​Knowing  («Αποκάλυψη» του Ιωάννη)

– Η Πάτμος είναι σήμερα γνωστή κυρίως για  το σπήλαιο της Αποκάλυψης που  είναι ένα από τα σημεία αναφοράς όχι μόνο της Πάτμου, αλλά του χριστιανισμού παγκοσμίως. Το καλοκαίρι η κίνηση είναι ασταμάτητη. Χριστιανοί όλων των δογμάτων από κάθε άκρη της γης σχηματίζουν κυριολεκτικά ουρές έξω από το μικροσκοπικό σπηλαιώδη ναό. Το σπήλαιο αυτό αποτέλεσε το καταφύγιο του ηγαπημένου μαθητή του Ιησού Ιωάννη το 95 μ.Χ. , όταν ο αυτοκράτορας Δομητιανός τον εξόρισε στην Πάτμο, τιμωρώντας τον για την κήρυξη του λόγου του θεού στην Έφεσο.  Εκεί σύμφωνα με τη παράδοση σε μια σπηλιά που υπάρχει και σήμερα και ονομάζεται «Ιερόν σπήλαιον της Αποκαλύψεως», συνομιλεί με τον θεό και εκείνος του αποκαλύπτει το προφητικό βιβλίο της Αποκάλυψης που ο Ιωάννης καταγράφει με τη βοήθεια του μαθητή του Πρόχορου. Η παράδοση επίσης υποστηρίζει ότι μέσα στη σπηλιά σχίστηκε ο βράχος και από εκεί, από τρεις μικρότερες σχισμές που συμβολίζουν την Αγία τριάδα, ακούγονταν η φωνή του θεού όταν υπαγόρευε στον Ιωάννη το κείμενο της Αποκάλυψης. Η σπηλιά διαμορφώθηκε σε λατρευτικό χώρο από τον ιδρυτή της μονής της Πάτμου Όσιο Χριστόδουλο και σήμερα περιλαμβάνει ναό στο νότιο τμήμα του. Όπως και να το κάνουμε είναι λιγοστά τα μέρη πάνω στον πλανήτη μας που ακούστηκε η φωνή του θεού σύμφωνα με την παράδοση και ένα από αυτά είναι η Πάτμος.
– Αν και η Πάτμος είναι σήμερα γνωστή ως  «το νησί της Αποκάλυψης», ωστόσο η  Ιστορία του νησιού είναι πανάρχαια και  συνδέεται με την λατρεία της θεάς Άρτεμης. Σύμφωνα με το μύθο, τα πανάρχαια χρόνια η Πάτμος βρισκόταν στο βυθό της θάλασσας. Ήταν ορατή μόνο όταν η θεά Σελήνη έλαμπε από πάνω της. Η Σελήνη πήγαινε συχνά στο βουνό Λάτμος για να συναντήσει τον αγαπημένο της, το βασιλιά Ενδυμίωνα. Πατέρας του ήταν ο Δίας και του είχε παραχωρήσει το προνόμιο να μην γερνάει όταν κοιμόταν. Καθώς ο Ενδυμίωνας συχνά κοιμόταν, η Σελήνη καθόταν στην κορυφή του βουνού Λάτμος και μιλούσε με την Άρτεμη, καθώς εκεί βρισκόταν ένας από τους σημαντικότερους ναούς της. Ένα βράδυ, η Άρτεμη πρόσεξε το μικρό νησί που γυάλιζε κάτω από το νερό από τις ακτίνες της Σελήνης που πλησίαζε. Η Άρτεμη το ερωτεύτηκε αμέσως και θέλησε να το κάνει δικό της. Επειδή καταλάβαινε ότι δεν ήταν αρκετά δυνατή για να το ανεβάσει από το βυθό, έστειλε μήνυμα με τη σκέψη της στον δίδυμο αδελφό της Απόλλωνα. Εκείνος δεν ήταν πρόθυμος να ανεβάσει το νησί και μίλησε στον πατέρα του, το Δία, ο οποίος υποσχέθηκε να βοηθήσει. Ο Δίας ζήτησε την άδεια από τον αδελφό του, τον Ποσειδώνα, τον πανίσχυρο και επίφοβο θεό της θάλασσας, ο οποίος δεν ενδιαφερόταν για το νησί και έδωσε την έγκρισή του. Έτσι λοιπόν, χάρη στη θεϊκή δύναμη του Δία, το νησί της Πάτμου αναδύθηκε από τη θάλασσα αποκαλύπτοντας την εκθαμβωτική ομορφιά του, ενώ ο θεός Ήλιος (ο αδελφός της Σελήνης), που βλέπει τα πάντα, ζέστανε το νησί με τις ακτίνες του δίνοντάς του έτσι ζωή. Στη συνέχεια, η Άρτεμη έπεισε μερικούς κατοίκους της περιοχής γύρω από το βουνό Λάτμος να πάνε να ζήσουν στο νησί, πράγμα που έκαναν για να την ευχαριστήσουν. Έτσι, προέκυψε το όνομα  Πάτμος• από το βουνό Λάτμος απ’ όπου πιστεύεται ότι ήρθαν οι πρώτοι άποικοι μετά από πρόσκληση της θεάς Αρτέμιδας, μεταφέροντας και τη λατρεία της. Ο Λάτμος βρίσκεται στην αντικρινή ακτή της Μικράς Ασίας και ήταν τόπος λατρείας της προστάτιδας θεάς. 

– Η  θέση Καστέλλι αποτελεί αναμφισβήτητα τον σημαντικότερο αρχαιολογικό χώρο τής Πάτμου, όπου σώζονται ερείπια τής αρχαίας ακρόπολης και θεμέλια ναού τού Απόλλωνα.

– Η ιερά πατριαρχική και σταυροπηγιακή μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο αποτελεί για όλο τον Χριστιανισμό ένα σημαντικό προσκύνημα και θεωρείται το σημαντικότερο μοναστήρι του Αιγαίου Πελάγους. Παράλληλα, μαζί με το Σπήλαιο της Αποκάλυψης και την περιοχή της Χώρας της Πάτμου αποτελεί παγκόσμιο μνημείο κληρονομιάς από την Unesco. Xτισμένη στην κορυφή ενός λόφου, η μονή εκεί που γύρω της χτίστηκε η σημερινή Χώρα, δεσπόζει σε όλο το νησί και θυμίζει βυζαντινό κάστρο και με τα συμπαγή τείχη της επισκιάζει την κατάλευκη Χώρα.  

Η ιερή μονή της Πάτμου ιδρύθηκε από τον Όσιο Χριστόδουλο. Κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας, η Πάτμος είναι σχεδόν έρημη. Ένας προικισμένος και μορφωμένος μοναχός, ο Όσιος Χριστόδουλος, το 1088, ζητάει και του παραχωρείται όλο το νησί, από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό, για να ιδρύσει μοναστήρι προς τιμή του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Ο Όσιος Χριστόδουλος μένει στην Πάτμο μέχρι το 1118, όταν επιδρομές Αράβων πειρατών τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει το νησί. Το όραμα του όμως συνεχίζει να εμπνέει τους  μοναχούς που συνεχίζουν το έργο του στους επόμενους αιώνες. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη της ιεράς νήσου της Πάτμου, κυρίως πέριξ του μοναστηριού, αν και η μονή κατηγορήθηκε ότι πρωτοστάτησε στο αρχαιοεμπόριο (μαζί με αυτή του Άθωνα). Λέγεται ότι το 1801 ο ηγούμενος τής μονής Πάτμου, αφού δωροδοκήθηκε από τούς άγγλους, τούς παρέδωσε πανάρχαια χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων κι έναν πλατωνικό διάλογο. Τις μονές Πάτμου και Άθωνα στιγματίζει και ο Αδαμάντιος Κοραής, ότι «εγύμνωσαν όλην την Ελλάδα από τα πολύτιμά της αρχαία  συγγράμματα» (Προλεγόμενα στην έκδοση τού Ισοκράτη, 1807).

Η μονή, βασιλική σταυροπηγιακή αφιερώθηκε στον  Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος εμπνεύσθηκε την πολυσυζητημένη «Αποκάλυψη» όταν, εξόριστος, εγκαταστάθηκε στην Πάτμο. Στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή, κατά την αρχαιότητα υπήρξε λαμπρός  ναός αφιερωμένος στη Σκυθία Άρτεμη. Στο μουσείο της μονής του Αγίου Ιωάννη υπάρχει επιγραφή που αναφέρει ότι ο Ορέστης, όταν καταδιωκόταν από τις Ερινύες για το φόνο της μητέρας του, βρήκε καταφύγιο στην Πάτμο και έχτισε τον μεγάλο ναό της Άρτεμης στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το μοναστήρι. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση κατά την εξορία του στην Πάτμο, ο Ιωάννης κατάργησε τη λατρεία των αιγαιακών θεών Απόλλωνα και Άρτεμις. Λέγεται μάλιστα ότι ήταν τέτοια η θέληση του Ιωάννη να καταργήσει τη λατρεία των δίδυμων θεών, που σε ένδειξη διαμαρτυρίας παρακολούθησε τις εκδηλώσεις που σχετίζονταν με τη λατρεία της Εφεσίας Αρτέμιδος ντυμένος στα μαύρα και όχι στα λευκά, όπως όριζε το τελετουργικό της λατρείας. Ωστόσο ο απόστολος Ιωάννης ήταν ανυποψίαστος για εκείνα που, χιλιάδες χρόνια μετά, έμελλε να συμβούν. Αγνοούσε τα προγραμμένα, εκείνα που το ανθρώπινο ασυνείδητο θα καθόριζε με σημείο αναφοράς τους Ναούς του Απόλλωνα και της Αρτέμιδας και, 2000 χρόνια μετά τη λαχτάρα του για την κατάργηση της λατρείας των δίδυμων θεών, οι χάρτες της Google θα Αποκάλυπταν.

– Η γραμμή που ενώνει το ναό του Φαναίου Απόλλωνος στη Χίο με το ναό της Σκυθίας Αρτέμιδας στην Πάτμο (σήμερα μονή Αγίου Ιωάννη της Πάτμου), διέρχεται ακριβώς από το σπήλαιο της Αποκάλυψης. Η γραμμή είναι 113.756,85 μ. [εικόνα 1, εικόνα εμπλουτισμένη με πολυμέσα, εδώ]

– Η γραμμή που ενώνει το ναό του Απόλλωνα στην Πάτμο με το ναό της Σκυθίας Αρτέμιδας στην Πάτμο (σήμερα μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Πάτμου), διέρχεται ακριβώς από το σπήλαιο της Αποκάλυψης. Η γραμμή είναι 2.281,73 μ. [εικόνα 2, εικόνα εμπλουτισμένη με πολυμέσα, εδώ]

– Ισοσκελές είναι το τρίγωνο με κορυφή το ναό Διδυμαίου Απόλλωνος και της Αρτέμιδος στα Δίδυμα της Τουρκίας, και πλευρές έως (α) το ναό της Αρτέμιδος της Εφέσου (63.515,19 μ.) και, (β) το σπήλαιο της Αποκάλυψης (63.515,28 μ.). [εικόνα 3, εικόνα εμπλουτισμένη με πολυμέσα, εδώ]

Δύο ναοί του Απόλλωνα (Φαναίος Απόλλων Χίου και Απόλλων Πάτμου), δύο ναοί της Αρτέμιδας (Σκυθία Άρτεμις Πάτμου και Άρτεμις της Εφέσου) και ένας ναός των δίδυμων θεών (ναός Διδυμαίου Απόλλωνος και της Αρτέμιδος στα Δίδυμα της Τουρκίας),  ορίζουν γεωδαισιακά το σπήλαιο της «Αποκάλυψης», εκατοντάδες χρόνια πριν  ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού Ιωάννης, «επιλέξει» το 95 μ.Χ. ως καταφύγιο το σπήλαιο που θεωρείται ως το σημείο όπου είχε τα οράματα που κατέγραψε στο αμφιλεγόμενο βιβλίο της Αποκάλυψης! Και δεν είναι η γεωδαισία μόνο. Τρία εδάφια της Αποκάλυψης παραπέμπουν (αμέσως ή εμμέσως) στους δίδυμους θεούς Απόλλωνα  και Άρτεμις. Πρόκειται για τα εδάφια Θ΄ 11, Η’ 8. 10-11 και Η-12.

1. «Έχουν  πάνω τους  βασιλιά τον άγγελο της αβύσσου· το  όνομά  του  Εβραϊκά  είναι  Αβαδδών, στην δε  Ελληνική έχει όνομα  Απολλύων». (Αποκάλυψη του Ιωάννη, Θ΄ 11 κ.ύ.)

Οι χριστιανικές γραφές εμπεριέχουν την πρώτη γνωστή περιγραφή του Αββαδώνος ως εξατομικευμένη οντότητα και όχι ως τόπο. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Θ΄ 11 κ.ύ.) ο Αβαδδών αναφέρεται ως άγγελος της αβύσσου. Βασιλεύς τεραστίων και τρομερών ακρίδων που φέρουν ανθρώπινα πρόσωπα, μακριά γυναικεία μαλλιά, δόντια λιονταριού, στήθος θωρακισμένο, ενώ τα απαίσια φτερά τους είναι τόσο θορυβώδη όπως οι άμαξες με πολλά άλογα που τρέχουν στη μάχη. Αυτά τα φοβερά όντα, συνεχίζει ν΄ αναφέρει ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, έχουν επ΄ αυτούς βασιλέα της αβύσσου τον λεγόμενο εβραϊκά Αβαδδών και στην ελληνική απόδοση το όνομα «Απολλύων». 

Σύμφωνα με το λεξικό Μπράουν Ντράιβερ Μπριγκς το εβραϊκό abaddon (Εβραϊκά: אבדון; avadon) είναι εντατική μορφή σημιτικής προέλευσης της ρηματικής ρίζας abad (אָבַד) «απόλλυμι», και απαντάται 184 φορές στην εβραϊκή Βίβλο. Στη μετάφραση των Ο’, ο αβαδδών αποδίδεται ως «ἀπώλεια» while the Greek Apollyon comes from ‘apollumi (ἀπόλλυμι) «to destroy.» Ο ελληνικός όρος «ο Καταστροφέας» (Ἀπολλύων) είναι ενεργητική μετοχή του ‘ἀπόλλυμι (The term is not used as a name in classical Greek texts). [πηγή:  Wikipedia (1)]

Κατά μία άποψη το όνομα τού θεού (Απόλλων) προέρχεται από το ρήμα «απόλλυμι», που σημαίνει «καταστρέφω, εξαφανίζω», άρα Απόλλων είναι «ο καταστροφέας, ο ολετήρας», όνομα που απηχεί την ιδιότητα τού Θεού ως τοξευτή και καταστροφέα των εχθρικών στρατευμάτων. Κατά μία θεολογική ερμηνεία, Αββαδών = ο Απολλύων , είναι αυτός που εξολοθρεύει. Ταυτίζεται με τον Απόλλωνα, θεολογικά ταυτίζεται κατά μία ερμηνεία με τον «διάβολο» (Απόλλων < απόλλυμι = απολλύω, καταστρέφω, φονεύω). Ωστόσο η  έννοια του «διαβόλου» απουσιάζει πλήρως από την αρχαία ελληνική κοσμοθεώρηση σύμφωνα με την οποία το Σύμπαν είναι δημιούργημα του Φωτός (κατά την πλατωνική δε φιλοσοφία, δημιουργός του Κόσμου δεν είναι ούτε οι 12 θεοί!). 

[Στην αναζήτηση του λήμματος Εωσφόρος στον πίνακα Κυρίων αλλά και Πραγματικών ονομάτων του βιβλίου «Ωγυγία ή Αρχαιολογία » του Αθ. Σταγειρίτη η λέξη αυτή δεν υπάρχει. Παρόμοια στην εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα δεν υπάρχει αναφορά σε πρόσωπο Εωσφόρο αλλά στο Διάβολο των χριστιανών. Επίσης δεν αναφέρεται στην αρχαία εποχή τέτοιο πρόσωπο, πόσο μάλλον με τις ιδιότητες που του αποδίδει η χριστιανική πίστη. Στη λαϊκή παράδοση ο Εωσφόρος – Φωσφόρος ταυτίζεται με τον πλανήτη Αφροδίτη που φαίνεται το πρωί ,πριν ανατείλει ο Ήλιος όπου λέγεται και Αυγερινός, ενώ το δειλινό λέγεται Έσπερος. Άλλοι λένε ότι ο Εωσφόρος , ήταν ο άγγελος της Μουσικής γι’ αυτό και πολλά μουσικά συγκροτήματα τον επικαλούνται για να πετύχουν (2). Σύμφωνα με την Wikipedia, το όνομα Εωσφόρος, που σημαίνει «αυτός που φέρνει την αυγή», μπορεί να αναφέρεται: (Α) Στον πλανήτη Αφροδίτη όταν αυτός εμφανίζεται πριν την ανατολή του Ήλιου (και συνεπώς είναι σαν να φέρνει την αυγή της νέας ημέρας). Γνωστότερο όμως με αυτή τη σημασία είναι το συνώνυμο Αυγερινός. (Β) Στο μυθικό πρόσωπο που προσωποποιούσε τον Αυγερινό. Στην ελληνική μυθολογία ο Εωσφόρος ήταν η προσωποποίηση του φωτεινού αστέρα που βγαίνει πριν αρχίσει να χαράζει η αυγή, του Αυγερινού. Τον θεωρούσαν γιο του Αστραίου και της Ηούς ή Αυγής. Σε άλλα μέρη τον θεωρούσαν γιο του Εσπέρου. (Γ) Στον άγγελο που επαναστάτησε κατά την χριστιανική παράδοση εναντίον του θεού και εξέπεσε από τα ουράνια. Από τότε είναι γνωστότερος ως Διάβολος ή Σατανάς.]

Η έννοια του «διαβόλου» συναντάται για πρώτη φορά στην Π. Διαθήκη, αιώνες δλδ μετά τον Πλάτωνα και τον Τιμαίο. [Σύμφωνα με μεγάλη μερίδα μελετητών των χριστιανικών γράφων, τα φερόμενα ως θεόπνευστα βιβλία της Βίβλου είναι κατασκευασμένα από τη Σύνοδο της Νίκαιας, η οποία όρισε τα πάντα για την χριστιανική πίστη, για την «θεικότητα» του Ιησού, για τον «διάβολο», ακόμη και για το τι θα περιλαμβάνει η Βίβλος]

Αντιγράφοντας από πηγή που δηλώνει κοντά «σε οραματιστές καλόγερους», παραθέτω για τον «Απόλλωνα – Εωσφόρο» τα παρακάτω: «Οι χριστιανοί λένε για τον Απόλλωνα ότι ήταν ένας πανέμορφος ξανθός άγγελος πολύ κοντά στο θεό που αποφάσισε να επαναστατήσει με την ταξιαρχία του και να γίνει θεός στη θέση του θεού. Τελικά έχασε τη μάχη από τους άλλους αγγέλους και μεταμορφώθηκε στην μαυριδερή αποκρουστική μορφή του Σατανά». [Κατ’ άλλη άποψη η τρίαινα του Σίβα – Ποσειδώνος όπως και τα κέρατα του θεού Πάνα παραπέμπουν σε χαρακτηριστικά του Διαβόλου] 

«Θα πιστέψω και εγώ τα λόγια των χριστιανών και μάλιστα οραματιστών καλόγερων όπως μου τα μεταφέρανε ότι ο Εωσφόρος είναι ο Λοξίας. Δηλαδή ο αρχαίος θεός της Μαντικής και της Μουσικής που «ούτε λέγει ούτε κρύπτει αλλά σημαίνει».  [Η λέξη Λοξίας ήταν μία αρχαία θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μια ονομασία-επίθετο του θεού Απόλλωνα. Το επίθετο αυτό αποδίδεται από μερικούς στο γεγονός ότι οι χρησμοί του Μαντείου των Δελφών ήταν διφορούμενοι («λοξοί»). Η επικρατούσα άποψη όμως, «χωρίς αμφιβολία» σύμφωνα με κάποιες πηγές που επικαλείται η Wikipedia, είναι ότι συνδέεται με το όνομα της Λοξούς. Η Λοξώ ήταν η τροφός που ανέθρεψε τον Απόλλωνα. Εκφράσθηκε επίσης η γνώμη ότι το επίθετο αυτό εξηγεί τον λοξό κύκλο/διαδρομή του ήλιου στον ουρανό, ενώ νεότεροι μελετητές το συσχετίζουν και με τη λατινική λέξη lux = φως. Εισφέροντας  και εγώ την άποψή μου, πιθανόν το επίθετο «Λοξίας» να εξηγεί τη γεωδαισιακή αποτύπωση των Ναών του θεού στη Μερκατορική χαρτογραφική προβολή της Γης, ήτοι το λοξό δρόμο (Λοξοδρόμος, στην αγγλική Loxodrome) που τέμνει με την ίδια γωνία όλους τους μεσημβρινούς και διατρέχει τη γήινη επιφάνεια ως ελικοειδής γραμμή, που στους Μερκατορικούς χάρτες απεικονίζεται  ως ευθεία γραμμή (Rhumb line) που ενώνει τους ναούς των Απόλλωνα και Άρτεμις στις μεγάλες αποστάσεις. Περισσότερα εδώ ]. Και η αφήγηση για τον Απόλλωνα συνεχίζει ως εξής: «Είναι εκείνος ο θεός που αμέσως μόλις γεννήθηκε είπε: θα παρέχω στους ανθρώπους την αλάνθαστη θέληση του Διός. Ο πατέρας του, τον όρισε «άρχων του κόσμου τούτου » όπως έλεγε ο Ιησούς στα Ευαγγέλια και η εξουσία του θεού πάνω στην ευτυχία και δυστυχία έχει κοσμικές και ηθικές διαστάσεις» [σημειωτέων ότι το τελετουργικό για το  «Άγιο Φως» που ακολουθούν οι χριστιανοί είναι ένα ακόμη στοιχείο που ο χριστιανισμός δανείστηκε από την Απολλώνεια λατρεία, από το τελετουργικό  που οι Αθηναίοι ελάμβαναν το Άγιον Φως το από τη Δήλο που γεννήθηκε ο Θεός] «Δε θα επιβαλλόταν στους θνητούς ανθρώπους αλλά οι πράξεις τους θα ήταν στα πλαίσια της θείας βούλησης. Γι’ αυτό εκτός της μαντικής ικανότητας θα είχε και την καθαρτική ιδιότητα. Θα βοηθούσε τον άνθρωπο να απαλλαγεί από φυσικά και ηθικά μιάσματα και να εξελιχτεί έτσι σωματικά και πνευματικά. Θα είναι ο μεγάλος παιδαγωγός, ο καλύτερος καθηγητής. Ο θεός είναι και πολεμικός θεός και κατέχει την ιερατική τέχνη και την επιστήμη των μαθηματικών που σε αυτή στηρίζεται ο φυσικός κόσμος. Είναι πατέρας άλλωστε του Πυθαγόρα. Κατέχει την βουκολική και βλαστική ενέργεια και είναι θεός Τιμωρός. Πολύ βασική ιδιότητα που στοχοποιεί το θεό ως τον αληθινό Εωσφόρο. Σημαδεύει με το τόξο τους τους ασεβείς όπως τη Νιόβη ,τον σάτυρο Μαρσύα και το γίγαντα Τιτυό». [2]

Οι περισσότεροι μελετητές ετυμολογούν  το  όνομά  του μεγάλου και τρομερού «Απόλλων»  από  τη  σχέση  του με την Αλήθεια και το Φως. Η λατρεία τού Απόλλωνα ως Θεού τού φυσικού και νοητού φωτός δεν περιορίζεται στην ετυμολογία του ονόματος «Απόλλων», αλλά επεκτείνεται (και) στο «Φοίβος», που σημαίνει «φωτεινός, διαυγής, λαμπρός» και προέρχεται από τον όρο «φάος», δηλαδή «φως». Κατ’ άλλη άποψη, «Απόλλων» είναι ο Άλφα (=Πρώτος) των Πολλών, ο πρώτος δηλαδή μεταξύ των θεών. Κάποτε ρώτησαν τον Πυθαγόρα, τι είναι ο Απόλλων κι εκείνος, δίχως να μιλήσει, γύρισε κι εκοίταξε προς τον Ήλιο. Ο,τι είναι ο ήλιος, λοιπόν, για την ζωή, είναι ο Απόλλων για τον πολιτισμό μας, ό,τι δύναται να συμβολίζει το φως (πνευματικότης, αίγλη, ακτινοβολία, τελειότης, αρμονία, δόξα κ.α.), έχει ως κυβερνήτη τον υπέρλαμπρο θεό. Είναι ο κυρίαρχος θεός της εξελίξεως του εκδηλωμένου κόσμου της ζωής. Το είδωλο του θεού συμβολίζει κάθε τι στην ωραιότερη εκδήλωσή του. Τις τέχνες στην ακμή τους, την ίδια την ζωή στο μεγαλείο της, (νεότης, ομορφιά, αρτιότης), καθ’ ότι έργο του είναι η ολοκλήρωσις των διαδικασιών. Είναι, επίσης, σύμβολο – αρχέτυπο του ιδανικού, είναι το όραμα εκείνο που κατευθύνει τις σκέψεις των ανθρώπων, ώστε να τελεσφορούν στα έργα τους. Ο,τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει ο πολιτισμός μας, έχει δημιουργηθεί με πρότυπο αρμονίας τον θεό του φωτός. Ως προς τις ανθρώπινες πνευματικές ιδιότητες, ο Απόλλων συνδέεται με την εξελικτική πορεία προς την σοφία, που αποκτούν οι άνθρωποι μέχρι το ηλιοβασίλεμα της ζωής τους, όταν η ώριμη σκέψις, πλήρης εμπειριών, έχει απαλλαγεί από τυχόν υβριστικές υπερβολές της νεότητας . Απόλλων είναι ο θεός της ουρανίας μουσικής και της νεότητος ο απολλύων τις μορφές Υιός του Διός και της Λητούς, η οποία είναι κόρη των τιτάνων Κοίου και Φοίβης (εξ ου και Φοίβος, ως έκγονος αυτής).

Παρόμοια είναι και η ερμηνεία στον Ελεύθερο Τεκτονισμό ο οποίος πλησίασε τη Συμπαντική  Αλήθεια περισσότερο από κάθε άλλο φιλοσοφικό/θρησκευτικό δόγμα, όπου η ονομασία Αβαδδών (Απολλύων) αποτελεί περισπούδαστο αξίωμα, τεκτονικό βαθμό με τη σημασία του «Αγγέλου του εξολοθρευτή», που στρέφεται ενάντια της κάθε κακής κοινωνίας προκειμένου να δημιουργήσει στη συνέχεια μια νέα κοινωνία ηθική και δίκαια [Wikipedia (3)] [Η πίστη του Ελεύθερου  Τεκτονισμού στον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος (Μ.Α.Τ.Σ) και στη γεωμετρία ως μία από τις κεντρικές δημιουργικές δυναμικές του σύμπαντος, αποδείχθηκαν πιο κοντά στη Συμπαντική Αλήθεια από κάθε άλλο θρησκευτικό δόγμα ή φιλοσοφική τάση, αφού η Γη διέπεται από Τέλειο Κανόνα Γεωμετρικής Αρμονίας τον οποίο υποδεικνύουν οι ιεροί, για την ανθρώπινη επιστήμη, ναοί του Απόλλωνα • ισοσκελή τρίγωνα δημιουργούνται μεταξύ των εκβολών και των πηγών διαφορετικών ποταμών, μεταξύ των άκρων διαφορετικών  νησιών, των άκρων διαφορετικών φυσικών λιμνών κλπ (απόδειξη εδώ). Να διευκρινίσω ότι δεν ανήκω σε καμία θρησκεία και δεν υιοθετώ καμία φιλοσοφική τάση με θρησκευτικό περιεχόμενο, πλην, ασφαλώς, της βεβαιότητάς  μου για την υπεράνθρωπη Δύναμη των Συμπαντικών επιστημονικών Κανόνων που αποδεικνύονται από τους ναούς που είναι αφιερωμένοι στις θεότητες των Απόλλωνα και Άρτεμις] Η εκδοχή αυτή σύμφωνα με την οποία η ονομασία Αβαδδών (Απολλύων) αποτελεί περισπούδαστο Τεκτονικό αξίωμα, βρίσκεται πιο κοντά σε εκείνη που απηχεί την ηθικά ορθή ερμηνεία του ρήματος «απόλλυμι» που σημαίνει «καταστρέφω, εξαφανίζω», και κατά μία άποψη είναι η ετυμολογία του ονόματος «Απόλλων». Σύμφωνα με την ορθή  ερμηνευτική προσέγγιση, το όνομα «Απόλλων» απηχεί την ιδιότητα τού Θεού ως τοξευτή μεν, που δεν στρέφει, όμως, τα θανατηφόρα βέλη του προς μια ηθική και δίκαιη κοινωνία • αντίθετα, «Απόλλων» σημαίνει ολετήρας και καταστροφέας «των εχθρικών στρατευμάτων», Αυτός που στρέφεται ενάντια της κάθε κακής κοινωνίας προκειμένου να δημιουργήσει στη συνέχεια μια νέα κοινωνία ηθική και δίκαιη. Τη μη ταύτιση του ονόματος «Απόλλων» με τη φθορά και την καταστροφή  υποστηρίζει και ο Σωκράτης, σε διάλογο με τον Ερμογένη, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τούτο όμως το όνομα (Απόλλων) και τώρα πάλιν το φοβούνται μερικοί, επειδή  δεν εννοούν καλά την δύναμιv αυτού του ονόματος και νομίζουν ότι σημαίνει φθοράν. Αλλά, καθώς ελέγαμεν προ ολίγου αυτό το όνομα περικλείει όλας τας δυνάμεις του θεού, δηλαδή το «απλούν, αειβάλλον, απολούον, ομοπολούν» [4] (https://www.dropbox.com/s/fluel5e388ly2au/Apollo_Socratis.pdf?dl=0 ). 

Ωστόσο οι παραπάνω εννοιολογικές προσεγγίσεις του ονόματος του μεγάλου και τρομερού θεού, είναι επιδερμικές. Την ετυμολογία του ονόματος «Απόλλων» ερευνά σε βάθος ο  Απόστολος Πιερρής σε μια  εξαντλητική μελέτη (35 σελίδων) επί της  Γραμματικής Θρησκειολογίας του Ελληνισμού με τίτλο «ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ» [5]. Πρόκειται για την πληρέστερη μελέτη που έχω εντοπίσει για την εννοιολογική προέλευση του ονόματος «Απόλλων», με έρευνα στο εννοιολογικό πεδίο από τα κείμενα  και τις λεξικογραφικές πηγές, αποσπάσματα της οποίας αξίζει να παρατεθούν αυτούσια.

Ο  Απόλλων συμβολίζει τον Ελληνισμό. Ο  Ελληνισμός  ορίζεται  βασικά  επί  θρησκευτικού  πεδίου  από  την Απολλώνεια  λατρεία.  Όχι  φυσικά  κατά  μονοθεϊστικό  τρόπο,  αλλά  ως κυρίαρχη  ροπή  υψηλού  πολιτισμού,  συλλειτουργουσών  και  των  άλλων ουσιωδών  παραμέτρων της  συμβολικής  αποκάλυψης του Είναι. Για  τους  Λυδούς,  ο  Απόλλων  είναι  ο  χαρακτηριστικός και ισχυρός θεός των  Ελλήνων,  το  δε Μαντείο των Δελφών  τω  όντι  ομφαλός θειότητος.  Στην  κρίσιμη  συνομιλία  του  νικημένου  Κροίσου  με  τον  νικητή Κύρο  στον  Ηρόδοτο,  Ι,  86-90,  δις  αναφέρεται  ο  πρώτος  στον  Απόλλωνα  ως «τον  θεόν  των  Ελλήνων»,  §§87  και  90. Η  κύρια Απολλώνεια  θρησκευτικότητα  γεννάται  στους  Γεωμετρικούς  χρόνους, παιανίζεται απαστράπτουσα  κατά την Αρχαϊκή Εποχή και  επιδεικνύεται στην  τελεία  της ακμή  ως Χρυσούς Αθηναϊκός Αιών,  διαμορφούσα  το θαύμα  του  5ου  π.Χ.  αιώνα  με  την  Κλασσική  Αθήνα.

Η  Σπάρτη  αντιπροσωπεύει  τον  καθαρότατο  Δωρισμό. Οι  Δωριείς  ήταν  κατ’  εξοχήν  λαός  πολεμιστών.  Η  οργάνωση των  Σπαρτιατών  ήταν  στρατιωτική  από  την  παιδική  μέχρι  την  ώριμη ηλικία.  Αγέλες,  ίλλες,  μόρες  είναι  ονόματα  τέτοιων  ιερών  ομίλων. Κάθε ομάδα Δωρική είναι μια στρατιά.  Ο  Δωριεύς πολεμικός  λαός έχει προστάτη  και  οδηγό του,  αμύντορα  και  αγητή  και  ηγέτη,  τον Απόλλωνα. Στη Σπάρτη ευρίσκεται  η  ρίζα  του  νοήματος  του  ονόματος Απόλλων (Απέλλων).  Απέλλειν σημαίνει  αποκρούειν,  αποκλείειν,  αποτρέπειν,  κατά  συνέπεια  επίσης περιφράσσειν,  αμύνεσθαι,  προστατεύειν.  Απέλλων  είναι  ο  θεός  της Δωρικής  ομάδας,  ο  φρουρών  και  διασώζων  αυτήν.  Απέλλων  είναι  ο Αμύντωρ,  ο  Προστάτης,  ο  συνέχων  εσωτερικά  την  κοινωνία  σε Απέλλα,  σε  ιερή  πολεμική  σύνοδο,  και  αποκρούων  κάθε  εξωτερική βλαπτική  επενέργεια.  Εκφράζει  την  απερίσπαστη  ολοκληρία,  την ακεραιότητα  και  καθαρότητα  της  Δωρικής  συνανθρωπείας,  ιερό  λαό πολεμιστών. Από  τη  Δωρική  του  ουσία  προκύπτουν  όλες  οι χαρακτηριστικές  ιδιότητες  του κατ’  εξοχήν  Θεού  του  Ελληνισμού. Προστατήριος  και  Αποτρόπαιος,  Αποτροπεύς  Κακού,  Υγιαντής  και Άμωμος,  Αγνός  και  Εξαγνίζων,  Οδηγός  (Αγητής)  και  Προφήτης.  Η διάρθρωση  της  θεότητός  του  παρακολουθείται  κατά  λόγον  μέχρι  της τελευταίας λατρευτικής λεπτομερείας  της μυθολογικής και ιεροπρακτικής. Η  αρχέγονη  Δωρική  ειδωλική  ιεροφάνεια  του Απόλλωνα  ήταν ανεικονική.  Το  λατρευτικό  σύμβολο  ήταν  λίθος επιμήκης,  ένας «βαίτυλος»,  οβελίσκος, φαλλικόν  ιδέασμα.   

Στον  Κρατύλο,  404e-406a,  ο Πλάτων  επιδίδεται  να  αποδείξει  ότι  οι  βασικές δυναμικές  ιδιότητες  του  θεού  (η  θεία  τετρακτύς:  μουσική,  μαντική,  ιατρική και  τοξική)  συνοψίζονται  στο  όνομά  του.  Η  μαντική  και  ιατρική  δύναμη θεμελιώνεται  στην  αγνότητα  και  την  καθαρτική  δράση  του  Απόλλωνα, εφόρου  κάθαρσης  και  καθαρμών  ικανών  (405d)  «καθαρὸν  παρέχειν  τὸν ἄνθρωπον  καὶ  κατὰ  τὸ  σῶμα  καὶ  κατὰ  τὴν  ψυχήν…  οὐκοῦν  ὁ  καθαίρων θεὸς  καὶ  ὁ  ἀπολούων  τε  καὶ  ἀπολύων  τῶν  τοιούτων  κακῶν  οὗτος  ἂν  εἴη;

Αλλά  η  σκοτεινιά  του  θεού  (νυκτὶ  ἐοικώς,  ὁ  φωταυγής)  είναι  απλώς η  συζυγής  άλλη  όψη  της  ανεκλάλητης  λαμπρότητάς  του,  της  ερατής φωτοχυσίας  του,  της  ασύγκριτης  καλλονής  του.  Και  οι  δυο  όψεις  της ταυτότητάς  του  αγλαΐζονται  στο  μεγαλείο  του  που  προοιμιάζει  τον Ομηρικό Ύμνο εις αυτόν (1 sqq.).

Την  ετέρα  λαλούμενη  ερμηνευτική  απόπειρα  υπαινίσσεται  ήδη  ο Πλάτων  στον  Κρατύλο,  εναρχόμενος  της  δικής  του  ανάλυσης  (404e). …πολλοὶ  πεφόβηνται  περὶ  τὸ  ὄνομα  τοῦ  θεοῦ,  ὥς  τι  δεινὸν  μηνύοντος. Αναφέρεται  στην  παραγωγή  του  ονόματος  από  το  «ἀπόλλυμι», «ἀπολλύω»,  ώστε  κυρίως  να  σημαίνει  «ο  Απολλύων»,  «ο  Καταστροφεύς», «ο  Όλεθρος».  Και  βέβαια  ο  Απόλλων  είναι  φοβερός  θεός,  «δεινός  θεός» (Ιλιάς, Δ 514). Βεβαίως  ο  Ιωνικός  τύπος  του  ονόματός  του  διέκειτο  ευχερώς  προς την  υπόνοια  της  δύναμης  ολέθρου  που  θυμούμενος  εξαπέλυε.  Και  ποιητές και  λογογράφοι  ενωρίς  άρπαξαν  την  δυνατότητα  προς  ιδίαν  σημαίνουσαν χρήσιν.

Η εξαντλητική αναζήτηση του Απόστολου  Πιερρή στα αρχαία κείμενα και τις λεξικογραφικές αρχαίες πηγές για τον εντοπισμό του εννοιολογικού πεδίου της ερμηνείας του ονόματος Απόλλων, καταλήγει ως εξής: Η  ρίζα  επεφάνη.  Απόλλων  σημαίνει  Προστατήρ  και  Σωτήρ, Αγητής,  Αγός,  Αρχηγός,  Συνοχεύς  της  Τάξης  έσω  και  Αποτρόπαιος των  κακών  έξω.  Ο  κορμός  της  ρίζας  αυτής  διακλαδώνεται  όπως ποιητές  (Αρχίλοχος,  Αισχύλος,  Ευριπίδης)  και  φιλόσοφοι  (Πλάτων) και  λόγιοι  (Απολλόδωρος,  Περὶ  Θεῶν,  Fr.Gr.Hist.  244  Frr.  95-99  Jacoby • ο Απολλόδωρος  είναι  η  πηγή  του  Macrobius)  επεξηγούν κατακολουθούντες το θρησκευτικό βίωμα.    [εδώ, το κείμενο της μελέτης του Απόστολου  Πιερρή, η οποία αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη,  https://www.dropbox.com/s/vnldeu9xizs26b9/Apollon_enoiologiki_proeleusi_onomatos.pdf?dl=0 ]

2) «Και  ο  τρίτος  άγγελος  σάλπισε:  και  έπεσε από  τον  ουρανό  ένας  αστέρας  μεγάλος  που καίγεται  σαν  λαμπάδα  και  έπεσε  πάνω  στο  ένα τρίτο  των  ποταμών  και  πάνω  στις  πηγές  των νερών.  Και  το  όνομα  του  αστέρα  λέγεται  ο  Άψινθος. Και  έγινε  το  ένα  τρίτο  των  νερών σαν άψινθος και  πολλοί  από  τους  ανθρώπους πέθαναν  από  τα  νερά,  γιατί  πικράθηκαν» (Αποκάλυψις Ιωάννου 8. 10-11)

Ο άψινθος ή αψίνθιον ή Αρτεμισία (Artemisia absinthium) αποτελεί είδος της αψίνθης, στο γένος της Αρτεμισίας, ιθαγενές στις εύκρατες περιοχές της Ευρασίας και της Βόρειας Αφρικής και ευρέως εγκλιματισμένο στον Καναδά και τις βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες. Η ονομασία Αρτεμισία προέρχεται από το Αρχαίο Ελληνικό ἀρτεμισία από το Ἄρτεμις (Άρτεμις). Στην Ελληνιστική κουλτούρα, η Άρτεμις ήταν θεά του κυνηγιού και προστάτης του δάσους και των παιδιών. Το absinthum προέρχεται από το Αρχαίο Ελληνικό ἀψίνθιον. Άλλες Ελληνικές ονομασίες είναι άψινθος, γνωστός και ως αψιθιά, αγριαψιθιά, απιστιά, πέλινο και αβροβότανο. Η Αρτεμισία το αψίνθιο (Artemisia absinthium) περιέχει θουγιόνη (thujone), ένα GABAΑ ανταγωνιστή του υποδοχέα, ο οποίος μπορεί να προκαλέσει επιληπτικής-μορφής σπασμούς και νεφρική ανεπάρκεια, όταν λαμβάνεται σε μεγάλες ποσότητες. Η σημερινή νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 1988, υπαγορεύει (συνιστά) πως «το αψέντι μπορεί να πωλείται νόμιμα, υπό την προϋπόθεση να μην περιέχει περισσότερο από 10mg θυϊόνης (thrujione)». Το φυτό καλλιεργείται από τα βιβλικά χρόνια, για την αντιμετώπιση των επιδημιών και σαν έντομο-απωθητικό. Η πικράδα της αντιπροσωπεύει μεταφορικά την αμαρτία στην Βίβλο (Wikipedia). Σημειωτέων ότι, το σύνολο των  μελετητών της Αποκάλυψης αποδέχεται τη σύνδεση του φυτού της αψίνθης με τον καιόμενο αστέρα («Και  το  όνομα του αστέρα λέγεται ο Άψινθος (όπως  και το φυτό με την κατάπικρη γεύση, την αψινθιά)».  

Η θεά Άρτεμις από τη μυθολογία είναι γνωστό ότι ως αδελφή του Απόλλωνα είναι θεά του φωτός, αλλά στον Όμηρο και τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς είναι θεά της θήρας, του κυνηγιού (φέρει τόξο και βέλη) και του ελεύθερου αγροτικού και κατά φύση βίου. Επίθετα που τις αποδίδονται είναι τα «κελαδεινή», «χρυσήνιος», «χρυσόθρονος», «χρυσηλάκατος». Της αποδίδονται επίσης  και τα επίθετα «αγροτέρη» και «ιοχέαιρα». Το πρώτο έχει να κάνει με την αγροτική ζωή. Το δεύτερο με τη δράση και την ενέργεια. Η γέννηση της ιδιόρρυθμης θεάς τοποθετείται στο νησί Ορτυγία που είναι το ιερό νησί της Δήλου.  Σ’ αυτό το άγονο πετρονήσι και μετά από φοβερές ταλαιπωρίες και περιπλανήσεις είχε καταφύγει η έγκυος Λητώ προκειμένου να κρυφτεί και να προφυλαχτεί από την καταδιωκτική μανία της νόμιμης συζύγου του Δία, της Ήρας. Εκεί και με τη βοήθεια όλων των γυναικείων θεοτήτων (εκτός της Ήρας) ήρθε στο φως η Άρτεμις και λίγο αργότερα ο αδελφός της Απόλλωνας. Από τις πρώτες κιόλας ώρες της γέννησής της η Άρτεμη παίρνει πρωτοβουλίες. Αν και νεογέννητο βρέφος, βοηθά την εξουθενωμένη μητέρα της να ξεγεννήσει και το δεύτερο της παιδί, τον Απόλλωνα, και ταυτίζεται με τον τρόπο αυτόν με την Ειλείθυια, από το ελεύθω+υιός, δηλαδή μαμμή, και άρα τη θεά του τοκετού. Πανέμορφη και πανέξυπνη η Άρτεμη, είχε από πολύ νωρίς κερδίσει την εκτίμηση των άλλων θεών. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ζήτησε η Άρτεμη σαν δώρο από τον πατέρα της ήταν η αιώνια αγνότητα και παρθενία. Πιστή και σταθερή σ’ ό,τι ζητούσε και τη δέσμευε, η παρθενική θεά δε σπίλωσε ποτέ ούτε το ήθος της ούτε και τον χαρακτήρα της. Σοβαρή και περήφανη, διατήρησε την αγνότητά της περιφρονώντας ερωτικές πολιορκίες και επιθέσεις. Αφοσιωμένη στο κυνήγι και τη φύση, αδιαφόρησε για τις χαρές του γάμου και τις απολαύσεις του έρωτα. Με επιβολή και αυστηρότητα απαίτησε την αθωότητα και την παρθενικότητα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των Νυμφών που την περιστοίχιζαν και επίσης αυτών που με τις υπηρεσίες τους την τιμούσαν. Η Άρτεμη ήταν θεά αμείλικτη που ποτέ σχεδόν δε συγχωρούσε. Οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της, άξιζε την τιμωρία της. Η αδυσώπητη οργή της ήταν έτοιμη να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή απέναντι στον παραβάτη των αυστηρών της κανόνων. Τα θανατηφόρα της βέλη στόχευαν διαρκώς θνητούς, θεούς και ήρωες που παρέβλεπαν την ύπαρξή της ή αμελούσαν τις αρχές και τη λατρεία της.

Κατά  τη  διερεύνηση  του  χαρακτήρα  μιας  τόσο πολυσήμαντης και πολυεπίπεδης θεότητας, είναι  ιδιαίτερα  χρήσιμη  αρχικά  η  εξέταση  του  ονόματός  της,  καθώς  στο παρελθόν  ήταν  διαδεδομένη  η  αντίληψη  ότι  η  φύση  και  ο  χαρακτήρας ενός προσώπου,  το  ‘σημαινόμενο’,  καθρεφτίζεται  στο  όνομά  του,  το  ‘σημαίνον’. Επομένως  οι  διάφορες  ετυμολογικές  προσεγγίσεις  του  ονόματός  της  στην  αρχαία αλλά  και  στη  σύγχρονη  εποχή  δε  μπορεί  παρά  να  είναι  αποκαλυπτικές  για  τη  φύση της  θεάς,  όπως  αυτή  έγινε  αντιληπτή  τόσο  από  τους  αρχαίους,  όσο  και  από  τους σύγχρονους  μελετητές.  

Στο  όνομα  λοιπόν  Ἄρτεμις  ή  στη  δωρική  του  μορφή Ἄρταμις  έχει   αναγνωριστεί  η  λέξη  ἄρταμος  δηλαδή  ‘σφαγέας’,  ετυμολογία  που συνδέεται  άμεσα  με  τη  βίαιη  φύση  της  θεάς  και  φυσικά  τη  στενή  της  σχέση  με  το θάνατο.  Άλλοι  πιστεύουν  ότι  προέρχεται  από  τη  λέξη  ἀρτεμής,  το  οποίο  σημαίνει ‘ήρεμος,  ήσυχος,  ακίνητος’,  ως  εξής  :…ἀπὸ  τοῦ  ἀρτεμῆ  ποιεῖν·  λέγεται  γὰρ  ἡ θεὸς  ἀναιρετικὴ  τῶν  γυναικῶν·…  Ἤ  ἀπὸ  τοῦ  ἀρτεμὴς  παρωνύμως  Ἄρτεμις, τουτέστιν  ἡ  ὑγιὴς  καὶ  ἀνεπίληπτος  διὰ  τὴν  παρθενίαν·  παρθένος  γὰρ  ἡ  θεὸς καὶ  φιλοσώφρων.  ῍Ἤ  ὅτι  ἄρτια  καὶ  τέλεια  καὶ  ἀνελλιπῆ  ἐποίησε  τὰ  κατὰ κόσμον  φανεῖσα.  Δηλαδή  το  όνομα  της  Άρτεμης  ετυμολογείται  από  το  ἀρτεμής, επειδή  η  ίδια  η  θεά  είναι  άρτια,  υγιής,  αλλά  και  παρθένος,  ή  επειδή  μπορεί  να προσφέρει  αλλά  και  να  αφαιρέσει  την  υγεία,  την  αρτιμέλεια,  ακόμη  και  τη  ζωή  από τους  ανθρώπους,  ιδιαίτερα  από  τις  γυναίκες.  Εδώ  φαίνονται  οι  δύο  όψεις  της Άρτεμης,  καθώς  αποδίδονται  θετικές  ιδιότητες  στη  θεά,  η  οποία  είναι  σκληρή  και συχνά  προκαλεί  τον  θάνατο.  Η  αντίφαση  αυτή  μπορεί  να  ερμηνευτεί  αν  θεωρήσουμε πως  η  Άρτεμη  ετυμολογείται  από  το  ἄρταμος,  δηλαδή  σφαγέας,  ως  αυτή  που προσφέρει  ζωή  και  υγεία  κατ’  ευφημισμόν,  ή  με  την  επικράτηση  της  ετυμολογίας  από το ἀρτεμής και όχι το ἄρταμος. Κάποιοι  άλλοι  ισχυρίζονται  πως  το  όνομα  Ἄρτεμις  ετυμολογείται  από  το  ἀτρεμής, με  μετάθεση  του  -ρ- (τρ  >  ρτ)  στο  ἀρτεμής,  κι  εστιάζουν  στη  σημασία  του  ‘τρέμω’, παρουσιάζοντας  έτσι  ένα  ακόμη  χαρακτηριστικό  της  θεάς,  τον  θυμό,  την  οργή, δεδομένου ότι η Άρτεμη ήταν οξύθυμη, βίαιη κι εκδικητική. Άλλες ετυμολογικές απόπειρες  θέλουν  το  όνομα  να  προέρχεται  από  τη  λέξη  ἀρτάω,  δηλαδή  ‘στερεώνω, προσαρμόζω’,  ή  από  το  ἄρδω δηλαδή  ‘ποτίζω’,  άρα  ‘τρέφω’,  συνδέοντας  έτσι  την ετυμολογία  του  ονόματος  της  Άρτεμης  με  την  ιδιότητά  της  ως  τροφού  και γονιμοποιού  δύναμης.  Μερικοί  μελετητές  ετυμολογούν  το  όνομά  της  από  τη  σχέση  του  ονόματος  της Άρτεμης  με  τη  λέξη  ἀήρ  και  τέμνω,  συνδέοντας  έτσι  τη  θεά  με  τον  αέρα  άρα  και  με τη  σελήνη:  Ἄρτεμις:  Ἡ  θεός,  ἀερότεμίς  τις  οὖσα,  ἡ  τὸν  ἀέρα  τέμνουσα·  ἡ αὐτὴ  γάρ  ἐστι  τῇ  σελήνῃ. Κατά  τη  στωική  αλληγορία  η  Άρτεμη  ισοδυναμεί  με  τη σελήνη  και  ο  λόγος  για  τον  οποίο  η  θεά  εμφανίζεται  στην  Ιλιάδα  (Φ  489  κ.ε.)  να μάχεται  ενάντια  στην  Ήρα  είναι  γιατί  το  φεγγάρι  διαγράφει  τις  τροχιές  του διασχίζοντας  τον  αέρα,  τον  οποίο  συμβολίζει  η  Ήρα.  Επιπλέον  είναι  γνωστή  η σχέση  της  θεάς  με  τον  αέρα.  Η  Άρτεμη  έστελνε  ή  συγκρατούσε  τους  ανέμους,  κι επομένως  επηρέαζε  όσους  ταξίδευαν  στη θάλασσα.  Μάλιστα  στην  περίπτωση  του Αγαμέμνονα,  η  θεά,  είτε  στέλνοντας  αντίθετους  ανέμους  είτε  αναστέλλοντάς  τους, εμπόδισε  για  καιρό  το  ταξίδι  του  στόλου  των  Αχαιών  ενάντια  στην  Τροία.  Άλλωστε και  το  όνομα  της  αντίστοιχης  Diana  στη  Ρώμη  έχει  παρόμοια  ετυμολογία  από  το  dius, το  οποίο  σημαίνει  ‘θεϊκός’  αλλά  και  ‘ουρανός’.  Φαίνεται  λοιπόν  ότι  οι  ετυμολογικές  δοκιμές,  ενώ  δείχνουν  να αποτελούν  έξυπνες  απλώς  παρετυμολογίες,  ωστόσο  αναδεικνύουν  τις  διάφορες εκφάνσεις της προσωπικότητας της ολύμπιας θεάς. Όπως  είναι  γνωστό,  η  Άρτεμη  στο  ελληνικό  πάνθεο  επικράτησε  με  τη  μορφή  της παρθένας κυνηγού που συχνάζει στα βουνά και στα δάση, όπου κυνηγά μαζί με τους  συντρόφους  της. (πηγή: διπλωματική εργασία  Αθανασίας Πενίδου , επόπτρια καθηγήτρια  Τσιτσιμπάκου-Βασάλου Ευανθία)

Αν και η κρατούσα άποψη που οι μελετητές  ετυμολογούν  το  όνομά  της είναι από τη  σχέση του με τη  λέξη «ἄρταμος»,  δηλαδή «σφαγέας», από το «αρταμώ» (κομματιάζω,  τέμνω, κόβω, τεμαχίζω – άποψη με την οποία συμφωνεί και η wiktionary «Άρτεμις: Αρτίως τέμνουσα»),  ετυμολογία  που συνδέεται  άμεσα  με  τη  βίαιη  φύση  της  θεάς  και  τη  στενή  της  σχέση  με  το θάνατο, εντούτοις, όπως ακριβώς συμβαίνει με το σκοτεινό πρόσωπο  του διδύμου αδελφού της Απόλλωνα  που είναι  απλώς η  συζυγής  άλλη  όψη της ανεκλάλητης λαμπρότητάς του, ομοίως και το όνομα τής Αειπαρθένου Αρτέμιδος προέρχεται (και) από το επίθετο «αρτεμής», δηλαδή «σώος, ακέραιος, υγιής», το οποίο, με την σειρά του, συντίθεται από τις λέξεις «άρτιος» (τέλειος, πλήρης) και «τέμνω» (κόβω, τεμαχίζω). Άρτεμις, λοιπόν, είναι η σώα, η ακέραια, η υγιής, αυτή  που προσφέρει  ζωή  και  υγεία  κατ’  ευφημισμόν, που έχει τη δύναμη  να  αφαιρέσει  την  υγεία,  την  αρτιμέλεια,  ακόμη  και  τη  ζωή  από τους  ανθρώπους. Σε κατακλείδα, οι ιδιότητες της ανεκλάλητης λαμπρότητάς της,  ιδίως αυτές που την ταυτίζουν με  τη Σελήνη, δεν είναι παρά η  συζυγής  άλλη  όψη του  σκοτεινού προσώπου της, ήτοι της αμείλικτης θεάς που ποτέ δε συγχωρεί, και οποιαδήποτε παρατυπία σε βάρος της, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πιστεύω της και τις αρχές της, προκαλεί την  αδυσώπητη οργή της που ξεσπά πάνω στον παραβάτη των αυστηρών κανόνων που θέτει.

3) Μία ακόμη σύνδεση της φοβερής και τρομερής θεάς με το κείμενο της Αποκάλυψης, ενδεχομένως να προκύπτει  από το Η-12 εδάφιο: «Και ο τέταρτος  άγγελος  σάλπισε.  Και χτυπήθηκε το ένα  τρίτο του ήλιου και το ένα τρίτο της σελήνης  και το ένα τρίτο των αστεριών,  για να  σκοτεινιάσει  το  ένα  τρίτο  από  αυτά,  και  η ημέρα  να  μη  φωτίσει  κατά  το  ένα  τρίτο  της  και  η νύχτα  παρόμοια» (Αποκ. Η-12 ), για τους εξής λόγους:

Αρκετοί μελετητές της αμφιλεγόμενης «Αποκάλυψης» συνδέουν το εδάφιο Η-12 με μια μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη, αποτέλεσμα της οποίας θα είναι να μειωθεί η ικανότητά μας να βλέπουμε τον ήλιο και τα αστέρια κατά το 1/3. Ως πιθανά ενδεχόμενα μιας μεγάλης  ηφαιστειακής έκρηξης που θα φέρουν την καταστροφή της 4ης σάλπιγγας αναφέρονται οι εκρήξεις των  ηφαιστείων της Αίτνας και του Eyjafjallajokull της Ισλανδίας, που θα στείλουν την τέφρα του στους ουρανούς της Ευρώπης, ανακινώντας, ίσως και επισφραγίζοντας, την συμφορά που προβλέπεται από την 4η σάλπιγγα της Αποκάλυψης. 

Τη σύνδεση της θεάς (Άρτεμις) με τους   ηφαιστειακούς κρατήρες, πιστοποιεί ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα. [Η Άρτεμις ταυτίζεται με την Ἀφαία στην Αίγινα, η οποία ήταν πιθανότατα ξεχωριστή θεότητα αρχικά, στη συνέχεια όμως αφομοιώθηκε από την Άρτεμη, ώστε στο τέλος να θεωρείται και οι δυο υποστάσεις της θεάς, ενώ η ίδια η Άρτεμη έχει μεταξύ άλλων  το λατρευτικό όνομα Αφαία (Braund, D. C. 1980. ‘Artemis Eukleia and Euripides’  Hippolytus’,  JHS  100: 184-185, Ι. Θ. Κακριδής, Ελληνική μυθολογία, 3ος τόμος, σελ. 273)]

– Ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό πλάτος με την ψηλότερη  κορυφή του Όρους Αίτνα στη Σικελία • συγκεκριμένα με τον βόρειο κρατήρα του ηφαιστείου, αυτόν που βρίσκεται σε  υψόμετρο 3.350,3 μ. !! Ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα και ο βόρειος κρατήρας του ηφαιστείου της Αίτνας βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό πλάτος, στις 37 μοίρες, 45 πρώτα και 15 δεύτερα !! Η γραμμή  που ενώνει το ναό της Αφαίας στην Αίγινα με τον ηφαιστειακό κρατήρα στην κορυφή της Αίτνας, είναι 751.158,88 μ. [εικόνα 4]

– Η Νέα Καμένη ή παλιότερα και Νέα Καϋμένη, «το ηφαίστειο» για τους ντόπιους, είναι ηφαιστειογενές νησί στο κέντρο της καλδέρας της Σαντορίνης, το οποίο άρχισε να δημιουργείται το 1570 (ή 1573), με την δημιουργία αρχικά της Μικρής Καμένης και αποτελεί το πιο πρόσφατα δημιουργημένο τμήμα ξηράς στη Μεσόγειο Θάλασσα. Ο βασικός κρατήρας ονομάζεται Γεώργιος, προς τιμήν του τότε βασιλέα των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄.

Η Χρυσή Τομή της γραμμής 270.298,34 μ. που ενώνει το Ναό της Αφαίας στην Αίγινα με το σπήλαιο της Αποκάλυψης, βρίσκεται στα 103.144,78 μ. από το σπήλαιο της Αποκάλυψης (μικρό τμήμα), και στα 167.053,56 μ. από το ναό της Αφαίας στην Αίγινα (μεγάλο τμήμα). Η Χρυσή Τομή της παραπάνω γραμμής και ο κύριος κρατήρας  (Γεώργιος) του ηφαιστειογενούς νησιού Νέα Καμένη στο κέντρο της καλδέρας της Σαντορίνης, βρίσκονται στο ίδιο ακριβώς γεωγραφικό ύψος, στις 25 μοίρες, 23 πρώτα και 47 δεύτερα ! !  [εικόνα 5]

Δύο κρατήρες, ο βόρειος κρατήρας της Αίτνας και ο κρατήρας Γεώργιος στη Σαντορίνη, πιστοποιούν τη σύνδεση της θεάς Άρτεμις με τους ηφαιστειακούς κρατήρες • στη δεύτερη μάλιστα περίπτωση, η σύνδεση του ηφαιστείου της Σαντορίνης με το σπήλαιο της Αποκάλυψης είναι άμεση.

 – Ο άνθρωπος δεν έχει ελεύθερη βούληση, όπως σωστά πιθανολόγησε ο Daniel Wegner, ο πολυβραβευμένος Αμερικανός κοινωνικός ψυχολόγος και καθηγητής ψυχολογίας στο Harvard. Η ελεύθερη βούληση είναι μια αυταπάτη, μια ψευδαίσθηση του ανθρώπου. Η  θέση που «επιλέχθηκε» να κτιστεί ο ναός της Σκυθίας Αρτέμιδας, η θέση που οι  πρωτοχριστιανοί «επέλεξαν» να κατασκευάσουν το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Πάτμου, πάνω στα λείψανα του λαμπρού ναού της Σκυθίας Αρτέμιδας, η θέση της αρχαίας  ακρόπολης και του ναού τού Απόλλωνα της Πάτμου, η «επιλογή» από τον Ιωάννη του σπηλαίου που θεωρείται ως το σημείο όπου, κατά τις χριστιανικές γραφές,  είχε τα οράματα ο απόστολος, ήταν όλα (προ)καθορισμένα. Ο Ορέστης που, καταδιωκόμενος από τις Ερινύες για το φόνο της μητέρας του, «επέλεξε» να χτίσει τον λαμπρό ναό της της Σκυθίας Αρτέμιδας στην κορφή του λόφου πάνω από την σημερινή Χώρα της Πάτμου, ο Όσιος Χριστόδουλος που «επέλεξε» να χτίσει το μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Πάτμου πάνω στα λείψανα του λαμπρού ναού της Σκυθίας Αρτέμιδας, οι αρχαίοι πάτμιοι που «επέλεξαν» τη θέση όπου σήμερα σώζονται τα  θεμέλια του ναού του Απόλλωνα στην περιοχή της Πάτμου «Καστέλλι», οι αρχαίοι Έλληνες που «επέλεξαν» τις θέσεις όπου οικοδομήθηκαν οι ναοί, του Φαναίου Απόλλωνος στη Χίο (Δήλιον Χίου), της Αρτέμιδος της Εφέσου στην αρχαία Έφεσο, του Διδυμαίου Απόλλωνος και της Αρτέμιδος στα Δίδυμα της Τουρκίας, έτσι που ορίζουν γεωδαισιακά το σπήλαιο της «Αποκάλυψης», ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού Ιωάννης, που το 95 μ.Χ. «επέλεξε» ως καταφύγιο το σπήλαιο που θεωρείται ως το σημείο όπου είχε τα οράματα που κατέγραψε στο αμφιλεγόμενο βιβλίο της Αποκάλυψης, δεν είχαν ελεύθερη βούληση να καθορίσουν τα πράγματα όπως αυτοί θα ήθελαν. Ο άνθρωπος ποτέ δεν μπορεί να δράσει με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που τελικά δρα. Το είδος μας είναι δέσμιο της βιωματικής ψευδαίσθησης του συνειδητού• μια μαριονέτα του ασυνείδητου. Το ασυνείδητο κινεί τα νήματα του πολιτισμού μας. Σημείο αναφοράς του ανθρώπινου ασυνείδητου, οι Ναοί του Απόλλωνα και της Αρτέμιδας. 

– «ἔστ’ ἦμαρ ὅτε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καὶ ες αεί ἔσσεται» 

Αν ο απόστολος Ιωάννης θεωρηθεί ως υπαρκτό ιστορικό πρόσωπο, αποδεικνύεται ότι ήταν ανυποψίαστος για εκείνα που, χιλιάδες χρόνια μετά, έμελλε να συμβούν. Ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού Ιωάννης, που «επέλεξε» ως καταφύγιο το σπήλαιο που θεωρείται ως το σημείο όπου είχε τα οράματα που κατέγραψε στο αμφιλεγόμενο βιβλίο της Αποκάλυψης, δεν είχε ελεύθερη βούληση να καθορίσει τα πράγματα όπως αυτός νόμιζε ή θα ήθελε. Αν η περιβόητη «Αποκάλυψη» δεν είναι κατασκευασμένη από τη Σύνοδο της Νίκαιας πολλά χρόνια μετά από το έτος 95 μ.Χ που κατά τη χριστιανική παράδοση θεωρείται ότι γράφτηκε, και είναι πράγματι πρωτότυπο έργο του Ιωάννη του θεολόγου, τότε  αποδεικνύεται ότι ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού αγνοούσε τα προγραμμένα, εκείνα που το ανθρώπινο ασυνείδητο θα καθόριζε με σημείο αναφοράς τους Ναούς του Απόλλωνα και της Αρτέμιδας και, 2000 χρόνια μετά τη λαχτάρα του ευαγγελιστή για την κατάργηση της λατρείας των δίδυμων θεών, οι χάρτες της Google θα Αποκάλυπταν.

Δύο ναοί του Απόλλωνα, δύο ναοί της Αρτέμιδας και ένας ναός των δίδυμων θεών,  ορίζουν γεωδαισιακά το σπήλαιο της «Αποκάλυψης», εκατοντάδες χρόνια πριν ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού Ιωάννης, «επιλέξει» το 95 μ.Χ. ως καταφύγιο το σπήλαιο που θεωρείται ως το σημείο όπου είχε τα οράματα που κατέγραψε στο αμφιλεγόμενο βιβλίο της Αποκάλυψης! Και 3 εδάφια της Αποκάλυψης παραπέμπουν (αμέσως ή εμμέσως) στους δίδυμους θεούς Απόλλωνα και Άρτεμις. 

Τα παραπάνω ενισχύουν την άποψη όσων υποστηρίζουν τη φωτεινή θεολογική ερμηνεία της περιβόητης «Αποκάλυψης», σύμφωνα με την οποία η ετυμολογία της λέξης «Αποκάλυψη» δεν έχει εσχατολογικό νόημα (εμφάνιση μυθικών τεράτων,  Αρμαγεδδών κ.ά), αλλά παραπέμπει σε  «Φανέρωση» (ΑΠΟ-Κάλυψη της αλήθειας), σε «Ξεσκέπασμα», νίκη του Φωτός πάνω στο Σκότος.

Advertisements