδα. Μικρότερες συλλογές υπήρχαν ακόμη στο Στρατηγείον, στη Βασιλική, στο Αυγουσταίον και στο Μέγα Παλάτιον. Γνωρίζουμε ότι στο Στρατηγείον είχε τοποθετηθεί άγαλμα του Αλεξάνδρου. Η Βασιλική συμπληρώθηκε επί Κωνσταντίνου  από δύο ναΐσκους δεξιά και αριστερά: της Ρέας/Κυβέλης, με το άγαλμά της από το ιερό της θεάς στην Κύζικο, και της θεάς Τύχης, με άγαλμα της θεάς άγνωστης προέλευσης. Στη Βασιλική βρισκόταν επίσης  ο Ηρακλής του Λυσίππου. Στη συλλογή στο Αυγουσταίον υπήρχαν αγάλματα της Αφροδίτης, του Αρκτούρου, της Σελήνης, του  Νότιου Πόλου, του Δία, και του ζωδιακού κύκλου. Το Μέγα Παλάτιον διακοσμήθηκε με έργα όπως το σύμπλεγμα των Μουσών από το ιερό τους στον Ελικώνα. 

Επί αυτοκράτορος Flavius Theodosius Augustus («Μέγας Θεοδόσιος») το Βουλευτήριο διακοσμήθηκε με το άγαλμα του Δία που αρπάχτηκε μετά τη λεηλασία του ιερού της Δωδώνης στην Ήπειρο και το άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου που αρπάχτηκε μετά τη λεηλασία του ιερού της Λίνδου στη Ρόδο, τα οποία συνοδεύονταν από μια σειρά αγαλμάτων των Μουσών και ένα άγαλμα της Άρτεμης. Στη συλλογή του Λαύσου εντάχθηκαν δεκατρία αγάλματα: μία Αθηνά που αρπάχτηκε από τη Λίνδο, έργο του 6ου αι. π.Χ., η Ήρα της Σάμου, το χρυσελεφάντινο Άγαλμα του Δία της Ολυμπίας, έργο του Φειδία (5ος αι. π.Χ.), που αρπάχτηκε μετά τη λεηλασία του Ιερού της Ολυμπίας, η Αφροδίτη της Κνίδου του Πραξιτέλη (4ος αι. π.Χ.), ο Έρως της Μύνδου και η προσωποποίηση του Καιρού, έργα του Λυσίππου, καθώς και μία σειρά αγαλμάτων όπως Πάνες και Κένταυροι. (Πηγή: Μπούνια Αλεξάνδρα, «Η μεταφορά αρχαίων έργων τέχνης στην Κωνσταντινούπολη», 2007, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη). Η επανάχρηση αγαλμάτων από τους ιδρυτές του Βυζαντίου ενείχε, μεταξύ άλλων, το συμβολισμό της λεηλασίας και αρπαγής των θρησκευτικών συμβόλων των ηττημένων ελλήνων από τους νικητές βυζαντινούς.]

Δεδομένου ότι το πρωτότυπο έργο της Παρθένου Αθηνάς έχει πλέον χαθεί, είμαστε σε θέση να σχηματίσουμε μία εικόνα – έστω και αμυδρή – γι’ αυτό με βάση τα υπάρχοντα αντίγραφα (πρωτίστως αυτό του Βαρβακείου) και τις περιγραφές του Παυσανίου και του Πλινίου.

Στο Άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς η θεά παριστάνεται σε όρθια στάση, στραμμένη προς την ανατολική θύρα του Παρθενώνος, φορώντας δωρικό πέπλο με μακρύ απόπτυγμα ζωσμένο με φίδι. Το στήθος της καλύπτει η αιγίδα με το γοργόνειο, όπου συναντάμε και πάλι φίδια. Το κράνος της έχει τριπλό λοφίο, του οποίου το μεσαίο τμήμα απολήγει σε Σφίγγα και στα δύο πλαϊνά σε μορφές φτερωτών αλόγων (πήγασοι). Στο δεξιό της χέρι, που στηριζόταν είτε στο ιερό της φίδι είτε σε κίονα, κρατάει φτερωτή Νίκη. Με το αριστερό της κρατά δόρυ και στηρίζει την άντυγα της ασπίδας της, που φέρει ως επίσημα γοργόνειο ενώ φίδι, ο Εριχθόνιος, περιελίσσεται στο εσωτερικό τμήμα της. Το εσωτερικό της ασπίδας διακοσμούσε ανάγλυφη ή ζωγραφική (πάνω σε δέρμα) παράσταση Γιγαντομαχίας (σύγκρουση Θεών και Γιγάντων), στο δέ εξωτερικό της απεικονιζόταν επίσης σε ανάγλυφο Αμαζονομαχία (αγώνας των Αθηναίων εναντίον των Αμαζόνων). Σύμφωνα με την παράδοση, το άγαλμα πατούσε σε μνημειακή βάση ύψους 1,20μ., την οποία κοσμούσε περιμετρικά ανάγλυφη απεικόνιση του μύθου της γέννησης της Πανδώρας. Τέλος, τα τυρρηνικά σανδάλια της θεάς έφεραν παράσταση Κενταυρομαχίας (μάχη μεταξύ Λαπίθων και Κενταύρων). Μπροστά από το άγαλμα υπήρχε δεξαμενή νερού για την διατήρηση της υγρασίας του ελεφαντόδοντου. 

Πέρα από τις σπουδαίες καλλιτεχνικές του αρετές, το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, η οποία παρουσιάζεται πολυδιάστατη και πολυσήμαντη με τα σύμβολα και τις διάφορες λειτουργίες της, συμπυκνώνει κατά τον καλύτερο τρόπο τις αρχές του αθηναϊκού κράτους και τις θέσεις της αθηναϊκής πολιτικής στην πιό λαμπρή και ένδοξη φάση της ιστορίας της πόλης. [Πηγή: Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών , Χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου (περ. 440-438 π.Χ.)]

– Το GPS (Global Positioning System), Παγκόσμιο Σύστημα Στιγματοθέτησης, ή Θεσιθεσίας είναι παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού γεωγραφικής θέσης, (στίγματος), ακίνητου ή κινούμενου χρήστη, το οποίο βασίζεται σε ένα «πλέγμα» εικοσιτεσσάρων δορυφόρων της Γης, εφοδιασμένων με ειδικές συσκευές εντοπισμού, οι οποίες ονομάζονται «πομποδέκτες GPS». Οι πομποδέκτες αυτοί παρέχουν ακριβείς πληροφορίες για τη θέση ενός σημείου, το υψόμετρό του, την ταχύτητα και την κατεύθυνση της κίνησης του. Το σύστημα ξεκίνησε από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και ονομάστηκε NAVSTAR GPS (Navigation Signal Timing and Ranging Global Positioning System). Το δορυφορικό αυτό σύστημα ρυθμίζεται καθημερινά από τη Βάση Πολεμικής Αεροπορίας Σρίβερ (Schriever) με κόστος 400 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Το GPS αρχικά δημιουργήθηκε αποκλειστικά για στρατιωτική χρήση και ανήκε στη δικαιοδοσία του αμερικανικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, γνωστό τότε με την ονομασία Transit System, χρησιμοποιήθηκε ευρέως από το αμερικανικό ναυτικό. Απαιτήθηκαν αρκετές δεκαετίες, μέχρι δηλαδή τα μέσα της δεκαετίας του 1990, ώστε το σύστημα GPS να εξελιχθεί, να γίνει ιδιαίτερα ακριβές και να αρχίσει να διατίθεται για ελεύθερη χρήση από το ευρύ κοινό. 

Το γεωδαιτικό πρότυπο WGS-84 (World Geodetic System) είναι το πρότυπο με το οποίο ο πολιτισμός μας καθόρισε το τελικό γεωδαιτικό ελλειψοειδές αναφοράς το 1980 (αναθεωρήθηκε τελευταία φορά το 2004). Συγκεκριμένα, με την XVII Γενική Συνέλευση της IUGG στην Καμπέρα υιοθέτησε το γεωδαιτικό ελλειψοειδές αναφοράς διαστάσεων a = 6378137 και F = 1/ 298,25722, το οποίο χρησιμοποιείται σήμερα τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα στο ΕΓΣΑ 87 και στο HEPOS. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η ανάγκη για ένα νέο παγκόσμιο σύστημα γεωδαιτικών ήταν γενικά αναγνωρισμένη, τόσο από τη γεωδαιτική κοινότητα, όσο και από το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Το νέο Παγκόσμιο Γεωδαιτικό Σύστημα WGS 84 που αποτελεί το σύστημα αναφοράς και πλέον χρησιμοποιείται από το παγκόσμιο σύστημα εντοπισμού θέσης, είναι γεωκεντρικό και σε παγκόσμιο επίπεδο η απόκλισή του υπολογίζεται εντός του εύρους του ± 1 m. Το σύστημα αυτό που έχει επικρατήσει παγκοσμίως και χρησιμοποιείται ευρύτατα, υλοποιείται μέσω των δορυφόρων του συστήματος GPS. Όλοι οι δέκτες GPS το υποστηρίζουν και οι αρχικές (default) ρυθμίσεις τους αναφέρονται σε αυτό το σύστημα. 

– H Λίνδος είναι πόλη και αρχαιολογικός τόπος στο ακρωτήριο Κράνα των ανατολικών ακτών της Ρόδου, στα Δωδεκάνησα, στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Στην Λίνδο δημιουργήθηκε το ναυτικό δίκαιο. Η ιστορία του νησιού είναι συνυφασμένη με το Δίκαιο της Θάλασσας και το Ναυτικό Δίκαιο, αφού η αδιαφιλονίκητη κυριαρχία της αρχαίας Ρόδου ως μεγάλης ναυτικής δύναμης, είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία του πρώτου καταγεγραμμένου κώδικα Ναυτικού Δικαίου, γνωστή ως «Νόμος Ροδίων Ναυτικός».

Η Ακρόπολη της Λίνδου λέγεται η τοποθεσία του ναού του 4ου αιώνα π.Χ. που ήταν αφιερωμένος στην Παρθένο Λινδία Αθηνά. Στην Ακρόπολη της Λίνδου δέσποζε ο μεγαλοπρεπής Ναός της Παρθένου Λινδίας Αθηνάς, της οποίας η τελική μορφή επιτεύχθηκε γύρω στο 300 π.Χ. . Είναι το σπουδαιότερο μνημείο της Ακρόπολης Λίνδου. Είναι δωρικός τετράστυλος αμφιπρόστυλος και σώζεται σε αρκετά καλή κατάσταση.  Η Παρθένος Λινδία Αθηνά, ήταν η πολιούχος της Λίνδου. Τον 3ο αιώνα π.X. εισάγεται η λατρεία του Διός Πολιέως αν και η Αθηνά παραμένει η κύρια θεότητα του ιερού. Τα ερείπια του διάσημου σε όλο τον αρχαίο κόσμο ιερού της Παρθένου Λινδίας Αθηνάς, σώζονται μέχρι και σήμερα στην αρχαία Ακρόπολη, στην κορυφή ενός κατακόρυφου βράχου που αρχίζει αμέσως από τη θάλασσα, ύψους 116 μέτρων, με εκπληκτική θέα προς τ’ άλλα μνημεία της ακρόπολης και τους γύρω κολπίσκους. 

Στο εσωτερικό του ναού σώζεται τράπεζα προσφορών και η βάση του λατρευτικού αγάλματος της Aθηνάς. Σύμφωνα με το Χρονικό της Λίνδου του Τιμαχίδα, τη σημαντικότερη γραπτή πηγή της αρχαιότητας για την ιστορία του ιερού, στο νέο ναό στις αρχές της Ελληνιστικής περιόδου τοποθετήθηκε χρυσελεφάντινο άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς Λινδίας, αντίστοιχου τύπου με τη χρυσελεφάντινη Αθηνά του Φειδία στον Παρθενώνα της Αθήνας (Αρχαιολογικός χώρος, Βυζαντινά & Μεταβυζαντινά μνημεία, Πολιτιστική κληρονομιά, Λίνδος). Το Άγαλμα  μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εντάχθηκε στην ελληνιστική συλλογή των βυζαντινών που κοσμούσε τα δημόσια κτίρια της πόλης. Με το προσωνύμιο «Παρθένος»  λατρευόταν στον ναό του Παρθενώνα στην Αθήνα και στον Παρθενώνα της Λίνδου στη Ρόδο. 

– Ο Παρθενώνας στο Νάσβιλ του Τενεσί (Parthenon in Nashville, Tennessee) είναι ένα ακριβές αντίγραφο του πρωτότυπου Παρθενώνα της Αθήνας. 

Είναι δημιούργημα του αρχιτέκτονα William Crawford Smith (1837 -1899) ο οποίος ήταν αμερικανός αρχιτέκτονας που σχεδίασε πολλά κτίρια στο Nashville, στο Tennessee, συμπεριλαμβανομένου του Kirkland Hall, του πρώτου κτιρίου στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Vanderbilt. Χτίστηκε ως μέρος της εκατονταετηρίδας της έκθεσης του Τενεσί το έτος 1897, 11 χρόνια μετά την τοποθέτηση του Αγάλματος της Ελευθερίας στα  αστεροειδή τείχη του φρουρίου Wood, στην ομώνυμη νησίδα στον Κόλπο της Νέας Υόρκης, το έτος 1886. Σήμερα ο Παρθενώνας του Νάσβιλ, ο οποίος λειτουργεί ως μουσείο τέχνης, βρίσκεται στο κέντρο  του Centennial Park, ενός μεγάλου δημόσιου πάρκου, δυτικά του κέντρου του Νάσβιλ. 

[Η κατασκευή της Στοάς τού Αττάλου στην Αρχαία Αγορά στο Θησείο με πρωτοβουλία της Αμερικανικής Σχολής Αθηνών και χρηματοδότηση του Ιδρύματος Rockefeller, η  ανασκαφή του ναού του Απόλλωνος στην Αρχαία Κόρινθο, η κατασκευή του Μουσείου της Κορίνθου, κτισμένο το 1932 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στον απόηχο της πολυετούς ερευνητικής δραστηριότητας των μελών της Σχολής και πλείστων άλλων αρχαιολόγων, το τεράστιο ανασκαφικό και πολιτιστικό έργο από τους άοκνους υπηρέτες του Ελληνισμού αρχαιολόγους Stephen Miller και Kim Shelton στη Νεμέα, με τη δημιουργία αρχαιολογικού πάρκου, την κατασκευή και εξοπλισμό του Μουσείου της Νεμέας, την ανασκαφή του Αρχαίου Σταδίου, την Αναβίωση των αρχαίων Νεμέων Αγώνων και, κυρίως, την αναστήλωση του Ναού του Νεμείου Διός με ανώνυμες χορηγίες ιδιωτών από τις ΗΠΑ, υπό την αιγίδα της  Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και το Κέντρο Νεμέας για την Κλασική Αρχαιολογία του Πανεπιστημίου του Berkeley (Nemea Center for Classical Archaeology, University of California, Berkeley), η αποστολή «Απόλλων 11» που ήταν μέρος του Προγράμματος «Απόλλων» της NASA, που τελικό του στόχο είχε την προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη, η χορωδιακή συμφωνία Μυθωδία της 28ης Ιουνίου 2001 του Βαγγέλη Παπαθανασίου που τελέστηκε στο ναό του Ολυμπίου Διός στο Ολυμπιείο της Αθήνας στο πλαίσιο της αποστολής της NASA στον Άρη, οι ανεκτίμητες υπηρεσίες πολιτισμού στον ελληνισμό αλλά και στην ανθρωπότητα από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, δεν είναι παρά η συνέχεια του Αμερικανικού Έθνους, που χτίστηκε στα θεμέλια του ναού της Παρθένου Αθηνάς του Νάσβιλ,  πιστού αντιγράφου του Παρθενώνα της Ακρόπολης των Αθηνών. Του Αμερικανικού Έθνους που ορθώθηκε στο βάθρο του Αγάλματος της Ελευθερίας στα αστεροειδή τείχη του φρουρίου Wood, στην ομώνυμη νησίδα στον Κόλπο της Νέας Υόρκης, το έτος 1886, που ήταν δώρο του Γαλλικού Έθνους προς το νεοσύστατο τότε Αμερικανικό Κράτος, και  αναπαριστά τη θεά των ρωμαίων Libertas, που ήταν η ρωμαϊκή συνέχεια της ελληνικής θεάς της «Ελευθερίας», που με αυτή την προσωνυμία λατρευόταν η θεά Άρτεμις στα Μύρα της Λυκίας (Το Άγαλμα της Ελευθερίας και η ιστορία του, εδώ .]

Η τελική φάση της αναδημιουργίας  του πρωτότυπου Αγάλματος της Παρθένου Aθηνάς, που δέσποζε στον  Παρθενώνα της Ακρόπολης των Αθηνών, έγινε το 1990 από τον γλύπτη  Alan LeQuire. Το Άγαλμα της Παρθένου Aθηνάς του Νάσβιλ είναι το επίκεντρο του Παρθενώνα στο Νάσβιλ, όπως ακριβώς επίκεντρο στον Παρθενώνα των Αθηνών ήταν το Άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου του Φειδία. Η αναδημιουργία του Αγάλματος της Αθηνάς Παρθένου του Παρθενώνα στο Νάσβιλ βασίστηκε  στο σωζόμενο αντίγραφο της  Βαρβακείου και στις περιγραφές του Παυσανίου και του Πλινίου: στέκει πάνω σε βάθρο, φέρει ασπίδα στο αριστερό της χέρι και ένα μικρό άγαλμα της Νίκης στη δεξιά της παλάμη, ενώ το κεφάλι ενός τεράστιου φιδιού ξεπροβάλει από την ασπίδα της, όπως ακριβώς και στο πρωτότυπο. Η Παρθένος Αθηνά του Nashville είναι κατασκευασμένη από σύνθετο υλικό αποτελούμενο από τσιμέντο,  γύψο και αλεσμένο γυαλί. Το κεφάλι της Αθηνάς συναρμολογήθηκε πάνω σε ένα οπλισμό αλουμινίου και το κάτω τμήμα κατασκευάστηκε από χάλυβα.

Η Παρθένος Αθηνά του Νάσβιλ έχει ύψος 12,8 μ., καθιστώντας την το μεγαλύτερο άγαλμα εσωτερικής γλυπτικής στο Δυτικό Κόσμο! Το 2002, οι εθελοντές του Παρθενώνα του Νάσβιλ επιχρύσωναν την Παρθένο Αθηνά υπό την εποπτεία του πλοιάρχου Lou Reed. Το έργο επιχρύσωσης κάνει το σύγχρονο άγαλμα να μοιάζει πολύ περισσότερο με το πρωτότυπο της Παρθένου Αθηνάς του Φειδία, που ορθώνονταν στο κέντρο του Παρθενώνα στην Ακρόπολη των Αθηνών. Οι χρυσές πλάκες στο άγαλμα της Αθηνάς του Φειδία ζύγιζαν περίπου 680 κιλά και είχαν πάχος από 1.6 έως 3.2 χιλιοστά. Το φύλλο χρυσού 23,75 καρατίων της Παρθένου Αθηνάς στον Παρθενώνα του Νάσβιλ ζυγίζει συνολικά 3,9 κιλά και είναι το ένα τρίτο του πάχους ενός φύλλου χαρτιού. 

Η σύγχρονη εκδοχή της Αθηνάς Παρθένου του Νάσβιλ είναι σημαντική λόγω του μεγέθους του Αγάλματος στην κλίμακα του πρωτότυπου, καθώς και της στόχευσης για την κατασκευή ενός πιστού αντιγράφου του πρωτότυπου έργου του Φειδία. Το άγαλμα προσθέτει μια πρόσθετη διάσταση ρεαλισμού στο ακριβές αντίγραφο του Παρθενώνα. Η αναδημιουργία της Αθηνάς Παρθένου δίνει στους επισκέπτες την εντύπωση ότι είναι πραγματικά μέσα στον  αρχαίο τόπο λατρείας του Παρθενώνα των Αθηνών. 

Δεδομένου ότι ο ναός είναι ακριβές αντίγραφο του πρωτότυπου Παρθενώνα, οι διακοσμήσεις του είναι πολυχρωματικές όσο το δυνατόν πιο κοντά στο πρωτότυπο. Το αντίγραφο του αρχικού Παρθενώνα στην Αθήνα χρησιμεύει ως μνημείο για αυτό που θεωρείται το αποκορύφωμα της κλασσικής αρχιτεκτονικής. Τα γλυπτά των μαρμάρων του Παρθενώνα του Νάσβιλ είναι πιστά αντίγραφα των αρχικών γλυπτών που κοσμούσαν τα αετώματα του Παρθενώνα στην Ακρόπολη των Αθηνών, που χρονολογούνται από το 438 π.Χ. Πολλά θραύσματα των πρωτοτύπων στεγάζονται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Άλλα βρίσκονται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα.

Το καλοκαίρι, οι τοπικές θεατρικές παραγωγές χρησιμοποιούν το κτίριο ως σκηνικό για κλασσικά ελληνικά έργα, όπως η Μήδεια του Ευριπίδη και η Αντιγόνη του Σοφοκλή, που ανεβαίνουν δωρεάν για το κοινό, στα χνάρια ανάλογων δρώμενων που λαμβάνουν χώρα στον πρωτότυπο Παρθενώνα στην Ακρόπολη των Αθηνών. Άλλες παραστάσεις, όπως «οι Μεταμορφώσεις» του Mary Zimmerman, έγιναν εντός του ναού, στη βάση του Αγάλματος της Παρθένου Αθηνάς.

– Στην εικόνα 1, οι τρεις Παρθενώνες έχουν μεταφερθεί (copy – paste) ο ένας δίπλα στον άλλο όπως ακριβώς είναι τοποθετημένοι στο χώρο. 

Οι τρεις Παρθενώνες είναι τοποθετημένοι στο χώρο με γεωγραφικό προσανατολισμό τέτοιο, που ιδωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο σχηματίζουν μεταξύ τους γωνία 22,28 μοιρών! Ο Παρθενώνας της Λίνδου σχηματίζει γωνία 22,28 μοιρών με τον Παρθενώνα του Νάσβιλ, και ο Παρθενώνας του Νάσβιλ γωνία 22,28 μοιρών με τον Παρθενώνα των Αθηνών! Από άποψη συμβολισμού, οι τρεις ναοί της Παρθένου Αθηνάς σε  Λίνδο, Νάσβιλ και Αθήνα, αποτελούν ενιαίο ναϊκό συγκρότημα, υπό την έννοια της τέλειας δομικής συνέχειας του γεωγραφικού προσανατολισμού τους. Ο διαδοχικός προσανατολισμός των τριών Παρθενώνων κατά τρόπο που ο ένας αποτελεί γεωμετρική  συνέχεια του άλλου, είναι ύμνος της ανθρώπινης νόησης στη Νόηση του Θεού, ύμνος δηλαδή στην Αθηνά, από το Α-θεο-νόα ή Η-θεο-νόα, που σημαίνει η Νόηση του Θεού. Η κατασκευή του ναού της Παρθένου Αθηνάς του Νάσβιλ από τον αρχιτέκτονα William Crawford Smith το 1897 έτσι που ο Παρθενώνας του Νάσβιλ συμπληρώνει τέλεια τη γεωμετρία των δύο Παρθενώνων σε  Αθήνα και Λίνδο, δεν είναι παρά η μετουσίωση της θεϊκής Νόησης στο Τενεσί των ΗΠΑ.  

– Ο ναός της Λινδίας Παρθένου Αθηνάς στην Ακρόπολη της Λίνδου βρίσκεται εδώ 

Ο ναός της Παρθένου Αθηνάς του Νάσβιλ βρίσκεται εδώ   

Η απόσταση μεταξύ τους σε ευθεία γραμμή (λοξοδρομία/Rhumb line) σε Μερκατορική χαρτογραφική προβολή (Google Maps) είναι 9.554.383 μέτρα.

Ο ναός της Λινδίας Παρθένου Αθηνάς στην Ακρόπολη της Λίνδου βρίσκεται στις 36° 5’ 27’’ γεωγραφικό πλάτος. 

Ο Παρθενώνας της Αθηνάς του Νάσβιλ βρίσκεται στις 36° 8’ 58’’ γεωγραφικό πλάτος. 

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι δύο Παρθενώνες είναι τοποθετημένοι  στην ίδια ευθεία ! [εικόνα 2] Όχι όμως ακριβώς στην ίδια ευθεία, όχι στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό πλάτος. 

Για να ήταν ο ναός της Παρθένου Αθηνάς του Νάσβιλ στο ίδιο ΑΚΡΙΒΏΣ γεωγραφικό πλάτος με το ναό της Λινδίας Παρθένου Αθηνάς (36° 5’ 27’’), θα έπρεπε ο William Crawford Smith να χτίσει τον Παρθενώνα του Νάσβιλ 6.546,96 μέτρα νότια από το σημείο που τον έχτισε το 1897. Το σημείο αυτό, που ευθυγραμμίζεται ακριβώς με το ναό της Παρθένου Λινδίας Αθηνάς στην Ακρόπολη της Λίνδου, βρίσκεται στο προάστιο του Νάσβιλ ‘Green Hills’,  μόλις 6,5 χιλιόμετρα νότια από το σημείο που στέκει ο Παρθενώνας του Νάσβιλ, ακριβώς στο σημείο αυτό 

Με την επιστήμη της χαρτογραφίας το 1897 να βρίσκεται σε στάδιο εμβρυικό, με το Παγκόσμιο Σύστημα Εντοπισμού GPS να καθυστερεί 98 χρόνια και το γεωδαιτικό πρότυπο WGS-84 να αργεί 107 ολόκληρα χρόνια, στην προσπάθειά τους οι σπουδαίοι αμερικανοί γεωδαίτες και χαρτογράφοι, να τοποθετήσουν με Διαβήτη, Γνώμονα, Πυξίδα και Εξάντα τον Παρθενώνα του Νάσβιλ στο ΊΔΙΟ ΑΚΡΙΒΏΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΌ ΠΛΆΤΟΣ με τον Παρθενώνα στην Ακρόπολη της Λίνδου, έπεσαν έξω στους υπολογισμούς τους μόλις 6.546 μέτρα ! !

Στην προσπάθεια του ο αρχιτέκτων William Crawford Smith να τοποθετήσει το 1897 το Άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς του Νάσβιλ και το Άγαλμα της Παρθένου Λινδίας Αθηνάς, στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό πλάτος της τεράστιας λοξοδρομικής ευθείας 9.554.383 μέτρων από το ναό της Αθηνάς Παρθένου του Νάσβιλ ως το ναό της Λινδίας Παρθένου Αθηνάς στην Ακρόπολη της Λίνδου, έσφαλε στους υπολογισμούς του σε ποσοστό μόλις 0,06852311% ! !

Advertisements