​Έρως ανίκατε μάχαν

Η Ολυμπία, το λίκνο του πολιτισμού, του αθλητισμού και της οικουμενικότητας, είναι τόσο αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τον Αλφειό και ο Αλφειός με αυτή, ώστε συχνά στις διηγήσεις τους οι αρχαίοι συγγραφείς, ποιητές και τραγωδοί, αντικαθιστούν το όνομά της με το όνομα του Αλφειού, όπως κάνει για παράδειγμα ο Πίνδαρος σε έναν στίχο από τον 7ο Ολυμπιόνικο στη 79η Ολυμπιάδα.
Πολύ πριν την εμφάνιση του ανθρώπου, ο ακαμαντορρόας ποταμός Αλφειός με την γεννητική και καθαρτική δύναμη και τον πλούτο των υδάτων του, και με τη βοήθεια του παραποτάμου του Κλαδέου, ξύπνησε στο τοπίο και τη φύση της Ολυμπίας τις πιο όμορφες διαθέσεις και δημιούργησε σε συνεργασία με την εύφορη ηλειακή γη και το κλίμα της, ένα μέρος μοναδικό, απαράμιλλου κάλλους. Σο ειδυλλιακό τοπίο με τη πλούσια βλάστηση και το απέραντο πράσινο άλσος θαυμάστηκε από τους αρχαίους και γι’ αυτό αφιερώθηκε στον Ολύμπιο Δία και την Ήρα Ολυμπία, τους ύψιστους θεούς της αρχαίας πίστης. Σο ιερό άλσος της Ολυμπίας, η Ιερή Άλτις, δεν θα υπήρχε αν δεν συνεργούσαν στη δημιουργία της ο Αλφειός και ο Κλαδέος. Το ιερό του Διός, αν και ιδρύθηκε από ηλείους, απέκτησε πανελλήνιο και οικουμενικό χαρακτήρα, λόγω των αθλητικών αγώνων που τελούνταν εδώ ως μια από τις κορυφαίες εκδηλώσεις λατρείας του Δία.

Οι δυο ποταμοί Αλφειός και Κλαδέος, μαζί με τον Κρόνιο και τους γύρω λόφους, υπήρξαν μάρτυρες του μεγαλείου και της δόξας του Ιερού της Ολυμπίας και συνάμα προστάτες του, αφού όταν χρειάστηκε, κάλυψαν με τις φερτές τους ύλες τα απομεινάρια του, ώστε να μας τα διασώσουν από την οριστική απώλεια και την ολοκληρωτική φθορά που προκαλεί ο χρόνος. 

Για τη διαρκή προσφορά τους στον άνθρωπο και τη φύση, οι ποταμοί τιμήθηκαν άπαξ δια παντός: Μπορεί κανείς να τους καμαρώσει στο ανατολικό, κύριο αέτωμα του μεγαλοπρεπούς ναού του Διός της Ολυμπίας, όπου αποδίδεται η περίφημη σκηνή της αρματοδρομίας μεταξύ του Πέλοπα και του Οινόμαου. Ο άγνωστος καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε την σύνθεση αυτή, συμπλήρωσε με τον πλέον αρμονικό τρόπο το κενό στις δυο γωνίες του αετώματος, παριστάνοντας μισοξαπλωμένους, όπως αρμόζει στη φύση τους, τον Αλφειό και τον Κλαδέο, στραμμένους προς το μέσο της σκηνής όπου το στιγμιότυπο πριν την έναρξη της μοιραίας αρματοδρομίας. [εικόνες 1 και 2]

Λίγα είναι τα ποτάμια στον κόσμο που έχουν να μας διηγηθούν μια τόσο συναρπαστική και γοητευτική ιστορία, σαν αυτή που η ελληνική μυθολογία επεφύλαξε στον Αλφειό, τον πλουτοδότη ποταμό που με τα άφθονα νερά του, αιώνες τώρα γονιμοποιεί ολόκληρη τη δυτική Πελοπόννησο και τον κάμπο της Ολυμπίας, συντελώντας καταλυτικά στη φήμη που από την αρχαιότητα την θέλει ως τον κάλλιστο της Ελλάδας τόπο. Συμπρωταγωνίστρια σε αυτόν τον εμπνευσμένο και ιδιαίτερα αγαπητό, ακόμη και σήμερα, μύθο είναι η πανέμορφη νύμφη Αρέθουσα, ακόλουθος της θεάς Άρτεμης, ενώ σκηνοθέτης δεν είναι άλλος από τον έρωτα, που κατά τον Ησίοδο «παιδεύει με το γλυκό του λίγωμα και τους θεούς και τους ανθρώπους», ενώ κατά τον ποιητή του -2ου αι. Μόσχο τον Σικελιώτη, «με τις πονηρές συλλήψεις του μαθαίνει ακόμα και το ποτάμι να κολυμπάει». 

Προτού όμως αφεθούμε στην μαγεία των πλούσιων σε συμβολισμούς και νοήματα μύθων της περιοχής, αξίζει να μάθουμε κάποια στοιχεία που αφορούν τους δυο πρωταγωνιστές, τον Αλφειό και την Αρέθουσα και έτσι να τους γνωρίσουμε καλύτερα. Ο πλατύρροος Αλφειός, έχει μήκος 116 χλμ. και είναι ο μεγαλύτερος σε όγκο υδάτων και σε μήκος ποταμός της Πελοποννήσου αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους της χώρας. Πηγάζει από τις δυτικές υπώρειες του Ταϋγέτου, κυλά στην πεδιάδα της Τεγέας και το οροπέδιο της Μεγαλόπολης και αφήνοντας πίσω του την Γορτυνία, μπαίνει με μεγαλοπρέπεια στην Ηλεία, όπου διαρρέοντας την κοιλάδα της Ολυμπίας, χύνεται τελικά στο Ιόνιο πέλαγος. Στην μακρά και γεμάτη όμορφους μαιανδρισμούς πορεία του, δέχεται τα νερά αρκετών ποταμών, μικρών ή μεγάλων, όπως του Λούσιου, του Ερυμάνθου και του Λάδωνα, ενώ δίπλα στην Ιερή Άλτη της Ολυμπίας ανταμώνει τον Κλαδέο.Για την θεϊκή καταγωγή του Αλφειού κάνει λόγο ο Ήσιοδος στην Θεογονία του. Εκεί ο Αλφειός παρουσιάζεται ως ένας από τους τρεις χιλιάδες γιούς του Ωκεανού και της Τηθύος, μαζί με το Νείλο και τον Ηριδανό. Σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα, στο Ιερό της Ολυμπίας υπήρχαν δυο βωμοί αφιερωμένοι στον Αλφειό, όπου θυσιάζονταν βόδια προς τιμή του. Μάλιστα στον έναν από αυτούς λατρευόταν μαζί με τη θεά Άρτεμη με την οποία αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να ενωθεί ερωτικά.

Ένας ακόμη συγγραφέας της όψιμης αρχαιότητας, ο περιηγητής Παυσανίας, αναφέρει πως ο Αλφειός ήταν το αγαπημένο ποτάμι του Δία. Ο ίδιος συγγραφέας δεν κρύβει τον θαυμασμό του για τον πολύυδρο ποταμό, και μας παραδίδει πως στην Ολυμπία υπήρχε τελετουργικό σύμφωνα με το οποίο οι ιερείς επέχριαν το βωμό του Διός με λάσπη που έφτιαχναν από την ιερή στάχτη της άσβεστης φλόγας που έκαιγε στο Πρυτανείο, αναμεμιγμένη με νερό από τον Αλφειό.

Για την ερμηνεία του ονόματος Αλφειός υπάρχουν δυο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, η λέξη προέρχεται από το ρήμα αλφάνω που σημαίνει αποφέρω, κερδίζω, παράγω. Μια τέτοια ερμηνεία συνάδει απόλυτα και προσδιορίζει με χαρακτηριστικό τρόπο μια από τις κύριες ιδιότητες του συγκεκριμένου ποταμού που αποφέρει πλούτο και παράγει κέρδη. Ωστόσο, και η δεύτερη ερμηνεία του ονόματος του, την οποία μας παραδίδει ο Στράβων, φανερώνει μια ακόμη ιδιότητα του ποταμού να θεραπεύει τον αλφό, δερματική ασθένεια γνωστή ως «λεύκη», η οποία προσβάλει περιοχές του δέρματος αφήνοντάς τες υπερβολικά λευκές.

Σε αντίθεση με τον Αλφειό, το όνομα της νύμφης Αρέθουσας φέρουν πολλές πηγές στην αρχαιότητα και σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Στις πιο σημαντικές από αυτές αναφέρεται ο Ευριπίδης στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Πηγές με το όνομα Αρέθουσα παραδίδουν, μαζί με τον Ευριπίδη και διάφοροι ακόμα συγγραφείς της αρχαιότητας ότι υπήρχαν στη Χαλκίδα, στη Θήβα, στη Μακεδονία, στο Άργος, στην Ιθάκη, όπου μάλιστα τα κοπάδια του Ευμαίου έπιναν νερό, στη Σάμο, τη Σμύρνη, και βεβαίως στη Σικελία, στο νησάκι των Συρακουσών Ορτυγία, όπου εκεί η αρχαία παράδοση, όπως θα δούμε σε λίγο, θέλει την νύμφη Αρέθουσα να μεταμορφώνεται μόνιμα πλέον σε πηγή, και μάλιστα ιερή. Αξίζει εδώ να σημειώσουμε πως η στενή σχέση της Αρέθουσας με το υγρό στοιχείο, προδίδεται από το ίδιο της το όνομα, αφού παράγεται από το ρήμα άρδω, που σημαίνει ποτίζω.

Ήρθε η ώρα όμως να ακούσουμε τι έχει να πει ο προσφιλής μύθος του ποταμού Αλφειού. Σύμφωνα λοιπόν με την κυρίαρχη εκδοχή του, ο ποταμός Αλφειός, θαμπώθηκε από την ομορφιά της νύμφης Αρέθουσας, όταν τυχαία συναντήθηκαν στα δάση της κεντρικής Πελοποννήσου. Από τη στιγμή που την αντίκρισε, ο έρωτας πλέον κυβερνά την ψυχή και το νου του ποταμού. Αμέσως αφού εκδήλωσε τον πόθο του στη νύμφη, αυτή προσπαθεί να του ξεφύγει βάζοντάς το στα πόδια. Ο Αλφειός όμως είναι αποφασισμένος να την κάνει δική του και αρχίζει να την καταδιώκει ανάμεσα στα όρη της Αρκαδίας. Φτάνοντας στην Ηλεία και ενώ η Αρέθουσα ήταν έτοιμη να παραδοθεί στον ποταμό, μεσολαβεί η προστάτιδά της Άρτεμη και προκειμένου να την γλιτώσει από τις ορέξεις του ποταμού, τη μεταφέρει μέσα σε σύννεφο στην ανατολική ακτή της Σικελίας, στη νήσο Ορτυγία και τη μεταμορφώνει σε πηγή. Ο «αυτόκλητος νυμφίος» δεν θα σταματήσει μπροστά στο οποιοδήποτε εμπόδιο προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Με μια υπερβατική και πλήρη σε συμβολισμό κίνηση, βουτά μέσα στο πέλαγος και κολυμπά διασχίζοντάς το, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό. Στο τέλος, το πείσμα του τον δικαιώνει, αφού καταφέρνει να ενώσει τα νερά του με το «άχραντον Αρεθούσιον ύδωρ» και να σβήσει επιτέλους τον διάπυρο έρωτά του.

Παραλλαγή του μύθου αυτού, παρουσιάζει τον Αλφειό ως κυνηγό στα βουνά της Αρκαδίας, ο οποίος καταδιώκει την νύμφη και επίσης κυνηγό Αρέθουσα, όταν αυτή αρνείται να ανταποδώσει τον έρωτα του. Η Άρτεμη τελικά αναλαμβάνει την σωτηρία της πιστής νύμφης και ακόλουθής της. Με ένα κτύπημα ανοίγει ένα χάσμα στη γη, κάπου στη πεδιάδα της Ηλείας, μια καταβόθρα δηλαδή, μεταβάλλει τη νύμφη σε πηγή η οποία, αφού χάνεται μέσα σε υπόγεια – υποθαλάσσια περάσματα , ανέρχεται στην επιφάνεια στο νησάκι Ορτυγία της Σικελίας, στο λιμάνι των Συρακουσών. Ωστόσο, ο πλάνητας ποταμός Αλφειός καθόλου δεν πτοείται και την ακολουθεί «κατά πόδας». Φθάνει και αυτός στην Ορτυγία από τα ίδια περάσματα και σμίγει τα νερά του με τα νερά της πηγής.

[Ο Παυσανίας αναφέρεται σε έναν ακόμη μύθο που επιβεβαιώνει πόσο παθιασμένος και παράτολμος ποταμός είναι ο Αλφειός, αφού λογάριαζε να πλαγιάσει ακόμη και με την ίδια τη θεά Άρτεμη, έστω και με τη βία. Το σχέδιό του ήταν να της επιτεθεί και να τη καθηλώσει σε ένα ολονύκτιο «πάρτυ» που έκανε με τη συντροφιά των νυμφών ακολούθων της στην παραλία, κοντά στον αρχαίο δήμο της Ηλείας, τα Λέτρινα. Όμως η θεά, γνωρίζοντας τις προθέσεις του, φρόντισε προηγουμένως να αλείψει με λάσπη τα πρόσωπα των νυμφών και το δικό της, ώστε ο Αλφειός, όταν τις συνάντησε, δεν μπορούσε να αναγνωρίσει την θεά και έτσι , αυτή τη φορά εγκατέλειψε την προσπάθεια. Έκτοτε η Άρτεμη πήρε την ονομασία Αλφειαία, λόγω του ανικανοποίητου έρωτα του Αλφειού για αυτήν]

Τόσο ζωηρή ήταν η εντύπωση που είχε δημιουργήσει ο μύθος του ερωτευμένου Αλφειού και της Αρεθούσας στους αρχαίους, ώστε πολλοί ήταν αυτοί που πίστευαν πως αποτελούσε πραγματικό γεγονός ότι ο Αλφειός δηλαδή, εκβάλλει στην νήσο Ορτυγία των Συρακουσών. Σε απόδειξη μάλιστα της αλήθειας αυτού, ισχυρίζονταν ότι η πηγή Αρέθουσα είχε αναβρύσει μια χρυσή φιάλη την οποία είχε παρασύρει ο Αλφειός από το ιερό της Ολυμπίας και η οποία φυλασσόταν στο ιερό της Αρτέμιδος στις Συρακούσες. Εκτός της χρυσής φιάλης ο Αλφειός μετέφερε ιερή σκόνη, άνθη και φύλλα από το ιερό του Διός ως δώρα στην αγαπημένη του, αλλά μαζί με αυτά και την κόπρο των δεκάδων βοδιών που συγκεντρώνονταν κάθε τέσσερα χρόνια για θυσία κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων. 

Ξεχωριστές τιμές απέδιδαν οι Συρακούσιοι στην ιερή πηγή Αρέθουσα, έπειτα από την ένωσή της με τον ποταμό και θεό Αλφειό. Την απεικόνιζαν συχνά στα περίτεχνα αργυρά τετράδραχμα και δεκάδραχμά τους, προσωποποιημένη ως όμορφη νέα, στολισμένη με κοσμήματα και ενίοτε στεφανωμένη με αγριελιά, που συνιστά σαφή υπαινιγμό για τη σχέση της με την Ολυμπία. Την περιβάλλουν δελφίνια που παραπέμπουν στο σχετικό μύθο, ενώ στην αντίθετη όψη απεικόνιζαν το τέθριππο με τον εκάστοτε τύραννο των Συρακουσών.

Η παραπάνω παράδοση του ερωτευμένου Αλφειού και της Αρεθούσας  φαίνεται πως είναι ήδη γνωστή στον -6ο αιώνα δεδομένου ότι την αναφέρει ο Ίβυκος , ποιητής που έζησε αυτή την εποχή. Ίσως όμως ο μύθος του Αλφειού και της Αρέθουσας να είναι ακόμα πιο παλιός, αφού γίνεται μνεία σε χρησμό σχετικό με την ίδρυση των Συρακουσών το -734.

Όπως και να’ χει, το βέβαιο είναι πως ο περιλάλητος μύθος του υγρού οδοιπόρου και της καλλίρροης πηγής, έθρεψε τη φαντασία πολλών συγγραφέων, γεωγράφων, ιστορικών και ενέπνευσε πολλούς ποιητές και λογίους, γνωστούς και αγνώστους, ακόμη και εικαστικούς καλλιτέχνες, να συνθέσουν έργα αφιερωμένα σε αυτόν. 

Ας σταθούμε σε μερικούς από αυτούς.

Μια από τις ωραιότερες ποιητικές εκφράσεις, εμπνευσμένη από την ρομαντική αυτή ιστορία των δυο υγρών στοιχείων της φύσης, ανήκει στον Πίνδαρο. Σε ένα στίχο στον πρώτο Νεμεόνικό του, ονομάζει την νήσο Ορτυγία «άπνευμα σεμνόν Αλφειού», δηλ. ιερή ανάσα του Αλφειού. 

Ο Νόννος ο Πανοπολίτης, συγγραφέας των Διονυσιακών του +5ου αιώνα, με την ανεξάντλητη φαντασία του αποδίδει το μυστήριο της μετάβασης του Αλφειού στην απέναντι ακτή χωρίς να αναμιχθούν τα νερά του με τη θάλασσα, στον θερμό, φλογερό έρωτα και πόθο που συντάρασσε και κινητοποιούσε τον ποταμό. Σε άλλο στίχο, ο ίδιος συγγραφέας, φαντάζεται τον ποταμό να αγκαλιάζει την Αρέθουσα με τις νερένιες παλάμες του, σε υγρό νυφικό θάλαμο.

 Ο Λουκιανός πάλι, βάζει τον Αλφειό να διαπλέει τη θάλασσα με συνεχή μακροβούτια, καταδυόμενος και αναδυόμενος συνεχώς όπως οι ερωδιοί.

Ακόμη και ο σουηδός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ίγκμαρ Μπέργκμαν παρακινήθηκε από τον εκπληκτικό αυτόν μύθο, ώστε τον ενσωμάτωσε στο κινηματογραφικό έργο του «Τα δύο πρόσωπα» της δεκαετίας του 1950.

Σε πολλές από τις παραστατικές τέχνες θα συναντήσουμε τους πρωταγωνιστές του εξαίσιου αυτού μύθου ήδη από την αρχαιότητα, αλλά ακόμα και στις μέρες μας. Η κεντρική πλατεία Αρχιμήδους των Συρακουσών, κοσμείται με μαρμάρινο γλυπτό σύμπλεγμα του μύθου του Αλφειού και της Αρέθουσας, ενώ και στην ίδια τη πηγή Αρέθουσα στην Ορτυγία [εικόνα 3], έχει στηθεί γλυπτό που παριστάνει τους δυο εραστές [εικόνα 4]. (πηγή: Αντωνόπουλος Κωνσατντίνος, Αρχαιολόγος)

[Αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι ο συγγραφέας, Αρχαιολόγος Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος, επιχειρεί τη γεωδαισιακή επαλήθευση του μύθου (!) προχωρώντας σε  συσχετισμό των γεωγραφικών θέσεων της πηγής Αρεθούσας με τις εκβολές του Αλφειού! Όπως αυτολεξεί ο συγγραφέας αναφέρει, «Ας σημειωθεί εδώ πως οι εκβολές του Αλφειού και η νήσος Ορτυγία, βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό μήκος και η απόσταση που μεσολαβεί φτάνει τα 560 χιλιόμετρα». Αν και η αναφορά στερείται  επιστημονικής μεθοδολογίας εντός των αποδεκτών πλαισίων του πεδίου των μαθηματικών ώστε να μπορεί να θεωρηθεί  «μαθηματική απόδειξη», ήτοι απόδειξη που  παράγεται επιστημονικά και όχι εμπειρικά, πρόσθετα δε ότι είναι αληθής για όλες τις περιπτώσεις που τρίτοι ερευνητές θα επιχειρήσουν επανάληψη των ίδιων μετρήσεων από τα ίδια σημεία, χωρίς καμία εξαίρεση, δεν παύει ωστόσο να αποτελεί σημαντική προσπάθεια, για το λόγο ότι είναι ο πρώτος αρχαιολόγος που εντοπίζω να  επιχειρεί γεωδαισιακή επαλήθευση αρχαιοελληνικού μύθου• στην προκειμένη περίπτωση του μύθου του ερωτευμένου Αλφειού και της Αρεθούσας, συσχετίζοντας  (έστω και εμπειρικά) τη γεωγραφική θέση που εκβάλλει ο Αλφειός στον Κυπαρισσαϊκό κόλπο με τη θέση της πηγής Αρέθουσα στην Ορτυγία των Συρακουσών]

Το Δέλτα του Αλφειού είναι υδροβιότοπος στην Ηλεία στις εκβολές του ποταμού Αλφειού. Οι εκβολές του ποταμού βρίσκονται κοντά στο χωριό Επιτάλιο και στο βόρειο τμήμα του Κυπαρισσαϊκού κόλπου. Ο ποταμός Αλφειός εκβάλλει τα νερά του σε δύο σημεία του Κυπαρισσαϊκού κόλπου. Συγκεκριμένα, 150 μέτρα πριν το σημείο που ο ποταμός εκβάλλει τον κύριο όγκο των νερών του ένα κομμάτι του αλλάζει πορεία και, με κατεύθυνση βορειοδυτικά, συνεχίζει  φτάνοντας ως το Ιόνιο πέλαγος, χωρίς, όμως, να ενώνεται με τη θάλασσα, αφού η ροή του ποταμού σταματά 80 μόλις μέτρα από τη θάλασσα  εκβάλοντας τα νερά του υπόγεια [εικόνες 5, 6]. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο Αλφειός βουτά μέσα στο πέλαγος, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό! !

– Η γραμμή που ενώνει το ναό του Διός στην Ολυμπία με την πηγή Αρέθουσα στην Ορτυγία των Συρακουσών, διέρχεται ακριβώς από το σημείο που ο Αλφειός ποταμός εκβάλλει υπογείως στο Ιόνιο πέλαγος, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό! Η γραμμή είναι 564.435 μ. [εικόνα 7]

– Το σημείο που ο Αλφειός ποταμός εκβάλλει υπογείως στο Ιόνιο πέλαγος, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό, βρίσκεται στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με ιερό της θεάς Αρτέμιδος της Ταυροπόλου στην Ικαρία, όπου η θεά έχει την  ιδιότητα της δύναμης γονιμοποιού της φύσης και δύναμης της φθοράς, όπου υπήρχε και το πανάρχαιο διϊπετές ξόανο, δηλαδή ουρανοκατέβατο – όχι σκαλισμένο από ανθρώπινο χέρι – της θεάς, με μεγάλη θρησκευτική αξία. Το ιερό της θεάς Αρτέμιδος της Ταυροπόλου στην Ικαρία και το σημείο που ο Αλφειός ποταμός εκβάλλει υπογείως στο Ιόνιο πέλαγος, βρίσκονται στις  37 μοίρες, 37 πρώτα και 17  δεύτερα γεωγραφικού πλάτους. Η γραμμή είναι 407.094,84 μ. [εικόνα 8]

Η ιστορία των ερωτευμένων Αλφειού και  Αρεθούσας δεν μοιάζει πια με μύθο αλλά με πραγματικό γεγονός, όπως εξάλλου πίστευαν και οι αρχαίοι, ότι ο Αλφειός δηλαδή, εκβάλλει στην νήσο Ορτυγία των Συρακουσών, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό. 

Η γραμμή της εικόνας 7, που ενώνει το ναό του Διός στην Ολυμπία με την πηγή Αρέθουσα στην Ορτυγία των Συρακουσών και διέρχεται ακριβώς από το σημείο που ο Αλφειός ποταμός εκβάλλει υπογείως στο Ιόνιο πέλαγος, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό,  μοιάζει με απόδειξη της αλήθειας του μύθου που οι αρχαίοι πίστευαν για τους ερωτευμένους Αλφειό και Αρεθούσα, αφού η γραμμή ακολουθεί τη διαδρομή της χρυσής φιάλης η οποία φυλασσόταν στο ιερό της Αρτέμιδος στις Συρακούσες, που η πηγή Αρέθουσα είχε αναβρύσει και είχε παρασύρει ο Αλφειός από το ιερό του Διός  της Ολυμπίας ως την πηγή Αρεθούσα. Εκτός της χρυσής φιάλης, πάνω στη γραμμή της εικόνας 7 ο Αλφειός, το αγαπημένο ποτάμι του Δία, μετέφερε ιερή σκόνη, άνθη και φύλλα ως δώρα στην αγαπημένη του,  από το ιερό του Διός στην Ολυμπία, στην Ορτυγία των Συρακουσών στην πηγή Αρεθούσα. 

Μοιάζει το σημείο που ο Αλφειός εκβάλλει υπογείως να είναι το σημείο στη πεδιάδα της Ηλείας που η  Άρτεμις άνοιξε καταβόθρα στη γη, αναλαμβάνοντας την σωτηρία της πιστής νύμφης και ακόλουθής της Αρεθούσας από τον ερωτοχτυπημένο Αλφειό, μεταβάλλοντας τη νύμφη σε πηγή η οποία, αφού χάθηκε μέσα από την καταβόθρα σε υπόγεια υποθαλάσσια περάσματα, ανήλθε τελικά στην επιφάνεια στο νησάκι Ορτυγία της Σικελίας, στο λιμάνι των Συρακουσών. Στο ίδιο σημείο της καταβόθρας ο Αλφειός  εκβάλλει υπογείως ως και σήμερα •  βουτά  και ακολουθεί κατά πόδας την αγαπημένη του Αρεθούσα φτάνοντας και αυτός στην Ορτυγία από τα ίδια περάσματα και σμίγει τα νερά του με τα νερά της αγαπημένης του  πηγής.  

Η γραμμή 8 που ενώνει το ιερό της θεάς Αρτέμιδος της Ταυροπόλου στην Ικαρία με το σημείο που ο Αλφειός ποταμός εκβάλλει υπογείως στο Ιόνιο πέλαγος, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό, που δείχνει  το ιερό της Αρτέμιδος και το σημείο που ο Αλφειός εκβάλλει υπογείως στην ίδια γεωγραφική ευθεία, μοιάζει με απόδειξη της αλήθειας του μύθου που οι αρχαίοι πίστευαν για τους ερωτευμένους Αλφειό και Αρεθούσα, ότι δηλαδή η Άρτεμις σφράγισε τη μοίρα των δύο εραστών • η Άρτεμις με την οποία ο πλάνητας Αλφειός αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να ενωθεί ερωτικά, παίρνοντας έκτοτε την ονομασία Αλφειαία, λόγω του ανικανοποίητου έρωτα του Αλφειού για αυτήν. 

Γιατί η Αρτέμιδα Ταυροπόλος στην Ικαρία σφραγίζει γεωδαισιακά τη μοίρα των δύο μυθικών εραστών με τη γραμμή της εικόνας 8 ? Επειδή η Άρτεμις Ταυροπόλος στην Ικαρία έχει την  ιδιότητα της δύναμης γονιμοποιού της φύσης, συνεπώς και της γονιμοποίησης των δυο υγρών στοιχείων της φύσης, των  ερωτευμένων Αλφειού ποταμού και  Αρεθούσας πηγής. 

Η γραμμή της εικόνας 7 ακολουθεί το «άχραντον Αρεθούσιον ύδωρ» που σβήνει έως τις μέρες μας τον διάπυρο έρωτα του πλάνητα ποταμού, σμίγοντας τα νερά του με τα νερά της αγαπημένης του Αρεθούσας.

Advertisements